1 020
Подписчики
Нет данных24 часа
+117 дней
+1430 дней
Архив постов
Question: ခင်ဗျားပြောတဲ့ အကိုးအကားတွေထဲမှာ ကျွန်တော်အကြိုက်ဆုံးတစ်ခုက အမြင်တွေအပေါ် စွဲလမ်းတဲ့ အကြောင်း ပြောထားတာပါပဲ။ ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ သမိုင်းကြောင်းထဲမှာတောင် ‘သုညတ’တရားအပေါ် ရှုမြင်ပုံတွေကို စွဲလမ်းပြီး ငြင်းခုံမှုတွေ၊ ရန်ပွဲတွေ၊ စစ်ပွဲတွေတောင် ဖြစ်ပွားခဲ့တာတွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။
ခင်ဗျားရဲ့ ပြောထားတာက “ထာဝရဘုရားရဲ့ ဘုန်းတော်ကို ယုံကြည်လို့ အခြားသူတွေနဲ့ စစ်ခင်းတယ်ဆိုတာ ကောင်းတော့မကောင်းပေမယ့် နားလည်လို့ ရသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဓမ္မအားလုံးရဲ့ ‘သုညတ’သဘောကို ယုံကြည်လို့ တခြားသူတွေနဲ့ စစ်ခင်းတာကတော့ တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်ကိုလည်း လူသားဆန်ပါတယ်”
ကျွန်တော်တို့လို ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေအနေနဲ့ အမြင်တွေအပေါ် စွဲလမ်းတာတွေကို ရှောင်ရှားနိုင်ဖို့ ခင်ဗျား ဘာများ အကြံပေးချင်ပါသလဲ။ အသေးအဖွဲလေးတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး “ဒါပဲမှန်တယ်၊ ကျန်တာအားလုံး မှားတယ်”ဆိုပြီးတော့ အတ္တကြီးနေတာတွေကို ဘယ်လို ရှောင်ရှားနိုင်မလဲ။
Answer: …
တကယ်လို့ အတိတ်ဘဝကို မှတ်မိတဲ့၊ အတိတ်ဘဝက လူတွေ၊ အရာဝတ္ထုတွေကို ပြနိုင်တဲ့ ကလေးတွေ အနည်းငယ်လောက်ကို ခင်ဗျား တွေ့ထားမယ်ဆိုရင် ဒါဟာ သက်သေတွေပါပဲ။ ဒီ သက်သေ အထောက်အထားတွေကို စုဆောင်းပြီး ဆန်းစစ်ဖို့၊ လေ့လာဖို့ ကောင်းပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သက်သေပြရမယ့် အရာရဲ့ ကြီးမားတဲ့ သက်ရောက်မှုကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ဒီထက် ပိုပြီး အားကောင်းတဲ့ အထောက်အထားတွေ လိုအပ်ပါတယ်။
ဒီအပိုင်းမှာတော့ နောက်ဘဝရှိမရှိ ဆိုတဲ့အပေါ် ယူဗယ်လ်ရဲ့ သဘောထားအမြင်ကို နားထောင်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ video subtitle က နည်းနည်း မြန်နေတဲ့အတွက် အမေးအဖြေ အပြည့်အစုံကို အောက်မှာ ထည့်ပေးလိုက်ပါတယ်။
ကျော်စွာ
🌳🌳🌳🌳🌳
Question: နည်းနည်းလောက် စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်ချင်တယ်။ "သင်ခန်းစာ ၂၁ ခု " စာအုပ်ထဲမှာ ခင်ဗျားက နောက်ဘဝအကြောင်း သီအိုရီကို ဒီလို ပြောထားတယ်။
“ဒုတိယပြဿနာက သက်သေအထောက်အထား နည်းပါးမှုပါပဲ။” တခြားတစ်နေရာမှာ “ပုံပြင်ဇာတ်လမ်းတွေဟာ အချက်အလက်တွေကို လွှမ်းမိုးသွားနိုင်တဲ့ အစွမ်းရှိတယ်” ဆိုပြီးတော့ ပြောပြထားတယ်။
လောကီဝါဒီတွေရဲ့ ပုံပြင်တွေက နောက်ဘဝရှိကြောင်း ခိုင်မာတဲ့ အထောက်အထားတွေကို လူတွေမမြင်အောင် ဖုံးကွယ်နေတာကော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။ ဥပမာ - သူတို့ရဲ့ အတိတ်ဘဝကို မှတ်မိနေတဲ့ ကလေးတွေ ပြန်ပြောထားတဲ့ အတည်ပြုထားပြီးသား မှတ်တမ်းမျိုးတွေပေါ့။
