Expose illuminati

Thuisonderwijs is niet fout. Vrij denken is niet fout. Afwijken van maatschappelijke normen is niet fout. Toch ontstaat steeds vaker een beeld waarin thuisonderwijs wordt neergezet alsof het een risico zou zijn, alsof ouders die bewust een andere route kiezen automatisch tekort zouden schieten. Alsof controle, toezicht en standaardisering altijd beter zijn dan vertrouwen, verantwoordelijkheid en individuele vrijheid. Maar een vrije samenleving hoort juist ruimte te bieden voor verschillen tussen mensen, gezinnen en overtuigingen. Er bestaat een belangrijk verschil tussen leren en school. Een mens leert vanaf de geboorte. Een kind leert spreken, bewegen, waarnemen, voelen, ontdekken, creëren en verbanden leggen lang voordat een schoolgebouw onderdeel wordt van het leven. Onderwijs is groter dan een lokaal, groter dan een lesprogramma en groter dan een centraal vastgestelde methode. Onderwijs ontstaat ook thuis, in gesprekken, ervaringen, ondernemerschap, natuur, creativiteit, sociale interactie en dagelijkse praktijk. School is één vorm van onderwijs. Niet de enige vorm. Fundamentele rechten erkennen bovendien dat ouders een belangrijke positie hebben binnen opvoeding en ontwikkeling. Artikel 26 lid 3 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens erkent dat ouders bij voorrang het recht hebben de aard van onderwijs en opvoeding van hun kinderen te kiezen. Artikel 2 Eerste Protocol EVRM beschermt overtuigingen binnen onderwijs. Artikel 8 EVRM beschermt gezinsleven. Artikel 9 EVRM beschermt vrijheid van gedachte en overtuiging. Artikel 18 lid 4 IVBPR beschermt opvoeding overeenkomstig eigen overtuigingen. Artikel 23 Grondwet beschermt vrijheid van onderwijs. Dat zijn fundamentele uitgangspunten die juist bedoeld zijn om ruimte te laten voor verschillen. Steeds meer ouders ervaren dat scholen allang niet meer uitsluitend draaien om rekenen, taal en basisontwikkeling. Scholen dragen ook normen, maatschappelijke visies, gedragsverwachtingen en denkbeelden over. Burgerschap, maatschappijleer en andere onderdelen beïnvloeden hoe kinderen naar de wereld leren kijken. Dat betekent ook dat onderwijs nooit volledig neutraal is. Elk systeem geeft richting. Elk systeem maakt keuzes. Elk systeem bepaalt welke informatie centraal staat en welke informatie nauwelijks aan bod komt. Veel ouders ervaren daarnaast dat standaardisering en vaste onderwijsstructuren soms ten koste kunnen gaan van nieuwsgierigheid, creativiteit, onderzoekend vermogen en vrij denken. Kinderen worden vaak beoordeeld op het reproduceren van bestaande kennis, terwijl het zelfstandig onderzoeken waarom processen werken zoals ze werken, minder ruimte krijgt. Kritisch denken krijgt vaak ruimte binnen bestaande kaders, maar buiten die kaders ervaren sommige ouders en kinderen meer weerstand. Daardoor ontstaat het gevoel dat onderwijs soms sterker gericht raakt op aanpassen aan bestaande structuren dan op het volledig ontwikkelen van zelfstandig denkvermogen. Juist daar zien veel ouders de kracht van thuisonderwijs. Meer ruimte voor individuele ontwikkeling. Meer ruimte voor eigen tempo. Meer ruimte voor persoonlijke talenten. Meer ruimte voor levensvisie, geloofsovertuiging of alternatieve manieren van denken. Meer ruimte voor creativiteit, ondernemerschap, natuur, praktische vaardigheden, filosofie en zelfstandig kritisch denken. Meer ruimte om niet alleen antwoorden te leren, maar ook zelfstandig vragen te leren stellen. Niet alleen leren dát iets zo is, maar ook onderzoeken waarom iets zo is. Thuisonderwijs biedt volgens veel ouders ruimte voor intrinsieke motivatie, natuurlijke nieuwsgierigheid en zelfgestuurd leren. Niet uitsluitend leren binnen één route, één tempo of één systeemvorm, maar ruimte geven aan hoe een kind zich als uniek mens ontwikkelt. Niet ieder kind ontwikkelt hetzelfde. Niet ieder gezin denkt hetzelfde. Niet iedere route naar ontwikkeling hoeft identiek te zijn. Vrijheid betekent niet dat iedereen dezelfde keuze moet maken.

