روزگار سبز🍃

‏یجوری عاشق نشستن روی شاخه‌های درختا و جنگلم که انگار تو زندگی قبلیم تارزان بودم.

تو دوره دبیرستان یه درسی بود به اسم فارسی عمومی که به لطف روزگار یه معلم خیلی خوب به ما خورده بود که کلاسای عصر پاییز رو حافظ خونی انجام میدادیم... متاسفانه وقتی اون سال تموم شد غزلیات حافظ هم خوندنش نصفه موند. ولی من ادامه دادم و کلی غزل حفظ کردم. اما حالا بعد از ۱۳ سال مث یه درخت کم برگ تک و توکی از کتاب حافظ یادمه. برام تلخه...

هوای آفتابی و گرم تو دل پاییز برای ما خودِ افسردگیه! ما زیادی ویتامینD گرفتیم بس نیست😐

دقیقا در نیمه‌ی پاییز ایستاده‌ایم. ۱۵ آبان‌ماه مبارک🍂

دقیقا در نیمه‌ی پاییز ایستادیم.

یکی از دوستای دبیرستانم عکس یکی از خیابونای تهران و استوری کرده بود براش نوشتم خوشبحال چشمات بعدش برام عکس فرستاد و گفتم بفرما اینم تقدیم چشمای تو🥲 چقد بعضیا زلالن

آدمای دیگه رو نمیدونم اما من همیشه از کلمه‌هایی که می‌نویسم و وصف میکنم سرشارترم مثلا از اونی که نشون میدم، خسته‌تر بنظر میرسم، یا شلوغی دنیای درونم رو نمیشه بیرونم دید.

دستانم و پاهایم را میتوانند ببندند. دهانم را هم؛ اما ذهنم را هرگز. از ذهنم هزاران هزار پرستوی وحشی می‌خرامند...

«اندوه هر چقدر هم که عمیق باشد، فاصله هر چقدر هم که زیاد باشد، «دوستی» شبیه پیچک کوچکی در دل‌ها دوباره سبز می‌شود و بالا می‌آید، اندوه‌ها را کمرنگ می‌کند، فاصله‌ها را کمتر و مهربانی را بیشتر.» • سنجاب ماهی عزیز / فریبا دیندار

باید یه صد سالی از جامعه به طبیعت پناه ببرم و بعد برگردم.

زنده‌ام هر چه زدی تیغه به شریان نرسید...