ဒီကိစ္စမှာ ကျွန်တော့်အနေနဲ့ ဘယ်လိုယူဆတယ်လို့ ပြောချင်တာမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဗုဒ္ဓအဆုံးအမတွေနဲ့ ဒီအရာတွေအပေါ်မှာ (တရားထိုင်တဲ့ ကိစ္စမျိုးတွေမှာ) ယုံကြည်မှုတစ်ခု ရထားတဲ့လူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒါကို ခင်ဗျားဘယ်လိုမြင်သလဲ ဆိုတာကို စိတ်ဝင်စားမိပါတယ်။
ဒီလိုမျိုး ကျယ်ပြန့်တဲ့ စကြာဝဠာဗေဒ (ရှေးဘဝ၊ နောက်ဘဝ၊ လူ့ပြည်၊ နတ်ပြည် စသည်) အယူအဆတွေနဲ့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပုံပြင်ဇာတ်လမ်းတွေကို လက်မခံပါဘူးလို့ ပြောတတ်တဲ့ လောကီဝါဒရဲ့ ကြားက အားပြိုင်မှုကို ခင်ဗျား ဘယ်လိုယူဆပါသလဲ။
သူတို့ (လောကီဝါဒ) မှာလည်း သူတို့ကိုယ်ပိုင် ဇာတ်လမ်းတွေ ရှိကြတာပါပဲလေ။ အဲဒီတော့ ခင်ဗျားအနေနဲ့ ဒါကို ဘယ်လို ယူဆပါသလဲ။
Answer: ကျွန်တော့်ရဲ့ အခြေခံမူက ခင်ဗျားမှာ သိပ်ပြီးတော့ ယုံကြည်ချင်နေတဲ့ အရာတစ်ခုရှိနေပြီဆိုရင်၊ ပိုပြီး ခိုင်မာတဲ့ သက်သေအထောက်အထားတွေကို လိုအပ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။
ခရစ်ယာန်ဘာသာဝင်တွေက ကောင်းကင်ဘုံကို တကယ့်ကို ယုံကြည်ချင်ကြတယ်။ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် (သို့) ဟိန္ဒူဘာသာဝင်တွေကလည်း နောက်ဘဝဆိုတာကို တကယ် ယုံကြည်ချင်ကြတယ်။
အထူးသဖြင့်၊ လူတိုင်းဟာ သေခြင်းတရားကို ကြောက်ကြတယ်။ လုံးဝပျက်သုဉ်းသွားမယ့်အဖြစ်ကို ကြောက်ကြတယ်။
သေပြီးနောက်မှာ တစ်ခုခုရှိနေသေးတယ်လို့ ထင်မြင်ယူဆထားရတာဟာ သိပ်ပြီး စိတ်သက်သာရာ ရစေတယ်။ သိပ်ပြီး ဆွဲဆောင်မှု အားကောင်းတယ်။
ပြီးတော့ ဒါဟာ သိပ်ပြီးတော့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့အတွက် ပိုပြီးခိုင်မာတဲ့ သက်သေအထောက်အထားတွေ ရှိဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ (တစ်ခုခုကို ယုံကြည်ချင်နေတဲ့အခါ) ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စိတ်ဟာ အားနည်းတဲ့ အထောက်အထားတွေကို တောင်မှပဲ တွယ်ကပ်ထားမှာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။
"အိုး... ဒါပဲပေါ့ကွာ။ အခု သက်သေရှိပြီ။ စိတ်ချရပြီ။ ငါ ယုံကြည်ထားတဲ့အတိုင်း တကယ်ပဲ မှန်နေတာကိုး။" ဒီတော့ ကျွန်တော်တို့ ခိုင်မာတဲ့ သက်သေတွေ လိုအပ်တယ်။
ပြီးတော့လည်း တကယ်လို့များ ဒါက (နောင်ဘဝရှိတယ်ဆိုတာ) တကယ်မှန်နေခဲ့ရင် ကြီးမားတဲ့ သက်ရောက်မှုတွေ ရှိလာလိမ့်မယ်။
ဒါဟာ ကမ္ဘာကြီးအပေါ် သက်ရောက်မှု မဆိုစလောက်လောက်ပဲ ရှိတဲ့ ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ဒါက အရာရာကို ပြောင်းလဲသွားစေလိမ့်မယ် - ပစ္စုပ္ပန်ဘဝအပေါ် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမြင်ကနေ၊ ဇီဝဗေဒ၊ ရူပဗေဒနဲ့ သဘာဝနိယာမတွေအပေါ် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရှုမြင်ပုံတွေအပေါ် ကြီးကြီးမားမား သက်ရောက်လိမ့်မယ်။