Vrijheid betekent dat verschillende keuzes naast elkaar mogen bestaan zonder stigmatisering, polarisatie of verdachtmaking. Een vrije samenleving bouw je niet door steeds meer controle. Een vrije samenleving bouw je door ruimte te laten voor verantwoordelijkheid, verschillen en vertrouwen in mensen zelf. - Roberto Coppens-Notabel Sui Juris

Thuisonderwijs is niet fout. Vrij denken is niet fout. Afwijken van maatschappelijke normen is niet fout. Toch ontstaat steeds vaker een beeld waarin thuisonderwijs wordt neergezet alsof het een risico zou zijn, alsof ouders die bewust een andere route kiezen automatisch tekort zouden schieten. Alsof controle, toezicht en standaardisering altijd beter zijn dan vertrouwen, verantwoordelijkheid en individuele vrijheid. Maar een vrije samenleving hoort juist ruimte te bieden voor verschillen tussen mensen, gezinnen en overtuigingen. Er bestaat een belangrijk verschil tussen leren en school. Een mens leert vanaf de geboorte. Een kind leert spreken, bewegen, waarnemen, voelen, ontdekken, creëren en verbanden leggen lang voordat een schoolgebouw onderdeel wordt van het leven. Onderwijs is groter dan een lokaal, groter dan een lesprogramma en groter dan een centraal vastgestelde methode. Onderwijs ontstaat ook thuis, in gesprekken, ervaringen, ondernemerschap, natuur, creativiteit, sociale interactie en dagelijkse praktijk. School is één vorm van onderwijs. Niet de enige vorm. Fundamentele rechten erkennen bovendien dat ouders een belangrijke positie hebben binnen opvoeding en ontwikkeling. Artikel 26 lid 3 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens erkent dat ouders bij voorrang het recht hebben de aard van onderwijs en opvoeding van hun kinderen te kiezen. Artikel 2 Eerste Protocol EVRM beschermt overtuigingen binnen onderwijs. Artikel 8 EVRM beschermt gezinsleven. Artikel 9 EVRM beschermt vrijheid van gedachte en overtuiging. Artikel 18 lid 4 IVBPR beschermt opvoeding overeenkomstig eigen overtuigingen. Artikel 23 Grondwet beschermt vrijheid van onderwijs. Dat zijn fundamentele uitgangspunten die juist bedoeld zijn om ruimte te laten voor verschillen. Steeds meer ouders ervaren dat scholen allang niet meer uitsluitend draaien om rekenen, taal en basisontwikkeling. Scholen dragen ook normen, maatschappelijke visies, gedragsverwachtingen en denkbeelden over. Burgerschap, maatschappijleer en andere onderdelen beïnvloeden hoe kinderen naar de wereld leren kijken. Dat betekent ook dat onderwijs nooit volledig neutraal is. Elk systeem geeft richting. Elk systeem maakt keuzes. Elk systeem bepaalt welke informatie centraal staat en welke informatie nauwelijks aan bod komt. Veel ouders ervaren daarnaast dat standaardisering en vaste onderwijsstructuren soms ten koste kunnen gaan van nieuwsgierigheid, creativiteit, onderzoekend vermogen en vrij denken. Kinderen worden vaak beoordeeld op het reproduceren van bestaande kennis, terwijl het zelfstandig onderzoeken waarom processen werken zoals ze werken, minder ruimte krijgt. Kritisch denken krijgt vaak ruimte binnen bestaande kaders, maar buiten die kaders ervaren sommige ouders en kinderen meer weerstand. Daardoor ontstaat het gevoel dat onderwijs soms sterker gericht raakt op aanpassen aan bestaande structuren dan op het volledig ontwikkelen van zelfstandig denkvermogen. Juist daar zien veel ouders de kracht van thuisonderwijs. Meer ruimte voor individuele ontwikkeling. Meer ruimte voor eigen tempo. Meer ruimte voor persoonlijke talenten. Meer ruimte voor levensvisie, geloofsovertuiging of alternatieve manieren van denken. Meer ruimte voor creativiteit, ondernemerschap, natuur, praktische vaardigheden, filosofie en