باگ نویس فعلی، کشاورز آینده

بهم گفت آدما تو رو رها نکردن. تو اونا رو جا گذاشتی و رفتی. چون تو جاری بودی، تغییر می‌کردی، رشد می‌کردی. اونا راکد بودن، می‌خواستن راکد هم بمونن. جلوی رشد تو رو هم نمی‌تونستن بگیرن. پس دیگه ادامهٔ راه رو باهات نیومدن.

روز که هیچی، زندگی رو باید اینجوری کرد...

آدم‌ها گاهی ناگهان فرو می‌ریزن، نه چون ضعیفن، بلکه چون سال‌ها قوی بودنشون دیده نشده و بدن بالاخره می‌گه «دیگه بسه».

خستگیِ تصمیم (decision fatigue) چیه؟ بعد از چند تصمیم پشت سر هم، ذهن دیگه نمی‌تونه فرقِ مهم و کم‌اهمیت رو تشخیص بده، به همین دلیل کیفیت تصمیم‌هایی که می‌گیری شدیدا افت می‌کنه. تسلیم شدن در برابر یه تیکه پیتزای چرب و پر از پنیر، در انتهای روز، خیلی ساده‌تره، چون ذهنت از صبح، کلی تصمیم ریز و درشت گرفته. پس مهمه روزت رو طوری بچینی که انرژی تصمیم‌گیری‌ت برای موضوعات مهم و اصلی حفظ بشه.

قدیما از اینکه تا صبح بیدار میموندم و بقیه خواب بودن ناراحت بودم اما الان، اینکه بیخوابی سراغم اومده و میبینم بقیه هم مثل خودم بیدارن، عمیقاً غمگینم میکنه. چی به سرمون اومده....

حباب توانایی! خیلی وقته میخوام راجب این موضوع بنویسم ولی فرصت نمیشد. احساس میکنم خیلی از ادم هایی که حداقل من باهاشون ارتباط دارم درگیر یک بیماری به نام حباب توانایی ان ، منظورم چیه از این اصطلاح ساختگی؟ یعنی اینکه بیش از چیزی که تا به حال انجام دادن یا بودن نسبت به توانایی هاشون درآینده خوشبینن. حالا فکر کنید این وسط یه چیزی به اسم هوش مصنوعی «Chat gpt, Gemini و..» هم میاد این اختلاف توانایی رو بیشتر میکنه و درواقع این حباب رو باد میکنه. مثلا شما ازش بپرسید چطور میتونم در یک برنامه ی ۴ساله به سمت مشاور اقتصادی ترامپ در کاخ سفید برسم. میاد برای شما گام ها ومسیر رو رسم میکنه و میگه که ایول که انقدر بزرگ فکر میکنی!! یا به قول یه دوستی طرف هنوز برای خرید روزمره ی زندگیش نمیتونه مذاکره کنه، به فکر اینه چطور میتونیم داروهای تولید داخل رو صادر کنیم به کشور های حاشیه خلیج فارسی در۲۱ سالگی! خیلی وقت ها اهدافمون و خواسته هامون سرعت رشدش جلوتر از سرعت رشد خودمون ، توانایی هامون و شخصیتمون میره و این فاصله ی بین این هارو یسری چیز هامثل این هوش مصنوعی ها بیشتر هم میکنه. نتیجه میشه چی؟ میشه سرخوردگی و احساس ناتوانی کردن و درنهایت از دست دادن ارزش و انگیزه برای انجام دان کار ها واهدافی در سایز و اندازه ی خود فرد . مخالف رویا پردازی و هدف های بزرگ داشتن نیستم ولی بنظرم بهتره این هدف ها یا رویاها رو خیلی اولا تبدیلش به حباب نکنیم ودوم این که مسیر رشد اهدافمون رو حداقل با رشد خودمون متناظر کنیم.

بخشش کسی، به معنای رفع مسئولیت از اون فرد یا نادیده گرفتن عواقب کارهاش نیست. بلکه به این معناست که دیگه حاضر نیستی خودت رو تا ابد به درد و خشم گذشته زنجیر کنی. بخشش یعنی قبول کنی اون اتفاق افتاده، سهم واقعی‌ات رو در تجربه‌ات ببینی و از چرخه تکرار رنج خارج بشی.

تو مغزم دقیقا همینقدر تب باز شده دارم.

حمل کردن رازها فشار جسمی ایجاد می‌کنه. سکوت طولانی، شکل منحصر به‌ فردی از خستگیه که عضلات، خواب و حافظه رو آشفته می‌کنه.

رهایی از گذشته یعنی ایجاد یک آینده‌ی قابل‌زیستن، نه پاک کردن خاطرات. نمی‌شه حافظه رو پاک کرد، اما می‌شه معناهای جدیدی براش ساخت. گذشته همراه ما خواهد بود، اما دیگه اونقدر برامون آزار دهنده نیست.

تو دانشگاهی درس میخونم که متوسط IQ استادا و دانشجوهاش رو هم به عدد درجه دمای اتاق هم نمیرسه....

بعضی آدم‌ها به‌ جای روبرو شدن با مشکلی که دارن، ترجیح می‌دن با هزار کار بی‌هدف و هدفمند، حواس خودشون رو پرت کنن. مشغله و پُرکاری، گاهی لباس مبدلِ فرار از مواجهه‌ست.

گاهی به‌جای «چرا این‌طوری‌ام؟»، باید بپرسی «کِی یاد گرفتم این‌طور باشم؟» سؤال دوم کمتر سرزنش‌ت می‌کنه و باهات مهربون‌تره.