အကြောင်းကတော့ လက်ရှိ သိပ္ပံပညာမှာ နောက်ဘဝကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်မယ့် စနစ်တစ်ခုခုကိုမှ မတွေ့ရှိကြသေးပါဘူး။
ဒီလိုဆိုလို့ သိပ္ပံပညာက နောက်ဘဝကို ငြင်းပယ်တာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ပြောရရင် သိစိတ်အကြောင်း ပြန်ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ နောက်ဘဝ (သို့) ကောင်းကင်ဘုံ (သို့) သေပြီးနောက် တည်ရှိမှုတစ်မျိုးမျိုးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေမှာ သေပြီးရင် ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ဆက်ပြီးရှိမရှိ ဆိုတာကို လူတွေ စိတ်ဝင်စားကြတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သေပြီးနောက် စိတ်၊ ဝိညာဉ် ဒါမှမဟုတ် သိမှု ဆက်ပြီး ရှိမရှိဆိုတာကို သူတို့က ဂရုစိုက်ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။
အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့က သိစိတ်ကို နားမလည်ကြသေးဘူး။ အဲဒါကြောင့် ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကြီး သေဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း သိစိတ်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲဖြစ်ဖြစ် ဆက်ပြီး ရှိနေနိုင်ဖို့ ဘယ်လိုစနစ်မျိုးက ခွင့်ပြုပေးနိုင်မှာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ မသိဘူး။
သိပ္ပံပညာက “ဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး”ဆိုပြီး ငြင်းတယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ပါဘူး။ သူတို့ပြောတာက သဘာဝတရားရဲ့ ဒီအပိုင်းကို ကျွန်တော်တို့ လုံးဝ နားမလည်ကြဘူးလို့ ပြောနေတာပါ။
နှစ်ပေါင်းထောင်ချီပြီး ဒီကိစ္စကို လူတွေ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ယုံကြည်ခဲ့ကြတယ်။ ဘယ်လိုဘယ်ပုံ ဖြစ်တယ်ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း သိပ်ခိုင်မာတဲ့ သီအိုရီတွေ ရှိကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီရဲ့ သီအိုရီတွေ အားလုံးမှာ ဝိရောဓိတွေ ရှိနေတတ်တယ်။ သီအိုရီတစ်ခုကို တကယ်ထဲထဲဝင်ဝင် လေ့လာကြည့်မယ်ဆိုရင် အလုပ်မဖြစ်တဲ့ နေရာတွေ ရှိနေတယ်။
လူတွေက ဒီရဲ့ (နောက်ဘဝ) ဇာတ်လမ်းကို သိပ်ပြီး ယုံကြည်ချင်ကြတယ်။ ဒီတော့ ဒီဇာတ်လမ်းကို လက်ခံဖို့ ဘယ်လို သက်သေ အထောက်အထားမျိုး ကျွန်တော်တို့ လိုချင်မလဲ၊ အရမ်းခိုင်မာတဲ့ အထောက်အထားမျိုးပေါ့။
Q : ဗုဒ္ဓဘာသာမဟုတ်တဲ့ အဆိုအမိန့်တွေထဲမှာ ကျွန်တော်အကြိုက်ဆုံးတစ်ခုက ပါစကယ် ဆီကလို့ ထင်တယ်။ သူပြောတာက လူတွေကြုံတွေ့နေရတဲ့ ဒုက္ခအားလုံးဟာ အခန်းတစ်ခုထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ထိုင်ပြီးမနေနိုင်ရာက အစပြုတာပဲတဲ့။
သူပြောတာကို ခင်ဗျားဘယ်လိုမြင်မလဲလို့ စိတ်ဝင်စားမိပါတယ်။ ဒါဟာ အမှန်ပဲလား။ ဘယ်အတိုင်းအတာအထိ မှန်တယ်လို့ ထင်သလဲ။ ဘယ်နေရာမှာ လိုအပ်ချက်ရှိနေတယ်လို့ ထင်သလဲ။
Answer : ...
