•سمفونی ناتمام•

اضطراب، انتخاب آدم‌ها نیست. هیچ‌کس انتخاب نمی‌کنه قبل از فرستادن یه پیام، بارها متنش رو عوض کنه تا مبادا حرفش بد برداشت بشه، هیچ‌کس انتخاب نمی‌کنه بعد از یه تماس تلفنی، مکالمه رو توی ذهنش مرور کنه و دنبال اشتباهات احتمالی خودش بگرده، هیچ‌کس انتخاب نمی‌کنه مدام از خودش بپرسه «نکنه ازم ناراحت شده؟» یا «نکنه دیگه مثل قبل دوستم نداره؟»، هیچ‌کس انتخاب نمی‌کنه برای مطمئن شدن از این‌که در خونه رو قفل کرده، چند بار برگرده و چکش کنه، هیچ‌کس انتخاب نمی‌کنه با شنیدن یه صدای غیرعادی از بدنش، ساعت‌ها توی اینترنت دنبال نشونه‌های یه بیماری جدی بگرده، هیچ‌کس انتخاب نمی‌کنه وقتی قراره اتفاق مهمی بیفته، از چند روز قبل نتونه آروم بگیره، هیچ‌کس انتخاب نمی‌کنه وقتی باید استراحت کنه، عذاب وجدان بگیره چون احساس می‌کنه هنوز به‌اندازه‌ی کافی کار نکرده، هیچ‌کس انتخاب نمی‌کنه از ترس اشتباه کردن، یه تصمیم ساده رو بارها به تعویق بندازه، هیچ‌کس انتخاب نمی‌کنه وقتی کسی باهاش سرد برخورد می‌کنه، تمام روز درگیر این باشه که چه اتفاقی افتاده و هیچ‌کس انتخاب نمی‌کنه وقتی حتی همه‌چیز آرومه، باز هم نتونه از آرامش لذت ببره و منتظر اتفاق بد بعدی بمونه. اما بر خلاف مواردی که گفتم، قضاوت کردن آدم‌ها به‌خاطر چیزی که تجربه می‌کنن، یک انتخابه. لازم نیست به کسی که مضطربه بگی «چرا انقد استرس داری»، حمله‌ی پنیکش رو بی‌اهمیت جلوه بدی یا بهش بگی «چقدر حساسی!» اضطراب انتخاب نیست، اما این‌که چطور با رنج دیگران برخورد می‌کنیم، انتخاب خودمونه.

امشب که لامپ اتاقت رو خاموش میکنی و میخوای بخوابی به این فکر کن اونایی که بهترین خبر زندگیشونو امروز شنیدن و زندگیشون عوض شده ، دیشب هیچ خبری از امروز نداشتن! خدای امروز اون آدم ها خدای فردای ما هم هست... شاید فردا اون آدم تو باشی♥️

‏از یادآوری کردن خودتون به آدم‌ها دست بردارید حتی نیاز نیست به ینفر بگید که باهاتون چطور رفتار کنه، اگه کسی چیزی رو بخواد قطعا انجامش میده...

بعضی درها بسته هستن اما قفل نیستن، شاید لازمه هولشون بدی. لطفا نا امید نشو♥️

خودمونی تره♥️

یکم خودمونی تر🫠

یک جایی شنیدم که می‌گفت: کسی که تاج رو بخواد، سنگینی تاج هم تحمل می کنه... خواستم بگم اگه کسی واقعا شما رو بخواهد ضعف ها، بد قلقی ها، شکست ها، کمبود های شما را هم می خواهد، و از آنها دلیلی برای رفتن نمی سازد... می ماند و در کنار هم از همدیگه آدم های بهتری می سازید، نه با اصرار به تغییر بلکه با عشق به آنچه هستی!

باز دوباره میزنه قلبت تو سینه سازمو تو سکوتت میشنوی زمزمه آوازمو حس دلتنگی که میگیره تمومه جونتو هر جا میری منو میبینی و کم داری منو تو دلت تنگه ولی انگار تو جنگه با دلم میزنیو میشکنی با خودت لج کردی گلم راه با تو بودنو سخت کردی که آسون برم چشم خوش رنگت چرا خیسه دوباره خوشگلم؟ حالا بگو کی دیگه اخماتو میگیره با تو میخنده تب کنی واست میمیره دست کی شبا لای موهاته آره خودم نیستم ولی یادم که باهاته!

یکی از آفت‌ های روابط امروزی، فراموشی است. ما حافظه‌ی تاریخی نداریم؛ یادمان می‌رود با همان کسی که امروز به خاطر یک اشتباه از او دلخور شده‌ایم، دیروزها بارها خندیده‌ایم و چای نوشیده‌ایم. بیائید خشم امروز را با شیرینی خاطراتِ گذشته قابل‌تحمل‌تر کنیم. قاطعیت، وقتی با مهربانی و تاب‌آوری همراه شود، طعم خوشایندتری دارد. با یک خشتِ شکسته، دیوارِ یک رابطه را خراب نکنیم.

غمگینم میکرد؛ اما نمیتوانستم رهایش کنم، گمان میکردم او آخرین کسی است که در من حسی ایجاد میکند.

پر میکنم از گریه هام این استکان لب پرو تو امشبو میبینی و من روزهای آخرو میخندی و من خیره به اون صورت خوشحالتم من به شبی فکر میکنم که در به در دنبالتم توی دلم میخندم و روی لبم لبخند نیست یک روز تو میری و من دستم به جایی بند نیست میخندی و من نخ به نخ فکرامو دود میکنم تو واقعا بی خبری من وانمود میکنم دست میکشم رو صورتت با صورتی افروخته آه از ته دل میکشم مثل یه رود سوخته اون روز که میگم به جز باقی پریشون نیستم اونقد دیوونتم که اون روزم پشیمون نیستم!

تو حصار بغلت زندگی به کاممه همه چیت مال منه سندش به ناممه وقتی میخندی برام خونه آفتابی میشه گلدونا گل میکنن آسمون آبی میشه🩵

مهربونی ای عشق نازنینی ای عشق آخرین تیکه ی این جورچینی ای عشق♥️

‏قدر کسایی که بخاطرتون صبر میکنن رو بدونین؛ کسایی که برای دیدنتون، برای داشتنتون تلاش میکنن. باور کنین خیلی کم پیش میاد کسی شمارو با همه‌ی نقص‌هاتون دوست داشته باشه، کم پیش میاد کسی نبودن شمارو به بودن یکی دیگه ترجیح بده، کم پیش میاد کسی انقدر دوستون داشته باشه!