"خونه

با تو بودن هم تلخی داره، هم شیرینی.

فکر کن میگه چنگیز بیا، اون میگه جیک‌جیک.

سارا از جوجه میترسه، یه جوجه خریده که مثلاً دیگه نترسه، اسمشو گذاشته چنگیز.

اپل اکانتم پریده و اینجوریم که: ممنون واقعاً.

خدایا این چه بی‌آبرویی‌ای بود.

انقدر اوضاع خیطه که تو چنلِ بله دارم زار میزنم.

هرکس لازم باشد می‌ماند، تقلا چرا؟

ولی جداً پسرایِ متوهم هم عالمی دارنا.

نمی‌دونم، شاید آخرین ماه‌ها.

نجات‌دهنده؛

میدونین چه آدمایی غیرقابل تحملن؟ اون‌هایی که با تک‌تک حرف‌ها و رفتاراشون روح و روانت رو آزار میدن و در نهایت نقش قربانی رو بازی میکنن.

عجب آدمایی پیدا میشناا.

بعد از این که آدم‌ها ازم دلیل می‌خوان برای کم‌رنگ بودن این روزهام همه‌ش صدای اون زن که می‌گه مگه من زندگیم جشنواره‌ست تو مغزم پلی می‌شه.

یعنی جدی احساس‌خفگی میکنم، تمومش کنین احمقا.

دلم برا اینجا یه‌ذره شده.

باشگاه برو، کتاب بخون، برقص، آشپزی کن، لا‌ک‌های عجیب بزن، چتری بزن، روتین‌ پوستیت رو انجام بده، برای خودت گل بخر، شمع روشن کن، بلند بخند و در آخر از پسرا دوری کن.(فرار کن.)