သာမန် ကောလိပ်ကျောင်းဆရာဘဝကနေ နာမည်ကျော်ကြားပြီး သြဇာရှိတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်လာတဲ့အခါ ယူဗယ်လ်အနေနဲ့ ဘယ်လိုရင်ဆိုင်သလဲဆိုတာကို ဒီအပိုင်းမှာ မေးထားတာပါ။
ဒီမေးခွန်းအပြင် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာတစ်ခုက ယူဗယ်လ်ဟာ gay တစ်ယောက်ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ယောက်ျားအဖော်နဲ့ အတူနေသူပါ။ ဒီအပိုင်းမေးခွန်းရဲ့ အဖြေထဲမှာလည်း ပါပါတယ်။ ယူဗယ်လ်ဟာ gay တစ်ယောက်ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သိသွားပြီးတဲ့နောက် အရင်အပိုင်းတွေမှာ သူ့အပေါ်မှာ သဘောကျနှစ်ချိုက်ခဲ့တဲ့ အမြင်တွေ ပြောင်းလဲသွားသလား - စိတ်ဝင်စားစရာပါပဲ။
နောက်လာမယ့်အပိုင်းရဲ့ မေးခွန်း -
ဒါကို မြန်မြန်ဖြေစရာမလိုပါဘူး၊ ဂိုအင်ကာနည်းလမ်းရဲ့ အနှစ်သာရပိုင်းတစ်ခုက တရားထိုင်တဲ့အခါ ချမ်းသာတဲ့ ခံစားချက်တွေဘက်ကို ယိမ်းယိုင်နေလို့ မရသလို မချမ်းသာတဲ့ ခံစားချက်တွေကနေလည်း ရှောင်ပြေးနေလို့ မရပါဘူး။ ဒါက သတိပဋ္ဌာန်သုတ္တန်ထဲက အပိုင်းတစ်ခုပါ။
ဒါပေမယ့် ပိဋိကတ်ကျမ်းစာတွေထဲမှာ တခြားနေရာတွေမှာ ဗုဒ္ဓက ချမ်းသာမှု၊ ပျော်ရွှင်မှု၊ သာယာမှုတွေကို အားပေးထားတာတွေလည်း ရှိနေတယ်။ အထူးသဖြင့် ဈာန်တရားကို အားထုတ်တဲ့အခါ (သို့) သီလရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှု၊ အေးချမ်းမှု၊ ပျော်ရွှင်မှု တွေကို ဆင်ခြင်တဲ့ အခါတွေမှာပေါ့။
ဒီလိုမျိုး ကောင်းမွန်တဲ့ပျော်ရွှင်မှု၊ ကောင်းမွန်တဲ့ချမ်းသာမှုတွေအကြောင်း အားပေးထားတာတွေကို ခင်ဗျား ဘယ်လိုမြင်ပါသလဲ။
Sorry ပါဗျာ။ ကျွန်တော့် computer keyboard က ၆ ခလုပ် ကပ်သွားလိုပါ။ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားရင် တောင်းပန်ပါတယ်။
