|مَلآلٌ|

الان خانوادم میگن دوستات بگو بیان میگم حوصله هیچکی رو ندارم

یکم قبل تر خودم دوستامو با شور شوق دعوت میکردم پلن میریختم برم بیرون، الان ی گوشه خونه کز کردم و فقط حرص میخورم و غذا میخورم.

حالم از هرچی هست نیست بهم میخوره انقدر حرص خوردم جدیدا تمام صورتم و پول هایی که واسه فشیال و دکتر پوست داده بودم کاملا به فنا رفته

انقدر فروپاشی میکنم دیگه حتی حوصله تعریف های عادی و روزمره ادمارم ندارم

نمیدونم چطوری بگم ولی بچه ها شرایط واقعا افتضاحه برنامه ریزی میکنی، از چیز هایی که لازم بوده میزنی تا چیزی که دوست داری رو بخری میری تا بخریش میبینی سه برابر شده

نمیخوام حال شمارم بد کنم ولی بچه ها من دیگه امیدی ندارم به اینده.

کاش ایران نبودم. کاش اصلا خاورمیانه رو نمیشناختم.

تسلیت به کسایی که صادرات واردات انبه دارن، اولین هسته انبهمو کاشتم.

کاش بمیرم.

خیلی غم های زندگیم زیاد شده هیچکی درکم نمیکنه

ایندفعه اگر نت قطع شد فقط روابط حضوری و پذیرام

روز عید خوبی بود، لطفا دوباره تکرار بشه.

یه مرد از قلبت محافظت میکنه، یه پسر از غرورش...

می‌دیدم که برای زندگی درست نشده بودم.

دختر خوب، انقدر پسر کمه که میری دنبال دوس پسرِ دوستت؟

یکی از لذت های زندگی، خرید رنگ هست.

ی طوری که مردم قضاوت کنن این مگ چیز دیگه ای نداره؟💆🏽‍♀️

نمیدونم عادت خوبیه یا بدیه ولی یکی که واسم ارزشمند باشه و یه هدیه ای بهم بده انقدر میپوشمش تا همه بفهمن اینو ادم مورد‌علاقم داده.