あおき

ممنونم که خونه من بودی اون هو♡

چشای منو داری می‌بینی؟ همه می‌گن خوشگله، ولی تا حالا عمقش رو نگاه کردی؟ غم داره. خودم خیلی وقته متوجهش شدم، شاید از سیزده‌سالگی. همون موقعی که وقتی داشتم از مدرسه، تو یه روز بارونی، برمی‌گشتم و بابت یه چیزی که الان حتی یادم نمی‌آد، داشتم گریه می‌کردم. وقتی هم برگشتم خونه، غذای خوشمزه رو خوردم و برگشتم توی اتاقم تا درسامو بخونم. چشمم افتاد به چشام... لابد فکر کنی یخ کردم.نه، یخ نکردم. فقط برای اولین بار احساس کردم یه نفر از اون تو داره نگاهم می‌کنه؛ یه نفر که بیشتر از خودم، منو می‌شناسه. انگار اون غم از اشکام نیومده بود، از خیلی قبل‌تر اونجا زندگی می‌کرد و فقط اون روز خودش رو نشون داد. شبیه یه روحی بود که اشتباهی جسمشو انتخاب کرده بود...یه روح خسته، که هرچقدر هم دوروبرش پر از آدم بود، انگار همیشه یه ذره از بقیه فاصله داشت. نه اینکه جایی بهش تعلق نداشته باشه؛ فقط هیچ جا کاملا شبیه خونه نبود. انگار هر بار که می‌خندید، ته دلش دنبال چیزی می‌گشت که اسمش رو نمی‌دونست. دنبال یه حس آشنا، یه بو، یه صدا، یا شاید یه زندگی که هیچ‌وقت تجربه‌اش نکرده بود. سال‌ها گذشته، اما هنوز بعضی وقت‌ها حس می‌کنم اون روح از پشت چشمام به دنیا نگاه می‌کنه. با کنجکاوی، با دلتنگی، و با یه سوال همیشگی؛ اینکه «واقعا جای من اینجاست؟» شاید جواب این سوال هیچ‌وقت پیدا نشه. شاید اصلا قرار نیست پیدا بشه. شاید بعضی از ما فقط برای این به دنیا اومدیم که یاد بگیریم حتی با حسِ غریبه بودن هم می‌شه زندگی کرد؛ می‌شه خندید، دوست داشت، و آروم‌آروم از این جسمی که اولش غریبه به نظر می‌رسید، یه خونه ساخت. و شاید یه روز، وقتی دوباره توی آینه به چشمام نگاه کنم، اون روح دیگه غریبه نباشه. شاید بالاخره حس کنه که اشتباه نکرده؛ یا دست‌کم، اینجا رو پذیرفته.

به جای بایکوت کردن بعضی چنلا که هیچ شناختی نسبت به اون فرد و زندگیش ندارین و دغدغه‌تون شده گیر دادن به ملت یکم روی خودتون کار کنید و انرژیتون رو بذارید برای چیز دیگری.