DYSIS

این کتاب رو که یکی از شما تو ناشناس بهم پیشنهاد داد رو گوش دادم امروز. لذت بردم. طاقچه هم ۳۰ درصد تخفیف گذاشته و میتونید صوتی‌شو تهیه کنین.

جهان به تماشای اصالت ما می‌آید💙. - Sami Yusuf DYSIS

اسفند چنین طی شد و هنگام بهاران افسوس که در طالع ما فصل خزان است. - آقای هیچکس

چنتا آهنگ واسه شروع بهارمون°🦢🌱° پلی کنید لذت ببرین🫶🏻.

گشت گرداگرد مهر تابناک، ایران زمین روز نو آمد و شد شادی برون زندر کمین ای تو یزدان، ای تو گرداننده ی مهر و سپر برترینش کن برایم این زمان و این زمین نوروز همایون باد🌸🫧.

ناشناس فرستادید🩶.

هر روز سرد تر می‌شود. گویی می‌خواهد ببارد، اما دست نگه می‌دارد. چرا نمیباری؟ چه چیزی جلوی تو را گرفته؟ ببار و خودت را خلاص کن دیگر. ببار و بشور این کثافت را. هوا را می‌گویم، خورشید را که از ما گرفته، ابر‌هایش هم نمی‌بارد. خسته شدیم از سوز سرما. قلبمان یخ زد. البته خوب است؛ سردی قلبمان را می‌توانیم به گردن هوا بیاندازیم. چرا فصل‌های قبلی را یادم نمی‌آید؟ ذات آدمی است دیگر. فراموش کار است. هرچه بهار زیبایی بسازی که یادش نمی‌ماند. فقط سردی زمستان و پائیز دلگیر را می‌شناسد. ولی آنقدر این زمستان طولانی شده که بهار را از یاد برده‌ام. شاید اصلا بهاری نداشتم. حالا که فکر می‌کنم همه‌اش زمستان بوده. خودمان را با فکر و خیال پوشانده‌ایم که سرما نخوریم. فقط شال گردنش دیگر اذیت کننده شده؛ انگار می‌خواهد مرا خفه کند. کِی می شود این لباس ضخیم را از تن برداریم و کمی آزاد باشیم ، خدا می‌داند. از کوچه‌ها که رد می‌شوم مردم را می‌بینم، هرکدام چیزی در لباس های خود قایم کرده‌اند. یکی را دیدم که مشتی بدبختی ریخته بود در جیبش. از او پرسیدم این‌همه بدبختی چیست با خودت جمع کرده ای؟! گفت: دیر رسیدم، خوشی‌ها را جای دیگر ریخته بودند، همین برایم ماند. همین را هم بر‌نمی‌داشتم باد سرد زمستان لباسم را با خود می‌برد. این‌ها را برداشتم که سنگینی کند. اما انگار خیلی سنگینی کرده بود؛ خمیده شده بود. یک نفر دیگر خاطرات کودکی‌اش همراهش بود. از لباسش صدای کتک زدن و فریاد و گریه می‌آمد. عجیب بود. خلاصه مثل اینکه این اطراف کسی نتوانسته خوشی جمع کند. نمی‌دانم آنها هم به امید بهار دوباره این لباس‌های سنگین را تحمل می‌کنند یا مثل من هنوز اولین بهار زندگی‌شان را تجربه نکرده‌اند. از چند نفری درباره ی بهار پرسیدم. چقدر قشنگ است؛ می‌گویند بهار که بشود ، میخندی. خنده میخواهم چکار. من همین الان‌ش هم گریه نمی‌کنم. البته از جایی که فهمیدم فایده ای ندارد دیگر گریه نکردم. شب‌ها خیلی سرد می‌شود. چند لباس بیشتر می‌پوشم. شال گردن را محکم‌تر می‌بندم. درست است خفه می‌شوم، اما خب نباید سرما بخورم. شبها لباس‌ها خیلی سنگینی می‌کنند، بعضی‌ها را می‌شناسم کسی را دارند که بغلشان می‌کنند. آنها لباس های کمتری می‌پوشند؟ خوش به حالشان؛ ما که بخیل نیستیم. من یکی که باید لباس های زیادی بپوشم. توی جیب بعضی از لباس‌ها خاطرات کهنه و قدیمی ریخته بودم که سنگینی کند. گاهی وقت‌ها هرچه می‌کنم که جیب‌هایش را خالی کنم نمی‌شود. در تار و پود لباس فرو رفته و تا زمستان هست باید تحملشان کنم. دروغ گفتم، من بخیلم، خیلی هم بخیلم. خب مگر چه می‌شد یکی هم بود ما را بغل می‌کرد که اینهمه لباس نپوشیم؟ مثل اینکه فردا قرار است باران بزند. باید حواسم باشد که با لباس زیر باران نروم. یکبار که یکی از لباس‌هایم خیس شد بوی گند خاطرات توی جیب‌هایش همه جا پخش شد. هرجا می‌نشستم کسی از من می‌پرسید حالت خوب است؟ خیلی ناراحتی؟ میخواهی حرف بزنی؟ نمی‌دانستم از کجا فهمیده بودند. آخر همیشه می‌خندم که کسی شک نکند چه چیز توی جیب هایم ریخته‌ام. مردم این دوره زمانه توی همه چیز سرک می‌کشند. آخه مردک دوزاری، بوی گند لباس خودت را متوجه نمی‌شوی؟ سرت به کار خودت باشد. بگذار من هم مشغول کندن این چیز ها از توی جیبم بشوم، شاید توانستم جدایش کنم. راستش خسته شدم از اینهمه زمستان. من هم آدمم خب، دلم تنوع می‌خواهد‌. خیلی ها را دیده‌‌ام که تمام عمرشان زمستان بوده. بعضی‌ها می‌گویند بهار افسانه است. اینها از خودشان در آورده‌اند که تا می‌توانند به امید بهاری که نیست به ما لباس زمستانه بفروشند. بگذار بفروشند‌. ما احمق تر از آنیم که لباس نخریم. البته گاهی هم به فکرش می‌افتم که لباس هایم را در بیاورم. نهایتش این‌ است که سرما می‌خورم و می‌میرم دیگر. اما جرعتش را ندارم. درست است، من ترسو هستم. شما هم هستید، وگرنه این‌همه سال زمستان را به امید بهاری که نیست تحمل نمی‌کردید. البته شاید شما قبلا بهار دیده اید و حق دارید که منتظر دوباره آمدنش باشید. معذرت می‌خواهم که شما را ترسو خطاب کردم، اثرات سرما است دیگر، به مغزم زده. دروغ گفتم، آنچه هر روز سرد تر می‌شود، هوا نیست. - آقای هیچکس

