باگ نویس فعلی، کشاورز آینده

برای تموم اپایی ک توشون ول معطل میگشتم تایمر گذاشتم و الان به گُـــــــــ‌ل خوردن افتادم نسخ دوپامینم کمک

کاش روان ادم رو هم میشد کالیبره کرد میشه، ولی نه به سرعت چیزای دیگه

بخش بزرگی از رشد، یعنی یاد بگیری کمتر توضیح بدی. چون هر توضیحِ بیش از حد، در اصل یه خواهش پنهان برای پذیرفته شدنه.

نوشته بود: چقدر دوست داشتم این روز‌ها رو برات تعریف کنم ولی ما خیلی وقته که دیگه حرف نمی‌زنیم.

آدمی که با خودش در صلح نیست، هیچوقت نمیتونه شریک آرامش کسی باشه! چون هنوز بلد نیست با خودش زندگی کنه، چه برسه با تو!

فقط قسمت جالب و سختش اون یکساعت اوله که با روان خودت میجنگی که یکم دیگه بخوابم یا دیگ بیدار بمونم

تو هیچ‌وقت واقعاً از اول شروع نمی‌کنی؛ هر بار با نسخه‌ی آگاه‌ترِ خودت ادامه می‌دی.

گود صبحینگ ✨🌈

کمرم اینجوریه که در بدترین پوزیشن ممکن و وقتی کار مهمی نمیکنم اوکیه به محض اینکه میخوام یه کار مهمو شروع کنم یا تمرکز کنم یادش میوفته که عههههه من خرابم! بزار الان جوری درد بگیرم که نتونه نفس بکشه دوست عزیز شما توی کدوم تیمی؟!

گاهی باید یادمان بیاید که زندگی، میدانِ راضی نگه داشتنِ دیگران نیست. نه خانواده‌ای که خیال می‌کند بهتر از ما می‌داند، نه دوستی که توقع دارد هم‌جهت او برویم، و نه جامعه‌ای که برای هر نفس کشیدنی قانون نوشته است. ما برای تجربه‌ی خودمان زنده‌ایم، برای فهمیدنِ آنچه با روح‌مان سازگار است، برای اشتباه کردن، دوباره برخاستن، و رسیدن به آن آرامشی که در دلِ انتخاب‌های خودمان ریشه دارد. در پایان، هیچ‌کس جز خودت تاوان یا ثمرِ راهت را نمی‌بیند. پس شجاع باش. کاری را بکن که حقیقتاً برای تو درست است، حتی اگر دنیا در سکوت بماند. شاد بودن را انتخاب کن، شادی‌ای که از صداقت با خودت آغاز می‌شود. 🌿

-یادداشت‌های‌_روزمرگی