𝐡𝐨𝐰 𝐮 𝐝𝐨𝐢𝐧'?

آدما هرچی سنشون بیشتر میشه خشم‌هایی که سرکوب کردن و حل نشدن خودشون و بیشتر نشون میدن و توی رفتارشون کاملا مشخص میشه.این واقعا ناراحت کننده ست.

دیگه میتونم مچ خودم و بگیرم همین که میفهمم دارم زیادی اهمیت میدم میگم بس کن.

یه روز بلند میگم "اصن همینه که هست "و از اون به بعد حالم خوب میشه و خوب می‌مونه.

این دنیا به اندازه‌ی موفقیت همه‌ی آدم ها جا داره.

ای بابا شد که ۲.

شاید بگین فقط بخاطر یه سال؟ولی ۱۹ و ۲۰ واقعا فرقشون خیلیه، میدونین چی میگم؟

من که فردا بیست سالم میشه، ولی ازم بپرسن چند سالته میگم ۱۹.فعلا توانایی روبرو شدن با واقعیت و ندارم

آدما نباید با دلگیری بخوابن. کی می‌دونه آخرین خواب هر آدمی کیه؟

همچنان در تکاپو

صبر رو فقط در صورتی قبول دارم که حاصلش رو بدونم، صبوری توی بی اطلاعی رو نیستم زیاد.

همش میام بیفتم به جون خودم یهو یادم میفته نه نیفت کار درستی نیست.

میگن روانشناسا دیوونه ان درسته؟چرا میگن اصلا؟

زندگی کردن توی افکار واقعا ترسناکه‌ ها.حتی نمی‌فهمی زمان چجوری میگذره و بعد از یه مدت انگار مغزت یخ میزنه.