ru
Feedback
in Your arms.

in Your arms.

Открыть в Telegram

313٬ ‹ گوشِه‌ای برای پرواز قلمِ خاکستری › - لطفا از عکس‌ و نوشته‌های شخصی چنل جایی استفاده نکنید. :http://t.me/HidenChat_Bot?start=7949216206

Больше
Иран145 190Книги25 483
266
Подписчики
-224 часа
-47 дней
-1530 день
Архив постов
in Your arms.
in Your arms.
266
گفت: «هرچیزی را زکاتی است و زکاتِ عقل، اندوهی‌ست طَویل...»
تذکرة الاولیا

in Your arms.
in Your arms.
266

in Your arms.
in Your arms.
266
همیشه یا تمام یک چیز را می‌خواستم یا هیچ! دقیقا به همین دلیل است که در مورد سعادت هم به نصفه‌نیمه‌اش راضی نبودم، کل سعادت را می‌خواستم، تمامش را.
نازنین – داستایفسکی

in Your arms.
in Your arms.
266
همیشه یا تمام یک چیز را می‌خواستم یا هیچ! دقیقا به همین دلیل است که در مورد سعادت هم به نصفه‌نیمه‌اش راضی نبودم، کل سعادت را می‌خواستم، تمامش را.
نازنین – داستایفسکی

in Your arms.
in Your arms.
266
photo content
+5

in Your arms.
in Your arms.
266
photo content
+5

in Your arms.
in Your arms.
266
photo content
+5

in Your arms.
in Your arms.
266
نزدیک می‌شوم به تو... چیزی نمانده است قلبم از اشتیاق زیارت بایستد...

in Your arms.
in Your arms.
266
خدا کند تمام عاشق‌ها بهم برسند، همچنین ما به خدا.

in Your arms.
in Your arms.
266
آه! نمی‌خواهم؛ من دیدار شما را، ای همه رنگ‌ها و تصویرها و چهره‌ها و عشق‌ها و ایمان‌های زشت، بیگانه، پوچ، نمی‌توانم تحمل کنم. چقدر از شماها دورم! چه رنج‌آور است تجدید خاطره‌هایی که از شما دارم. چه آزادی آسوده‌ای در خود احساس می‌کنم هرگاه که می‌بینم فراموشتان کرده‌ام. هرگز یادم نکنید! چه آسودگی و آزادی آرام و پاکی است در دوری از شما! دیگر نزدیکم میایید!
هبوط – علی شریعتی

in Your arms.
in Your arms.
266
الباقیِ عمرم را گوشه‌ای برای تو کنار گذاشته‌ام. شعرها و نامه‌هایم را هم زیرِ فرش. اما گاه از دستم در می‌روند؛ برایشان گریه می‌کنم. گاهی می‌ریزمشان روی جانمازم، و باقی را از روی چادرم می‌تکانم توی حیاط. چشم‌ به‌ راهت نشسته بودم... دیر آمدی، چرا؟ چای از دهن افتاد، شعرهایم سرد شدند. دوباره پنهانشان می‌کنم؛ زیرِ فرش، پشتِ مبل، بالایِ کابینت، توی خاکِ گلدان. یک روز می‌گذرد، دو روز، سه روز... جوانه نمی‌زنند. می‌گذارمشان کنارِ پنجره، زیرِ نور. یک هفته می‌گذرد، دو هفته، سه هفته... جوانه می‌زنند، سبز می‌شوند، قد می‌کشند. گلدان را به تو نشان می‌دهم. لبخند نمی‌زنی... چرا؟ دوباره می‌گذارمشان کنارِ پنجره. یک ماه می‌گذرد، دو ماه، سه ماه... پژمرده می‌شوند، خشک می‌شوند، فراموش می‌شوند. دیگر شعر نخواهم نوشت. آن‌هایی را هم که نوشته بودم از هر کجا که بودند جمع می‌کنم. آخ... دلم نمی‌آید دورشان بریزم. می‌گذارمشان زیرِ تخت. بعد دراز می‌کشم، چشم‌هایم را می‌بندم، و به فدای حضورت می‌شوم؛ که شب، بی‌صدا، مرا در آغوش می‌گیری.

in Your arms.
in Your arms.
266
می‌رم و تا وقتی که ده‌تا کتاب نخوندم، برنمی‌گردم.

in Your arms.
in Your arms.
266

in Your arms.
in Your arms.
266
حق با زنی بود که می‌گریست و گل‌ها را لگد می‌کرد.

in Your arms.
in Your arms.
266
و کلماتی که هدر دادم...

in Your arms.
in Your arms.
266
تاریکم.

in Your arms.
in Your arms.
266
انسان می‌تواند تبسم کند درحالی که به بدترین شکل درحال خیانت به شماست! حیوانات تبسم نمی‌کنند ولی هم را می‌درند، کدام منصفانه‌تر است؟
کافه‌ی تنهایی – روبر مرل

in Your arms.
in Your arms.
266
Repost from عاشق تمام خواهد شد.
اندوه را اگر از سینه ام جدا بکنی؟ از چه خواهم نوشت؟

in Your arms.
in Your arms.
266
وضعم حالت کرمی را بیاد می‌آورد که نیمه عقب بدنش را لگد کرده‌اند و حالا دارد نیمه جلو بدنش را جدا می‌کند و به کناری می‌کشد.
نامه به پدر – فرانتس کافکا

in Your arms.
in Your arms.
266
photo content
+1