مُب

سلام همگی، امیدوارم حالتون خوب باشه. بخاطر هزارتایی بودنمون سرشار از شور و ذوق بودم و باز هم میگم مرسی که همراه من بودید. من بخاطر دلایل مختلف قرار نیست فعالیت کنم و اینجا رو میبندم. بعد از دو سال، دور شدن از اینجا خیلی سخته برام. با کلی آرزوهای خوب باهاتون خداحافظی میکنم🫂

پادکست روزهای اخیر

دلم میخواست بجای سرکار اینجا باشم.

دوست داشتن به تنهایی تو هیچ رابطه‌ای کافی نیست.

از آدم‌هایی که فقط غر میزنن و از هیچی راضی نیستن بیزارم.

دیروز، هرچند روز سختی بود ولی زیبایی‌های خودش رو داشت.

اگه مبینای ۱۳ ساله‌ای که نه کسی میفهمیدش، نه خودش کسی رو، امروزو ببینه، دلش گرم میشه که اون همه تحمل، بی‌دلیل نبوده.

پیاده‌روی کردم، لباس فارغ‌التحصیلی و چند تا کتاب جدید خریدم، خودم رو به زندگی برگردوندم.

با بعضیا، کار گروهی یه نوع شکنجه‌ست نه همکاری.

بعدش یه «کاش» بزرگ میاد سراغم... کاش میتونستم آروم‌تر باشم و خستشون نکنم.

پیش کسایی که دوسشون دارم، به یک موجود پرانرژی و پرحرف تبدیل میشم.

پادکستِ امروز، پادکستِ پر از امید

حس عروسی رو دارم که عروسیش کنسل شده.

من: ساعت ۷ صبح خوشگل و آماده برای دانشگاه دوستام: ساعت ۱ شب "فردا نمیریم"

خیلی تلاش کردم که گازشون نگیرم

به نظر میاد مراحل زندگی رو اشتباه چیدن. از نوجوون 18 ساله می‌خوان برای کل زندگیش پلن چیده باشه و بدونه چه رشته ای باید بخونه، چه شغلی رو انتخاب کنه، تصمیماتش هوشمندانه باشن، از طرفی هیچ تجربه ای از امتحان کردن مهارت های مختلف نداره، زمان کافی برای بودن توی اجتماع رو هم نداشته و هم‌ زمان باید از دوران نوجوونیش هم لذت ببره تا از دستش نده. این در حالی هست که برای انجام دادن همه این‌ها زیادی کم سن و ساله. وقتی هم موفق نمیشه، احساس سرخورده بودن می‌کنه چون فکر می‌کنه مشکل از اونه و ناامید میشه. واقعا اینطوری نیست. زمانِ زیادی برای تجربه کردن وجود داره در صورتی که برای ما محدود تعریفش کردن. برای ما بازه سنی مشخص کردن و بهمون گفتن اگر توی اون بازه بهش دست پیدا نکنیم، یعنی موفق نیستیم. یعنی عقب موندیم و دستاوردی نداشتیم. هر چقدر بزرگ‌تر میشم بیشتر به این موضوع پی‌ می‌برم چقدر ما رو با اعدادِ سن‌ِمون سنجیدن.