کافه دکلمه

باز باران٬ با ترانه میخورد بر بام خانه خانه ام کو؟ خانه ات کو؟ آن دل دیوانه ات کو؟ روزهای کودکی کو؟ فصل خوب سادگی کو؟ یادت آید روز باران گردش یک روز دیرین؟ پس چه شد دیگر٬ کجا رفت؟ خاطرات خوب و شيرین كوچه ها شد، کوی بن بست در دل تو٬ آرزو هست؟ کودک خوشحال دیروز غرق در غمهای امروز یاد باران رفته از یاد آرزوها رفته بر باد باز باران٬ باز باران میخورد بر بام خانه بی ترانه ٬ بی بهانه شایدم٬ گم کرده خانه

گاهے اوقات ما از نبود آدما ناراحت نمیشیم فقط حسرت میخوریم که خودمون چرا این همه بودیم. ولے اصلا انصاف نیست رفتن آدمها با خودشون باشه،، فراموش کردنشون با ما. هر چیزے درست میشه شیشه هاے شکسته تعویض میشه. پل هاے شکسته هم تعمیر اما آدم هاے شکسته چقدر زود فراموش میشن. گاهے بدون بغض و گریه و بدون داد و هوار باید قبول کنے فراموش شدے. باور کنین اشک خشک میشه. خنده ها محو میشه.

تضمین شعر استاد شهریار توسط علاالدین اشرفے نمین

هر آن که جانبِ اهلِ خدا نگه دارد خُداش در همه حال از بلا نگه دارد حدیثِ دوست نگویم مگر به حضرتِ دوست که آشنا، سخنِ آشنا نگه دارد دلا مَعاش چنان کن که گر بلغزد پاے فرشته‌ات به دو دستِ دعا نگه دارد

دلم جز مهر مه رویان طریقے بر نمےگیرد ز هر در مےدهم پندش ولیکن در نمےگیرد خدا را اے نصیحتگو حدیث ساغر و مے گو که نقشے در خیال ما از این خوشتر نمےگیرد بیا اے ساقے گلرخ بیاور باده رنگین که فکرے در درون ما از این بهتر نمےگیرد صراحے مےکشم پنهان و مردم دفتر انگارند عجب گر آتش این زرق در دفتر نمےگیرد من این دلق مرقع را بخواهم سوختن روزے که پیر می فروشانش به جامے بر نمےگیرد از آن رو هست یاران را صفاها با مے لعلش که غیر از راستے نقشے در آن جوهر نمےگیرد

  بە آرزوهای سنجاق شدە می‌خندم ٱنگاە کە بر بومِ خیالاتم ردیف می‌‌شوند رنگ‌ها را بە عاریە می‌گیرم قرمز را برای عشق، سبز را برای زندگی، ٱبی را برای پرواز، و سپید را برای شعر.. نردبان می‌اندازم و عمیق، نفس می‌کشم دیوار را از انزجار و شب را از تاریکی می‌زدایم می‌شود، می‌دانم می‌شود در سایەی سکوت فریاد کشید می‌شود ، کنجِ تنهایی با رویای عشق ، نفس کشید می‌شود ، در اوجِ تنهایی از تقطیعِ فاصلەها گفت و می‌شود ، مغروق در اشک‌ِ نبودن‌ها از زندگی سرود.. گاهی دیوار ها قشنگ‌ترین آرزوها را برایمان نقاشی می‌کنند...

بیکلام🎼 🎹 امشب، از دنیا یک پنجره‌ی نیمه باز رو به مهتاب میخواهم! که دست عطر گل شب بو را بگیرم و با نسیم میهمان خوابت شویم! تو بخواب من تماشایت میکنم نفس هایت را می‌نویسم! این ناب ترین شعر عاشقانه‌ی جهان خواهد بود #حامد_نیازی شبتون بخیر⭐️🌙⭐️  

دل بردے از من به یغما اے ترک غارتگر من دیدے چه آوردے اے دوست از دست دل بر سر من

دل نمانده‌ست که گوی خم چوگان تو نیست خصم را پای گریز از سر میدان تو نیست تا سر زلف پریشان تو در جمع آمد هیچ مجموع ندانم که پریشان تو نیست در تو حیرانم و اوصاف معانی که تو راست و اندر آن کس که بصر دارد و حیران تو نیست آن چه عیب‌ست که در صورت زیبای تو هست وان چه سحر‌ست که در غمزهٔ فتان تو نیست آب حیوان نتوان گفت که در عالم هست گر چنانست که در چاه زنخدان تو نیست از خدا آمده‌ای آیت رحمت بر خلق وان کدام آیت لطف‌ست که در شأن تو نیست گر تو را هست شکیب از من و امکان فراغ به وصالت که مرا طاقت هجران تو نیست تو کجا نالی از این خار که در پای منست یا چه غم داری از این درد که بر جان تو نیست دردی از حسرت دیدار تو دارم که طبیب عاجز آمد که مرا چاره درمان تو نیست آخر ای کعبهٔ مقصود کجا افتادی‌؟ که خود از هیچ طرف حد بیابان تو نیست گر برانی چه کند بنده که فرمان نبرد ور بخوانی عجب از غایت احسان تو نیست سعدی از بند تو هرگز به درآید؟ هیهات! بلکه حیف‌ست بر آن‌کس که به زندان تو نیست

خوشا دلے که مدام از پے نظر نرود به هر درش که بخوانند بے خبر نرود

شب بخیرِ تو، دعایی‌ست پنهان، مرا می‌برد به خوابی شیرین پر از رؤیای دیدار تو کاش هر شب، آخرین چیزی که می‌شنوم صدای شب بخیرِ تو باشد #مسعود_نادری

به تماشا سوگند و به آغاز کلام و به پرواز کبوتر از ذهن واژه‌ای در قفس است. حرف‌هایم مثل یک تکه چمن روشن بود. من به آنان گفتم: آفتابی لب درگاه شماست که اگر در بگشایید به رفتار شما می‌تابد

شاه نشین قلبم پایت را گذاشتے به شب نشینے دلم