zelfstandig kritisch denken. Meer ruimte om niet alleen antwoorden te leren, maar ook zelfstandig vragen te leren stellen. Niet alleen leren dát iets zo is, maar ook onderzoeken waarom iets zo is. Thuisonderwijs biedt volgens veel ouders ruimte voor intrinsieke motivatie, natuurlijke nieuwsgierigheid en zelfgestuurd leren. Niet uitsluitend leren binnen één route, één tempo of één systeemvorm, maar ruimte geven aan hoe een kind zich als uniek mens ontwikkelt. Niet ieder kind ontwikkelt hetzelfde. Niet ieder gezin denkt hetzelfde. Niet iedere route naar ontwikkeling hoeft identiek te zijn. Vrijheid betekent niet dat iedereen dezelfde keuze moet maken.

From England? https://www.facebook.com/share/v/1E3Kq9h6hp/

De demonstratie-hiërarchie van Nederland Max von Kreyfelt Nederland is een prachtig land. Een land waar iedereen gelijk is. Alleen blijken sommige demonstranten nét iets gelijker dan anderen. Blokkeer je met klimaatactivisten maandenlang een snelweg, leg je verkeer, hulpdiensten en werkend Nederland stil en plak je jezelf vast aan asfalt, dan behandelt de politie je alsof ze een kwetsbaar yogaretraite begeleiden. “Rustig mevrouw… uw havercappuccino staat klaar in het busje.” Na arrestatie staan ze vaak sneller weer buiten dan een pakketje van Bol.com wordt bezorgd. Maar probeer als gewone buurtbewoner eens boos te worden over een AZC in je directe leefomgeving en plots verandert Nederland in een oefening, extreem radicale ordehandhaving. Dan verschijnen er ME-busjes, Romeo’s, helmen, linies, wapenstokken en persverklaringen over “radicalisering”. Want dat is het wonderlijke van de moderne democratie: een snelweg blokkeren heet tegenwoordig “maatschappelijke betrokkenheid”, maar zorgen over leefbaarheid worden verdacht snel vertaald naar “extremistische signalen”. En burgers zien dat verschil haarfijn. Dat is het echte probleem. Niet XR. Niet asielprotesten. Maar de zichtbare demonstratie-hiërarchie. De overheid blijkt feilloos aan te voelen welk protest ideologisch acceptabel is. Een klimaatactivist die een hoofdstad ontregelt? Idealistisch. Een boze burger uit een dorp? Potentieel gevaarlijk. Een universiteitsbezetter? Bevlogen. Een ondernemer die zijn wijk ziet veranderen? Radicaal. Een Palestijnse protestmars? Complex maatschappelijk vraagstuk. Driehonderd bezorgde moeders bij een AZC? “Signalen van extreemrechts.” Je hoeft geen politicoloog meer te zijn om het patroon te herkennen. Zelfs de gemiddelde loodgieter of vrachtwagenchauffeur voelt dat protest niet meer wordt beoordeeld op gedrag, maar op politieke geur. En precies daar wordt het gevaarlijk. Een rechtsstaat overleeft best demonstraties. Ook een paar relschoppers. Zelfs slechte ministers. Maar wat een rechtsstaat niet overleeft, is zichtbaar ongelijke behandeling. Zodra burgers het gevoel krijgen dat regels elastisch worden toegepast afhankelijk van ideologie, verdwijnt vertrouwen sneller dan koopkracht bij de supermarkt. En ondertussen begrijpt Den Haag er opnieuw helemaal niets van. Daar worden rapporten geschreven over “maatschappelijke polarisatie”, alsof die spontaan uit de lucht kwam vallen en niet jarenlang zorgvuldig is gekweekt door bestuurders die iedere vorm van kritiek reduceren tot populisme, desinformatie of extremisme. De ironie is schitterend. Dezelfde elite die jarenlang sprak over “verbinding”, heeft inmiddels een samenleving gebouwd waarin steeds meer mensen bang zijn om hardop iets te zeggen zonder direct moreel gefileerd te worden op televisie of sociale media. Maar gelukkig mogen we nog wel demonstreren. Zolang het ideologisch verantwoord gebeurt. Want we zijn een tolerant land. Met extremistische voorwaarden.

