اَِدَِبَِسَِــــ🌙ــــَِتَِـاَِنَِ

اگر فردا، آخرین روزِ دنیا باشد... تمام خطوط تلفن دنیا از یک جمله پر می‌شود: «دوستت دارم»، «دلم برایت تنگ می‌شود»، «مرا ببخش» و «کاش زودتر گفته بودم...» آدم‌ها برای دیدن عزیزانشان حاضر می‌شوند همه دارایی‌شان را بدهند، فقط برای چند دقیقه، فقط برای یک آغوش، فقط برای آخرین نگاه. آن روز دیگر نه غرور ارزشی دارد، نه لجبازی، نه قهر کردن، نه کینه‌های قدیمی. همه می‌فهمند که هیچ‌چیز، گران‌تر از فرصتِ دوست داشتن نیست. خیلی‌ها از خیانت‌هایشان پشیمان می‌شوند، خیلی‌ها دنبال یک «ببخشید» می‌گردند، اما حقیقت تلخ این است که بعضی از درها، وقتی زمان بگذرد، دیگر هرگز باز نمی‌شوند. تلخ‌تر از پایان دنیا، این است که بسیاری از ما، سال‌ها پیش از مرگ، فرصتِ دوست داشتن را از دست داده‌ایم؛ نه به خاطر کمبود عشق، بلکه به خاطر غرور، تعلل و این خیالِ همیشگی که «هنوز وقت هست...» کاش هر صبح، زندگی را با این فکر آغاز می‌کردیم که شاید امروز آخرین فرصت باشد؛ آن وقت بیشتر دوست می‌داشتیم، بیشتر می‌بخشیدیم، کمتر دل می‌شکستیم و قدر کسانی را که کنارمان هستند، پیش از آنکه به خاطره تبدیل شوند، می‌دانستیم.

زندگی، بیشتر از آنکه کوتاه باشد، غیرقابل پیش‌بینی است. پس حرف‌های خوب را به فردا نسپار؛ شاید فردایی نباشد، و شاید بزرگ‌ترین حسرت انسان، نگفتنِ یک «دوستت دارم» یا نخواستنِ یک «ببخش» باشد، وقتی دیگر هیچ فرصتی برای گفتنش باقی نمانده است.

 @adab_stan . . .