↳‌⸦ˢᴬᴹ⸧↰

یک انسان باید به کدامین درجه ابتذال رسیده باشد که کاملا هوشمندانه و هدفمند برای تزریق اندوه و بغض به زندگی دیگری برنامه ریزی کند...!؟ آدمی باید به کدامین حد از تباهی رسیده باشد که لبخندهاش در اشک دیگران باشد و شادی هاش در آزار دادن آدم ها؟ نه اینکه کم از جور روزگار میکشیم نه اینکه کم خسته ایم از تکاپوهای ناگزیر برای خلاصی از سخت گیری های زمانه همین مان کم بود که به روان همدیگر هم زخم بزنیم و ته مانده آرامش را هم خط خطی کنیم