روزگار سبز🍃

بقول معین دهاز آبرو و شرفِ پاییزه این نارنگیا

من انقد دلم نمیومد بخورمش انقد نگهش میداشتم تا خشک میشد🙂‍↔️🥲

شما هم وقتی بچه بودین و نارنگی پوست می‌گرفتین بین تکه‌هاش دنبال اون قسمت که کوچولو بود می‌گشتین🫠

انارها را در کاسه‌ی نوستالژی قدیمی دانه میکنم. انگار که مقابلم نشسته و اندوهش فضا را سنگین کرده باشد. میگوید که از دویدن خسته‌ام، از نرسیدن‌ها بریده‌ام. خوب میدانم که نباید بگویم همه‌ی آدمها خسته‌اند. چرا که بدترین موقعِ تعمیم دادن مشکلات دیگران به مشکل یک نفر، لحظه‌ی درددل کردن است. به جای این اراجیف سعی میکنم خودم را جایش بگذارم تا بهتر درکش کنم. پس سکوت میکنم. انارها را کنار میگذارم. چشمان خسته‌اش جلویم مثل میدان نبرد است که گرد و خاک بپا کرده‌. آب دهانم را قورت میدهم. اندوهش سرایت میکند و چند زن در دلم شروع به رخت شستن می‌کنند. دستش را میگیرم. با دویست و چند استخوانم خستگی روحش را حس میکنم. بحث را کمی به حاشیه میکشم و مطمعنش میکنم که همیشه روشنایی نیست، گاهی هم اتفاقی مثل زالو سایه‌ می‌اندازد و قلب‌ها را در تاریکی می‌بلعد. از رفتن می‌گوید. از اینکه مراقب خاطراتمان باشم، دلم می‌لرزد. حالا دیگر زنها در دلم شیون سر داده‌اند. دستم را روی گونه اش میگذارم و با لبخند زورکی میگویم که: شاید زیباترین لحظه‌ی انسان، همین‌جاست؛ جایی که فروپاشی، به شکوفایی شبیه می‌شود... برای اینکه طاقت بیاوریم باید از رویاها و زیبایی‌ها مراقبت کنیم. و چه شیرین لحظه‌ای ست آن لحظه که اندوه دیگری در کنار تو به آرامش کوتاهی برسد. #سهیلا_واله #هایکو

گاهی مث دیوونه‌ها به آخرین افکار آدمها قبل از خوابشون فکر میکنم. مخصوصا عزیزانم. اینکه وقتی پلکاشون سنگین میشه و با زحمت به خواب میرن قبلش با چه افکاری جنگیدن و به فردا چشم و امید دارند....

گفت: تو شبیه شبی هستی که ستمگران میمیرند و انقلاب پیروز میشود.

عاشق شبهای پاییزم. انگار توی دستت یه کاموای نامرئی داری و توی مغزت رویا می‌بافی.

جسم توی یه کویره ولی روحم هرروز توی دشت بسیااار سرسبز و خوش آب و هوا سیر میکنه و تنها همینه که منو به زندگی وصل کرده و سرپا نگه داشته🦦

با لیما پرواز میکنم میرم به یه سیاره‌ی دیگه و مجددا برمیگردم.

غروب جمعه رو هیچ‌وقت نتونستم هضم کنم… یه دل‌گرفتگی داره که نه از آسمونه، نه از زمین؛ از یه جایی میاد که خودِ دلت خبر نداره کجاست. انگار تمام دنیا از تپیدن خسته شده.

کاش غروب جمعه‌ تو دنیا وجود نداشت.

امروز رو با جسی کوک، چای و طلوع نارنجی خورشید شروع کردم و اندورفین دارد در رگ‌هایم میلولد🌪☄🪼

از صبح که نور از لای پرده گذشت اصلا انرژی نداشتم. حتی صبحونه رو هم از برنامه‌ی روزم حذف کردم. حوالی ساعت ده از تخت خودم رو به زحمت به آشپزخونه کشوندم. آشپزخونه همیشه پناه روزهای بی‌حوصله‌ی هر زنه. البته به زعم بنده! موسیقی پلی کردم. ناهار رو روی اجاق گذاشتم و همزمان به تکالیف پسرک رسیدم. کم‌کم روی دور تند رفته بودم و وقت پلک زدن هم حتی نداشتم. حالا ساعت دوازده ظهره و پسرک راهی مدرسه شده. خونه در سکوت مطلق فرو رفته طبق عادت زشتی که دارم، تصمیم ناگهانی گرفتم که کل آشپزخونه و هال رو بترکونم. دستهام دیگه یاد گرفتن چطور خستگی ناشی از کار رو جایگزین بی‌حوصلگی کنن. آشپزخونه رو که جان تازه دادم خودم هم انرژی بهتری گرفتم. این جور مواقع مغزم مدام دستور صادر میکنه که اثاث خونه رو به تغییر دادن دعوت کنم. نوبت به هال رسیده. دلم میخواست برای پاییز حال و هوای خونه رو عوض کنم تا نور بیشتری بشینه تو خونه‌م. مبلها رو چرخوندم و گلدون کنار پنجره رو جا به جا کردم تا نور بیشتری رو برگاش بریزه. حالا تقریبا عصر شده و تموم خونه عین دسته گل شده و برق افتاده. دوش میگیرم تا با تمیزی خونه هماهنگ بشم. جلوی آینه می‌ایستم. موهای خیسم رو روغنی میکنم تا فرفری بشه. دلم هوس کیک میکنه پا میشم میرم کیک میپزم. چای هم دم میکنم و دلم میخواد با بهار نارنجای یه عزیز و چوب دارچین عطردارش کنم. کمی بعد خونه بوی کیک برمیداره. حالا این لحظات برای منه. پیراهن آبی رنگم که بلندیش تا روی زانوهام میرسه پوشیدم، چای رو توی فنجونم ریختم، بعد از یک قرن میام میشینم روبروی نور کم جون عصر، موهای فرفریم سبک و نرم روی شونه‌هام ریخته. عطر موهام، دارچین و کیک توی فضا قاطی شده. به آسمون لبخند می‌زنم و با خودم میگم: امروز هم تونستم با جریان زندگی همسو بشم. خدایا شکرت گاهی اوقات هم خستگی‌‌ها خودشون آرامشن روزهایی که خستگی بوی زندگی میده🍃✨😌 #سهیلا_واله

فریب تربیت باغبان مخور ای گل که آب می‌دهد، اما گلاب می‌خواهد.

لیما🫠

لیما یعنی نرم، سبز، شاعرانه، پرنده‌ای که همیشه کنارت در حال پروازه🕊