حِرمان

باز خدارو شکر یه روزی این زندگی واقعا تموم میشه.

آدما شبیه حرفاشون نیستن، شبیه رفتارای غیرمنتظره‌شونن.

من از نبودن کسی ناراحت نمی‌شم، فقط بابت اعتمادی که از بین رفت و احساسی که حیف شد، غمگین می‌شم.

امیدوارم ترند بعدی که همه انجام میدن مهربون بودن باشه چون بعضیاتون انگار از دروازه های جهنم فرار کردیننن.

00:40

کل روز نادیده میگیرمت و کل شب بهت فکر میکنم.

از دوییدن و نرسیدن، از صبر کردن و نشدن، از امیدواری غلط، از رویاهایی که هیچ‌وقت واقعی نشدن، از آرزو کردن و اتفاق نیوفتادن، خسته، عاجز، فرسوده و بیزارم.

اما عزیز من؛ وقتی کسی بفهمد که به او وابسته اى، بارها و بارها تو را آزار‌ خواهد داد؛ چون مطمئن است هركارى هم بکند، تركش نمى‌کنی.

‏آن فاجعه را نمی‌توان از یاد برد. ‏نه امروز، که تا پایان تاریخ.

جدیدا دیگه نمیتونم با خودم تنها باشم خودم خودمو دیوونه میکنم.

بله من منطقی تصمیم می‌گیرم و با احساساتم برای تصمیمی که گرفتم عزاداری می‌کنم.

در گلایه كردن ميلى به آشتی هست و من دیگر از تو گلایه اى ندارم.

تنها بمون، تنها ادامه بده، تنها بخند و گریه کن، اما؛ سمتِ آدمِ اشتباه نرو...

خیلی دلم میخواست بشه ولی نشد، الان اگه بشه هم من دیگه نمیخوام.

به اولین پیشنهاد پریدن از پل جواب مثبت میدم.

جمعه عزیزم تموم شو که تمومم کردی.