"خونه

تولدته.

اگه پاچتونو گرفتم، ببخشید.

انقدر این چندروز پاچه عالم و آدم رو گرفتم، روم نمیشه بگم ببخشید.

بهش بگی تو، گریه میکنه وصفِ الان منه.

اون‌روزی که تصمیم گرفتم ترم‌تابستون بردارم، کاش یکی میزد تو سرم میگفت غلط اضافی نکن.

در یک قدمی ِ این قرار دارم که خودم رو از مبل پرت کنم پایین.

قربونِ ریختت برم من نمک.

هرجا فکرکردی اوضاع قراره بهتر بشه، بدتر میشه.

و گاهی‌اوقات در لحظه سعی میکنم اون جزئیاتی که تو رفتار آدما متوجهش شدم رو نادیده بگیرم، ولی شب‌ها اونقدر کوچیکترین جزئیات رو تو ذهنم تحلیل میکنم که یهو میبینم اون آدم از چشمم افتاده.

من اینطوریم که، رفتار آدما، جزئیات، کوچیکترین چیزا عصبی و ناراحتم میکنه و این عصبانیت و ناراحتی رو میریزم تو خودم میریزم تو خودم و یهو میزنم زیر میز ول میکنم میرم.

الان فقط نجات‌دهنده ویزا، بلیط، فرودگاه و سیکتیر ‌کردن از اینجاست.

راستش نجات‌دهنده پوله، رفتن از این‌جاست، زندگی کردن در جاییه که دوستش دارم، آرامشه، بودن کنار آدمیه که باهاش احساس تنهایی نکنم.

آقا من زنده اومدم بیرون و این جالبه.