روزگار سبز🍃

پشت خط نامه‌هایم را بلندبلند میخواند؛ بهش گفتم: چو لب بر نقش واژه‌هایم نهادی، قلم در سینه‌ام جان آفریدی دل دفترم که رفت دل خودم رفت براش...

پشت خط نامه‌هایم را بلندبلند میخواند؛ بهش گفتم: چو لب بر نقش واژه‌هایم نهادی، قلم در سینه‌ام جان آفریدی دل دفترم که رفت دل خودم رفت براش...

خطی کشید روی دلم، سبز...

زندگی همین کنار پنجره ایستادن و به بیرون نگاه کردن است.

" بهت قول میدم برات گل آفتابگردون بکارم" قولش گل شد. قولش شکفت. دل من، بار دیگر به سوی او چرخید. قولش گل داد و من عاشق‌تر شدم و هر گل، سرودی‌ شد.. سرودی که فقط دلِ ما می‌فهمد. به دنبال نور نمی‌گردم به دنبال وفای او برمیگردم که نور من، وفای اوست. #سهیلا_واله

گل من گاهی بداخلاق، مغرور و کم حوصله بود اما "ماندنی " بود این بودنش او را تبدیل به گل من کرده بود.

شازده کوچولو

در میانه‌ی روزِ تابستانی، روی تخت نشسته‌ام و با وسواس پاکتِ نامه را باز میکنم. از پاکت گلبرگ‌های سرخابی و نباتی رنگ می‌ریزد. گلهای حیاطش که ریخت، عشق توی دلم پیچید. نفس عمیقی کشیدم. چشم‌هایم را بستم. نامه یکی از کارهای احساسی بود که همیشه این دخترک آرزویش را داشت حالا تحویلش بگیر. این نامه نه از پست‌چی، نه با مُهر اداره که از باغچه‌ای سبز و رنگین، از دستهایی که نه فقط در باغچه که در دل من گل کاشته‌اند فرستاده شده. پاکت‌نامه ای حاوی گلبرگهای سرخابی و نباتی، نه خشک و نه تازه درست شبیه حافظه و رویا... و من دخترکی که اندازه‌ی یک قرن منتظر نامه گرفتن بود... یک پاکت، یک حضور... یک دوست داشتن بی‌صدا...

چه خنجرها که از دل‌ها گذر کرد... هوشنگ ابتهاج

" افسوس که تمام روابط انسانی نیاز به نوعی نقاب دارد و تنهایی آخرین گریزگاه انسان‌های صادق است."

صادق هدایت

شب یازدهم🖤 شکوفه‌ای در طوفان غم، با صبری که کوه‌ها را می‌لرزانَد.🥀

🥀

روز دهم🖤 عاشورا، لحظه‌ی شکفتن نور در دل تاریکی‌ست؛ جایی که دل‌ها در راز ایثار، حقیقت را می‌جویند.

روز نهم🖤 در تاسوعا، وفا به آبی نرسید، لیک سیرابِ معنا شد.

روز هشتم🖤 هشتمین روز مکثی‌ست میان یقین و نایابیِ فردا؛ جایی که صدا، پیش از فاجعه، خاموش می‌شود. روزی که نبضِ مصیبت، پیش از وقوع، می‌تپد.

روز هفتم🖤 قفل بر آب، گشوده بر عطشِ جان، و سکوت حرم، طوفان بی‌صداست.

روز ششم🖤 امروز، روزی‌ست که محاصره‌ی ظلم، بر شجاعتِ جاودانه‌ی حسین و یارانش سایه افکند.