old home.

نه نمی‌شه گفت زود گذر چون من واقعا سرش اذیت شدم

حس های زود گذر

پشمام، خیلی وقته صحبت نکردیم و من حتی دیگه دلتنگی رو حس نکردم‌.

فکر می‌کنی عادت کردی تا وقتی که دوباره بخاطرش گریه‌ات می‌گیره.

-

هنوز هم با دیدن کاپل مورد علاقه‌م یادم می‌افتی؟ هنوز هم وقتی گربه‌های نارنجی رو می‌بینی ازم یاد می‌کنی؟ هنوز هم آهنگامو گوش میدی؟

یعنی توعم حرفاتو با آهنگ بهم میزنی؟

تو هرچقدر هم‌ که خوب و عالی باشی، در آخر دوستِ تو، دوست مورد علاقه‌ی خودش رو داره.

سقوط من در خودمه.

هرکس جای خودش.

یادت نره، جایگاهشونو.

مثل همیشه بهت قول میدم که همه چیز قراره بعدا درست شه ولی حتی از پشت این گوشی، صد ها کیلومتر دور تر ازت متوجه می‌شم که بار ها شکستی ولی به همه حتی خود من ثابت کردی که دنیا و کثیفی هاش نمی‌تونه جلوی تورو واسه شاد بودن بگیره =)))

you could’ve had someone who was only yours. a girl whose eyes only saw you. lips no one else had ever kissed. a body no one else had ever touched… you didn’t deserve her.

کاش همین الان بمیرم

هنوز هم پناهگاهی هست؟

هنوزم وقتی ناراحتی، پناه می‌بری به پناهگاهت؟