حفظ خاطرات چنل انتقال پیدا کرده
Открыть в Telegram
189
Подписчики
Нет данных24 часа
-317 дней
-4230 дней
Архив постов
واقعا داستان توصیفی یه جذابیت خاصی داره هرچند به منه سینگلی که رو هیچکس کراش نیستم نمیاد
کلیپایی برا ادیت میخوام دارم دان میکنم بعد میخوابم بعد دوباره میرم برا ادیت
سال ها از آخرین باری که از خاطرات خود سخن گفته و در بین ان دریای بیکران تصاویر و کلمات گذشته ام میگذرد، چطور بگویم؟ خود را جوری پرورانده که همیشه همچو گل که ریشه هایش را در خاک برای یافتن قطره ای اب حرکت میدهد، به دنبال آینده و نور باشم. گذشته را تاریک دانسته زیر را اشتباهاتی داشته ام، گذر از اشتباهات گذشته گاهی سخت و طاقت فرسا است اما مرحله ایست که نیاز است سپری شود زیر را با گذر از درد ها و اشتباهات میتوان انها را به درستی بررسی نمود. همانطور که داشتم برای شما از اشتباهات خویش میگفتم! ناگهان فردی را دیدم، نخست نتوانستم شکل و شمایل ان شخص را ببینم، زیر را نخستین چیز که مرا جذب نمود ان انرژی روشن و براقش بود، چندباری پلک زدم که به خود بگویم خیالات نبوده است و ان شخص واقعی ایست، نفس عمیقی کشیدم و به جزئیات او پرداختم. چشمان قهوهای به روشنی چای دم صبح، لبانی سرخ به رنگ گلبرگ های گل رز، گیسوانی قهوهای که در ان نور درخشان و سوزان خورشید به رنگ روشنی که ادمی را مست خود میکند در آمدن، گویی ان شخص همچو شرابی که بعد از اولین جرعه تورا به عامل دیگر میبرد مرا مست کرده بود، روزها همچو سایه ای میگذشت و خود را بارها و بارها در همان مکان بر تماشای ان شخص زیبا یافته ام، ای شخص که نمیدانی با ما چه کرده ای، گاه میخواهم به سمتت قدم برداشته و دستانم را باز کرده تا ان دستان زیبا و زحمت کشت که برای ساعت ها ان سینی های غذای سنگین را حمل میکند گرفته و بوسه زنم، نمیدانی چه ساعاتی را که بر پرستش تو همچو کاغذی کنده و دور نریخته ام، اخر مرا که سال ها وقت خودش را با ان قلم کوچک و ان دفترچه کوچک سپری کرده است چه به پرستش موجودی به زیبایی تو، میدانستم که چیزی برای تقدیم به او ندارم، گرچه بارها با بهانه هایی همچو، نشان دادن نوشته هایم توجه او را گرفته،اما راضی نمیشوم، گویی هرچه که بیشتر او را تماشا کرده، حریصانه تر و تشنه تر در آتش این علاقه ای که گویی لایق ان نیستم میسوزم، آه ای شخص خاص من، کاش بدانی چگونه تورا تماشا کرده و هر روز سوخته ام. کاش که تو بدانی به چه اندازه تورا میطلبم، از همان دور، از همان نقطه تاریک و دور افتاده، درست از همانجا در معبد کوچک قلبم تورا میپرستم. درست است که بجز قلب کوچک و عاشقم چیزی برای دادن به او ندارم، ولی از شما چه پنهان مگر در این زمانه پیدا میشود کسی که دل بدهد؟، گاه فکر کرده، شاید شانسی باشد زیر را عاشقانه او را میخواهم اش، شاید عشق را بپذیرد و مرا در اغوش بکشد و من در همان لحظه بین ان دستان زیبا و صمیمی اش بار دیگر ذوب شوم.....
