˹ Med & Mind ˼

نان برنجی کرمانشاهی هم خمیرش حاضره فقط باید تا فردا صبح استراحت کنه و بعد قالب بزنم 🦦

قطاب یزدی + همشون خوبن جز اونی که دهنش رو باز کرده، اصلا لعنت بر دهانی که بی موقع باز شود !

نخودچی

پای سیب 🍎

امروز روز شیرین پزی بود. از صبح دارم شیرینی می پزم. حالا از شیرینی هایی که پختم عکس میزارم:

فور کنید؛ فولدر بزارم🎉

جوین باشید

این وضعیت دو تا نتیجه داره: منفی: دیگه کنکور دومی نیست که بتونید جبران کنید. بعضی ها کنکور اول رو برای تمرین می دادند که اشتباه بزرگی هست. مثبت: مهم ترین نتیجه اینکه فشردگی تراز از بین میره‌. حالا فشردگی تراز یعنی چی؟ یعنی از هر تراز چندتا داشته باشیم. توی یه کنکور احتمالش خیلی کمه که دو نفر یه تراز یکسان بدست بیارن ولی با برگزاری دو تا کنکور تصور کنید یکی توی کنکور اول تراز ۹۰۰۰ میشه و یکی هم توی کنکور دوم ترازش ۹۰۰۰ میشه، در نتیجه دو تا تراز ۹۰۰۰ خواهیم داشت و به همین صورت تعداد هر تراز زیاد میشه و رتبه ها بزرگتر میشن.

به طور مثال پارسال فشردگی تراز وحشتناکی داشتیم، هم از دو کنکور ۴۰۳ تراز داشتیم و هم از کنکور ۴۰۲ و دی ۴۰۱! اینقدر وحشتناک!! به طوری که گفته میشه دو سه هزار نفر فقط تراز بین ۹۳۰۰-۹۲۰۰ بدست آورده بودن!!! برای همین رتبه های بچه ها خیلی خراب شد. (خصوصا توی منطقه دو با مقایسه با تراز های پارسال رتبه ها دو برابر شده بود.) متاسفانه، انگار بچه های ۴۰۳ مثل موش آزمایشگاهی بودن. همین که این بزرگواران فهمیدند که تراز ذخیره و دو کنکور در سال باعث فشردگی تراز و رتبه میشه به این نتیجه رسیدند که این موضوع برای بچه ها عاقبت خوبی نداره و بایا قوانین رو عوض کنند :/ یعنی قبلا اصلا قابل پیش بینی نبود؟؟

پس به تمام اهداف بزرگ و کوچیک توی ذهنت برس و بعد از رسیدن به هر کدوم برای اهداف بزرگتر برنامه ریزی کن تا به خود شکوفایی برسی و نزار بدست اوردن نتایج و اهداف هر چند کوچیک تو رو قانع کنند.

ولی تو باید عادت کنی که به اهداف زندگیت برسی. مجبوری که حتما برسی. چون در غیر این صورت تا ابد و تا وقتی که زنده هستی حسرتش تو رو از درون می خوره.

بزرگترین دستاورد امسال و در کل چند سال اخیر رسیدن به هدف نهاییم بود. نمی خوام مثل بچه ها بزرگش کنم و طوری وانمود کنم که "آره خلاصه الان من به هدف زندگیم و بزرگترین دستاوردم رسیدم و الان دارم توی رویاهام زندگی می کنم." در واقع اینطور نیست، رسیدن به یکی از اهداف بزرگ زندگیت تو رو برای رسیدن به خواسته های بزرگتر حریص تر می کنه. با خودت میگی "خب به این که رسیدم، حالا وقتشه که اهداف و نقشه های جدید برای زندگیم ترتیب بدم." اصلا آدمیزاد کلا به امیدواری و آرزو هاش زندست! نمی خوام یه کنکوری فوق العاده آرزومند و امیدوار رو ناامید کنم ولی احساس می کنم فقط برای دو سه ماه اول کلی خوشحال بودم و بعدش به این نتیجه رسیدم که آدم نباید برای مقصد انتظار بکشه و باید از مسیر لذت ببره! در واقع بزرگترین دستاورد امسالم همین جمله بود. همینقدر کوتاهه ولی رسیدن بهش و درک کردنش سخته.