Den Haag zou debatteren over geweld in de samenleving. Maar zoals bijna altijd veranderde het binnen no-time in precies waar de Tweede Kamer tegenwoordig het beste in is: politiek theater opvoeren voor de volgende peiling. Loosdrecht was het decor. Markuszower de schurk van de week. De Vos van FvD de volgende die ritueel door de Kamer gesloopt mocht worden. En ondertussen deed iedereen alsof het om principes ging. Maar principes in Den Haag zijn vaak vooral handig zolang ze electorale waarde hebben. Want laten we eerlijk zijn: als een minderheidskabinet stemmen nodig heeft, verdwijnen harde morele grenzen ineens verrassend snel in een la. Dan heet het opeens “constructief samenwerken” of “de verantwoordelijkheid nemen”. Markuszowers fractie bleek eerder nog prima bruikbaar toen er stemmen nodig waren rond de AOW. Dus nu zie je het klassieke Haagse toneelstuk: Iedereen spreekt schande. Iedereen kijkt boos voor de camera. Iedereen twittert morele verontwaardiging. Maar niemand wil de deur echt dichtgooien. Want ja… straks heb je ze misschien weer nodig. Jetten probeert ondertussen tegelijk de morele redder en de handige onderhandelaar te spelen. Hard veroordelen voor de bühne, maar samenwerking uitsluiten? Natuurlijk niet. Dat zou politiek onhandig zijn. Klaver roept dat er grenzen moeten zijn, maar weet ook dat hoe meer deuren sluiten, hoe meer macht automatisch naar GroenLinks-PvdA schuift. Ook daar draait het uiteindelijk gewoon om onderhandelingspositie. VVD en D66 doen wat ze altijd doen: geschokt kijken, dure woorden gebruiken en ondertussen strategisch niets uitsluiten. Want principes zijn prachtig, zolang ze toekomstige meerderheden niet in de weg zitten. En rechts? Dat valt FvD zogenaamd aan uit zorg voor de democratie, maar minstens net zo hard omdat FvD weer vissen vangt in exact dezelfde vijver van ontevreden kiezers. Dat is de echte zenuw hier. FvD won weer terrein bij de gemeenteraadsverkiezingen. Ineens is het geen “marginale club” meer, maar weer een electorale bedreiging waar iedereen zich toe moet verhouden. Dus krijg je dit voorspelbare Haagse circus: Wie oogt fatsoenlijk? Wie kan de hardste afkeuring uitspreken? Wie houdt de boze kiezer vast? Wie mag straks weer aanschuiven voor macht? En wie wordt voorlopig politiek besmet verklaard? Dat was het echte debat. Niet geweld. Niet de samenleving. Niet de verharding van het publieke debat. Gewoon framing, electorale paniek en politieke positionering verpakt als morele bezorgdheid. Rechts probeerde het debat direct richting migratie en asiel te trekken. Links probeerde het volledig vast te lijmen aan extreemrechts en Markuszower. En ergens daartussen verdween het onderwerp waar burgers zich daadwerkelijk zorgen over maken. Want als zelfs een debat over geweld uiteindelijk verandert in een campagnevergadering met interruptiemicrofoons, cameraquotes en strategische verontwaardiging… dan kun je je afvragen of Den Haag nog bezig is met het land, of alleen nog met zichzelf. #Politiek #TweedeKamer #Machtspolitiek #Migratie #Bestuur