روزگار سبز🍃

درست همون طور که شهوت رو با عشق اشتباه گرفتین تنها بودن رو هم با بی کسی اشتباه میگیرین. تنهایی خلایی نیست که باید پر بشه بلکه فضاییه برای رشد... 🌱

«من لذت‌بخش‌ترین ساعات عمر خود را وقتی می‌دانم که از یک آهنگ موسیقی خوشم می‌آید.»

هیچ کس به اندازه او رنج نمی‌کشید و هیچ کس به اندازه او از زیبایی های کوچک لذت نمی‌برد. او آمیزه ای غریب از درد و شادکامی بود و همواره لبخند اشک آلودی بر روح خود داشت.

معرفی میکنم حُیلا🫀

وقتی که از دلتنگی تو به ستوه می‌آیم، خودم را شاخه‌ی شاتوتی می‌بینم که به وسیله‌ی باد خونش بر دیوار پاشیده شده.

دوستت دارم، بیشتر از علاقه‌ی کوسه‌ها به خون!

«و کنار تو بودن، عطر شکوفه‌های بهارنارنج است در باران‌های بهاری...» ساعت ۱۹:٠٠

۱:۲۷ دقیقه بامداد ۲۵ اردیبهشت به وقت احیای روح

در جایی که کلمات شکست می خورند گل ها قدرت بیان هزاران احساس را دارند.

۱:۲۷ دقیقه بامداد به وقت احیای روح

طراوتِ نخستین لحظه‌یی که دست‌هایت را لمس کردم.

نادر ابراهیمی

طراوتِ نخستین لحظه‌یی که دست‌هایت را لمس کردم. نادر ابراهیمی/ یک عاشقانه‌ی آرام.

تو مهج قلب منی🫀

از لذت‌های کوچکِ زندگی؟ آرامش دادن به یک آدم. #حظ

نور ماه روی چشمهایش نشسته بود. چشمهای قهوه‌ایش. هر چند ثانیه‌ای یکبار لبهایمان در هم گره میخورد و با هر گره خوردن چشم‌هایمان به هم خیره می‌ماند. ماه پاورچین پاورچین در آسمان قدم می‌زد و هر چه به صبح نزدیک‌تر میشدیم دورتر میشد. آسمان به خواب رفته بود. تنها تماشاگرانِ این عشق‌بازی ستاره‌ها بودند که بی‌صدا نظاره‌گر عشق بازی‌ِ ما بودند. به چشمهایش هر بار نگاه میکردم و توی دلم میگفتم آن‌قدرها فرصت نداریم؛ زمان مثل شن از لای انگشتانمان می‌گذرد. در حلقه‌ای از تکرار و بی‌قراری. فقط خیره می‌مانم، به نقطه‌ای نامعلوم در چشمانش، شاید جایی میان گذشته و آینده. بی‌آنکه واقعا بفهمم بی‌اعتنا رد می‌شوم از کنار لحظه‌ها، آدم‌ها، معناها. سعی میکنم از لحظه فاصله نگیرم. بنابراین لحظه‌ را غنیمت میشمارم. پلکهایش را می‌بوسم. بعد از بوسه بحث میانِ تمام رگ و ریشه‌ی تنم عوض میشود. همه‌ی اعضا و جوارح در مورد رنگ چشم‌هایش نظر می‌دهند اما قلب من چشمهایش را زحل می‌نامد. بار دیگر پلکهایش را می‌بوسم و از خدا میخواهم سیاره‌ی زحل مرا به خوبی نگه دارد و از گزندِ غصه‌ها مصون بدارد. سکوت، جای کلمات را می‌گیرد، و من از گفتن، از شنیدن، جا می‌مانم… کلمات همیشه از سر و رویم می‌بارند اما من درست جایی که باید، لال می شوم! انگشت دستهای هم را این بار در هم گره می‌زنیم. دستها چیزهای خوبی‌اند به‌خصوص بعد از این که از عشق‌بازی برگشته باشند. در آن لحظات "دست‌های من از روشنی جهان پر بود و او در سايه‌ی ‌روشن روح خود ايستاده بود"... و ما منتظر یک سکوت نرسیده‌ایم که بالاخره یک روز رسیده می‌شود... #سهیلا_واله #تاسیان