𝗪erya Club

یک روز سکسی‌ای دیگر برای شارپ بودن!

روز سکسی‌ای برای شارپ بودن است!

همیشه جوری برخورد کنید که بقیه به این نتیجه برسن که یک God lover چقدر میتونه بزرگ باشه

Need more energy than ever

من برای شنیده شدن دنبال آدمها نمیگردم. برای دقیق‌ تر شدن میگردم. دنیا پر از کسانی است که حاضرند زخم‌ هایت را نوازش کنند. اما تعداد کمی پیدا میشوند که حاضر باشند تیغ را از استخوانت بیرون بکشند. من احتیاجی به معماری احساساتم ندارم. احتیاجی به تفسیر رنج‌ هایم ندارم. وقتی سقف روی سرت آوار شده، تحلیل آوار فایده‌ ای ندارد. باید سنگ را برداشت. برای همین به ندرت مجذوب آدم‌ های نرم میشوم. من به حضورهایی احترام میگذارم که ذهن را کالیبره میکنند. آدمهایی که وقتی وارد اتاق میشوند، واقعیت شفاف‌ تر میشود. من دنبال همدردی نیستم. همدردی، اگر به حرکت ختم نشود، فقط شکل مودبانه‌ ای از ماندن است. چیزی که ارزش دارد وضوح است. وضوحی که تو را وادار کند از دروغ‌ هایی که برای خودت ساخته‌ ای استعفا بدهی. بعضی‌ ها به دنبال آغوش‌ اند. بعضی‌ ها به دنبال تایید. بعضی‌ ها به دنبال فرار.

من فقط میخواهم مسئله‌ ای که مقابلم ایستاده، دیگر وجود نداشته باشد.

همین. بقیه چیز ها فقط تزئینات ذهن‌ اند.

@WeryaClub | وریـــ∞ـــا

What's the problem, brother? Tell me HERE if you're not comfortable.

What's the problem, brother? Tell me HERE if you're not comfortable.

چنل ترید بن شد همچنان نمی‌دانم چرا

!!

چیزی که برایم جالب است، بخصوص در مورد مردان جوان، این است که از یک جایی به آنها القا شده که باید چیزی به جا بگذراند. تلاش کورکورانه برای این مورد فقط بدبختی به همراه دارد. سعی کنید اول و قبل از هر چیزی، چیزی را حس کنید.

میل جنسی نمی‌تواند مستقیم بیان شود. جامعه آن را طرد می‌کند . به همین دلیل در پوشش عشق ظاهر می‌شود و خود را در قالب ادبیات موسیقی و هنر بیان می‌کند‌.

فروید

خوندن روانشناسی لازمه

Bring up my brother's channel. Don't consider the content childish. It can help you.❤️‍🔥

-> T.me/lolololololotish

خودت بودن آن چیزی نیست که از زیر خاک بیرونش بکشی و با افتخار بگویی: «بالاخره پیدایش کردم.» چیزی به اسم «خود اصیل» گوشه‌ ای از وجودت منتظر کشف شدن ننشسته است. تو حاصل هزاران اثر انگشتی. از خانواده، شهر، کتاب‌ ها، شکست‌ ها، عشق‌ ها، ترس ها و ... مسئله این نیست که از این تاثیر ها فرار کنی. مسئله این است که بدانی کدامشان را امضا میکنی. خیلی‌ ها عمرشان را در لباس‌ هایی زندگی میکنند که برایشان دوخته نشده. فقط آنقدر پوشیده‌ اند که اندازه تنشان شده است. خودت بودن لحظه‌ ای اتفاق می‌ افتد که دیگر هر فکر را باور نمیکنی، هر میل را فرمان نمیدانی و هر تشویقی را دلیل ادامه مسیر حساب نمیکنی. آن نقطه عجیب و کمی ترسناک که میفهمی بخش بزرگی از چیزی که «من» صدایش میزدی، صرفا مجموعه‌ ای از عادت‌ ها، شرطی‌ شدگی‌ ها و واکنش‌ های تکرارشده بوده است. و بعد از آن، آرام‌ آرام شروع میکنی به انتخاب کردن. نه انتخاب بین خوب و بد. انتخاب بین چیزی که از تو عبور کرده و چیزی که واقعا به تو تعلق دارد. شاید خودت بودن هیچ ربطی به پیدا کردن خویش نداشته باشد. شاید فقط شجاعت حذف کردن هر آن چیزی باشد که بدون اجازه‌ ات به نام تو زندگی میکند.

البته بیشتر چون همه چیز گفته شده

میخوام فقط کصشر بگم خسته شدم از حرف حسابی

You can see it But u can't touch it (I'm not talking about women , fucking loser)

«همه آن ها یک وجه مشترک دارند و آن این است که با ناسپاسی، به زندگی و زیباییِ آن پشتِ پا بزنند.» آن ها را همه جا می بینی... در کافه ها و پارک ها¹ پیاده روی های شبانه² و حین اسکرول کردن بیهوده ریلزها و پست های اینستاگرامی³ انگار با قراردادی بدون سود و بهره، ناخواسته نقش ایجنت ماتریکس را قبول دار شده اند. مهم نیست چقدر با آن ها از نور، زییایی و زندگی صحبت کنی. آن ها باز برای تو دلیلی خواهند آورد که چقدر افسرده اند، زندگی برایشان سیاه و تاریک است و دنیا چه آدم های پوچ و بیخودی دارد. درد و رنجی متوهمانه و ویترینی، تنها برای نمایش به دیگران! بی آنکه حتی یک بار رنج را در دنیای واقعی زیسته باشند، آن را با فیلم ها، نقاشی ها، کتاب ها و موسیقی های غمگین بزک کرده اند تا از مواجهه واقعی با زندگی و رنج معاف شوند. همه آن ها یک وجه مشترک دارند و آن این است که با ناسپاسی، به زندگی و زیباییِ آن پشتِ پا بزنند. احتمالاً از اعماق وجودشان می دانند که خدایی هست و آن ها را بیهوده بر زمین قرار نداده، اما اگر این حقیقت را بپذیرند، دیگر وقت و دلیلی برای ناسپاسی و چسناله های روشنفکری در کافه ها با یک کتاب شعر و یک نخ سیگار مارلبرو نخواهند داشت. کسانی که حتی یک روز رنج و تاریکی را زندگی نکرده اند، برای یک وعده غذای گرم جانشان را به خطر ننداخته اند و وقتشان را با کاریکاتوری مضحک از آن تلف می کنند. اما مردی که رنج را زیسته باشد و در اعماق تاریکی پا گذاشته باشد، بهتر از هر انسان دیگری اهمیت لبخند را می داند. او نمی تواند از رنج کاریکاتور بسازد و آن را در صفحات اجتماعی و جمع های دوستانه اش جار بزند. او اهمیتِ زیستن را درک کرده است. مهم نیست چند بار برای ناامید کردن چنین مردی تلاش کنید. او به لبخند زدن و صحبت از زیبایی ادامه خواهد داد. و حتی مهم نیست که سعی کنید او را با کتاب های شعرتان قانع کنید که این همه تلاش برای زیبا زیستن بیهوده است. ایمانِ او به خدا، او را نجات می دهد.

تصاویر مربوط به جنگ هشت ساله ایران و عراق و شیرمردانی که میان گلوله و باروت هم، لبخند را از یاد نمی بردند.