A piece of Amitis

I remember you said Sometimes it lasts in love but Sometimes it hurts instead

Old friend, why are you so shy?

I remember you said Sometimes it lasts in love but Sometimes it hurts instead

Old friend, why are you so shy?

I remember you said Sometimes it lasts in love but Sometimes it hurts instead

Old friend, why are you so shy?

Old friend, why are you so shy?

When Kafka said “ It is often better to be silent than to talk to the wrong listener ”

imagine disappointing me so hard that I went from being my most talkative self to being completely silent around you

I could change up my body and change up my face I could try every lipstick in every shade

هنوز نمی‌تونم هضم کنم که انسان‌ها سیاره‌ای پر از درخت، میوه، آب، حیات‌وحش و نور خورشید داشتن، اما در نهایت چیزی که ساختن، بدهی و سرمایه‌داری و جنگ بود. دنیایی که توش می‌شد زیر سایه‌ی درخت‌ها نشست، از رودخونه‌ها آب نوشید، میوه از شاخه‌ها چید و ساعت‌ها به آسمون نگاه کرد، اما ما بخش بزرگی از عمرمون رو صرف پول درآوردن، پرداخت بدهی‌ها و تلاش برای زنده موندن توی سیستمی می‌کنیم که خودمون ساختیم. انگار یه جایی توی مسیر، یادمون رفت که قبل از هر چیزی، موجودات زنده‌ایم؛ موجوداتی که به نور خورشید، هوای تازه، ارتباط با طبیعت و لذت بردن از زندگی نیاز دارن. و عجیب‌تر از همه اینه که حالا برای داشتن چیزهایی که زمین از اول در اختیارمون گذاشته بود، باید وقت و پول داشته باشیم؛ برای دیدن طبیعت سفر کنیم، برای استراحت مرخصی بگیریم و برای زنده موندن، بیشتر عمرمون رو کار کنیم. گاهی فکر می‌کنم چطور تونستیم تنها سیاره‌ای رو که خونه‌مونه، به جایی تبدیل کنیم که این‌همه آدم توش برای داشتن یه زندگی ساده و آروم تقلا می‌کنن.

از تغییر آدم‌ها ناراحت می‌شم، نه چون اشتباه شناخته بودمشون یا واقعی نبود، بیشتر برای نسخه‌ای ازشون که در گذشته جا موند و حالا فقط من به یادش می‌آرم. اگه منم فراموش کنم، کی یادش می‌مونه؟