بی‌وفایی کرد و رفت، نموند.

گفته بودم بی تو می‌میرم، ولی این بار نه گفته بودی عاشقم هستی، ولی انگار نه هرچه گویی دوستت دارم، به جز تکرار نیست خو نمی‌گیرم به این، تکرار طوطی وار نه تا که پا بندت شوم از خویش می‌رانی مرا دوست دارم همدمت باشم، ولی سربار نه دل فروشی می‌کنی، گویا گمان کردی که باز با غرورم می‌خرم آن را، در این بازار نه قصد رفتن کرده‌ای، تا باز هـم گویم بمان بار دیگر می‌کنم خواهش، ولی اصرار نه گه مـرا پس می‌زنی، گه باز پیشم می‌کشی آنچه دستت داده‌ام نامش دل است، افسار نه می‌روی اما خودت هم خوب می‌دانی عزیز می‌کنی گاهی فرامـوشم، ولی انکار نه سخت می‌گیری به من‌، با اینهمه از دست تـو می‌شوم دلگیر شایــد نازنین، بیزار نه - شهریار

آنجا یک قهوه خانه بود اما ننشستیم به نوشیدن دو تا استکان چای، چرا؟ دنیا خراب می‌شد اگر دقایقی آنجا می‌نشستیم و نفری یک استکان چای می‌خوردیم؟ عجله! همیشه عجله. کدام گوری می‌خواستم بروم؟ من به بهانه رسیدن به زندگی، همیشه زندگی را کشته‌ام. - محمود دولت آبادی