"خونه

یه شیرینی بگیر باخودت آشتی کن، وا.

اصلاً آخرهفته‌یِ جالبی نیست.

ازم‌ پرسید خودتو تو ۲۵ سالگی کجا میبینی، نتونستم جوابشو بدم، انقدر فکرکردم و هنوزم نتونستم جوابی پیدا کنم، حقیقتاً من فردایِ خودم رو هم نمیبینم.

این قضیه نجات و نجات دهنده اینا چیه؟ کسی دیده واقعی باشه؟

وضعیتِ روانم به مو بنده، شنبه هرکی نزدیکم بشه، خونش پا خودشه.

این

نرو، بمون.

من نمیدونم، من فقط هرروز ناگهانی نوبتم میشه فروبپاشم، و بعد کل‌روز رو تلاش کنم این تیکه‌های از هم پاشیده رو دوباره سرِ هم کنم.

من نمیدونم، هِی منتظرم ناگهان نوبتم بشه، هِی منتظرم، هِی منتظرم، ولی فقط منتظرم.

در نهایت، مهم آدمِشه دوستان.

نیاز داشتم واقعاً بهم بگه فدای‌سرت، الان انسان بهتری‌ام.

یکساعت تمام زار زدم، غُر زدم، از همه‌چی گِله کردم و درنهایت بهم گفت فدای‌سرت و واسم بستنی خرید.

از جمع‌کردن چمدون برا دانشگاه خوشحال نیستم، الان باید درحال بستن چمدون برایِ سیکتیر کردن از این خراب‌شده باشم.

یه‌مقدار که به دانشگاه‌رفتن نزدیکتر شدیم، دیگه دلم نمیخواد برم دانشگاه.

۸سال خاطره نزدیک ۸۴ گیگ بود، با خودم یهو گفتم چقدر کم.