‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌‌‌‌‌𝐋𝐮𝐦𝐨𝐫𝐞𝐛𝐢

سپهر ابراهیمی : آدمی که نمیجنگه حق نداره آرزو کنه. تو جنگیدی که آرزو کنی.. تو جنگیدی و آرزوت این بود که همه ما آرزو کنیم پس همه ما میجنگیم تا شماها به آرزوتون برسید

ما مردم شادی بودیم تو بدترین روزا و حالا آدماهای شدیم که از درون مردن و فقط نفس میکشن

دیگه هیچی واقعا مهم نیست از این به بعد بدون هیچ اهمیتی تو همه چیز زیاده روی میکنم بی اهمیت گند میزنم تو زندگیم مگه مهمه

قلبم سنگینی میکنه بد دیدن تمام این چیزا زندگی دیگه هیچوقت مثل قبل نمیشه

کاش چیزایی که دیدم از خاطرم پاک شه

چه نفس های تهوع آوری رو فرو می‌برم؛ چه وقیحانه زنده‌ام.. این تپش های منزجر کننده سینه‌ام را زخمی می‌کنند و وجدانم را به قصد شکنجه‌ی من بیدار می‌کنند.. چه بزدلانه زنده‌ام. رنج آور است، برف بر تنم آب می‌شود و من به سردی مرمر نیستم.

‏هیچ خبر خوبی وجود نداره. هیچ نقطه روشنی نیست، احساس می‌کنم هر شور و اشتیاقی در هر زمینه‌ای که تو وجودم بوده مرده. خاکسترش به شکل فکر نکردن به آینده و چند ساعت خندیدن با آدمای نزدیکم باقی مونده بود که همونم دیگه آخراشه. هیچ نقطه روشنی وجود نداره.

بعد از همه این ماجراها واقعا نمیخوام دغدغه های کصشعر مسخره ی کوچیکتون و بشنوم من از خودم و مشکلات خودم گذشتم چون بنظرم هیچ دردی بالاتر از این وضعیت نیست

از اول زندگیم تا به الان همیشه اون پارتِ امید برای بقیه بودم مهمم نبود خودم دارمش یا نه ولی از حالا به بعد فقط میتونم بگم متاسفم واقعا شرمنده دیگه رو من حساب نکنید دنبالم نگردید دیگه واقعا بخش زنده ای تو من پیدا نمیکنید

این خفت زنده موندن داره خفم میکنه بعد از دی 404 بعد از دیدن اون همه جنازه با میلیون ها داستان مختلف، حتی اگه فردا گلستونم بشه راضی به زندگی نیستم. چیزی عوض نمیشه اونا برنمیگردن! و من هیچوقت حالم خوب نمیشه

چند هزار اکانت دیگه آنلاین نمیشن،یادشون گرامی و نامشان جاودان🖤.

من زندممم

امیدوارم امشب همه سالم برگردون پیش خانوادشون