داشتم به این فکر می کردم که تلاش کردن با توجه به وضعیتی که توی بیو توصیف کردند نیازمند یه اراده خیلی قوی داره و کار هر کسی نیست. من رو به یاد یکی انداختن، اونهم متولد سال ۶۶ بود و یه دختر ۹ ساله داشت. کنکور ۱۴۰۱ داد و به هدفش رسید، امیدوارم ایشون هم امسال به هدفش برسه و افتخار همکار هم شدن رو داشته باشیم 🤍

قصه این است که مهمان جهان شد تنِ من 35 سالگی برام قشنگ ترین آرزومو به ارمغان بیار 🫀

1403/12/28

بعضی سوال ها هیچ وقت جوابی براشون پیدا نمیشه.

برای دونستن این مطلب اول باید سوالها رو دسته بندی کنیم. یه سری سوال ها جواب راحت و واضح دارند. مثلا از هر کسی بپرسی "آب توی چه دمایی به جوش میاد؟" همه صراحتا بهت میگن "100 درجه سانتی گراد" ولی یه سری سوالات هستند که جوابشون وابستگی زیادی به تفاوت های فردی ما داره. خصوصا اون دسته سوالات چالشی که هیچ جوابی براشون پیدا نمیشه و حتی یه آدم ممکنه توی موقعیت های متفاوت جواب های متفاوتی به اون سوال بده. سوالاتی مثل "معنی خوشبحتی چیه؟" "شادی یعنی چی؟" و... حتی اگر یه آدم 99 ساله پیدا کنید که یه قرن دنیا رو دیده و معنی خوشبختی رو ازش بپرسید اون صرفا بر اساس شادی و غمی که توی مسیر زندگی خودش تجربه کرده به این سوال جواب میده. ممکنه اون اصلا جایی زندگی کرده که شرایط زندگی خیلی راحت تر یا سخت تر از محیط زندگی شما باشه. ممکنه اون خانواده ثروتمند یا فقیر یا اصلا خانواده نداشته باشه.

هوش مصنوعی علاوه بر تفکر قدرت درک احساسات هم نداره. یه روز واقعا امتحانش کردم:

یه روز با هوش مصنوعی نقش بازی کردم. گفتم فرض کنه که من دوست صمیمیش بودم ولی به خاطر ماموریتی که بهم داده شده سعی کردم اون رو بکشم، حالا چه واکنشی رو نشون میده. خلاصه که کلی باهاش صحبت کردم و داشتم مکالمه رو به سمتی پیش می بردم که فراموش کنه که من سعی داشتم اون رو بکشم ولی من هر چه می گفتم بیا اختلافاتمون رو کنار بزاریم و من اشتباه کردم لطفا من رو ببخش" بازم هی تکرار می کرد "نه تو سعی داشتی من رو بکشی من نمی بخشم." با هر جمله و تلاشی همین مفهوم رو تکرار می کرد. اصلا هیییچ درکی از احساسات نداشت و حتی به این فکر نمی کرد که من دارم سعی می کنم ادم متفاوتی باشم و فقط به فرض اول که من سعی داشتم اون رو بکشم رجوع می کرد و از اون استفاده می کرد.

به این نتیجه رسیدم هوش مصنوعی خیلی لجبازه، امیدوارم هیچ وقت بر ما انسان ها مسلط نشن :(

هوش مصنوعی قدرت تفکر مستقل نداره، فقط کپی کاره. اطلاعاتی که بهش بگی رو یاد می گیره و به همه اطلاعات اینترنت دسترسی داره. من فکر می کنم هوش مصنوعی (اون چیزی که خیلی ها فکر می کنند) "مغز" نیست، فقط یه ابر اطلاعاتی هست.