فارماکیوتیکال

غریبه‌ای در آینه این روزها حالم را اگر بپرسی، پاسخی ندارم. میانِ انبوه دغدغه‌هایی که محاصره‌ام کرده‌اند، نوعی بی‌تفاوتیِ غریب را تجربه می‌کنم؛ انگار در مرکز یک طوفان ایستاده‌ام و فقط تماشا می‌کنم. بیرون از من، جهان با شتابی بی‌رحمانه می‌دود، اما درونِ من، انگار عقربه‌ها سال‌هاست روی یک ثانیه‌ی تلخ قفل شده‌اند. تلخ است که ببینی جسمت به اجبار تقویم پیش می‌رود، اما روحت جایی در گذشته، میانِ لایه‌های خستگی جا مانده باشد. ما مدت‌هاست که به این «زیستنِ دوگانه» دچاریم؛ جسمی که نان می‌خورد، راه می‌رود و کار می‌کند، و روحی که مدت‌هاست از تپش افتاده است. کاش می‌شد آشتی‌شان داد؛ کاش این دو غریبه دوباره در یک کالبد با هم زندگی می‌کردند. در دنیایی که مرز بین «درست» و «غلط» زیر پای مصلحت‌ها و تکرارها له شده، گاهی شک می‌کنم که اصلاً حقیقتی باقی مانده است یا نه؟ آیا اصلاً «راه درستی» وجود دارد، یا ما فقط در مسیری دوار می‌دویم تا صرفاً از پا نیفتیم؟ حالا من مانده‌ام و حالی که نه نامی دارد و نه درمانی. برای چاره‌ی این بی‌چارگی می‌دوم، اما انگار جاده زیر پایم کوتاه می‌شود و مقصد دورتر. شاید تنها حقیقتِ باقی‌مانده همین باشد: خستگیِ ریشه‌داری که دیگر با خواب هم از تن بیرون نمی‌رود.