کانال انجمن کلاد و دوآپس تبریز

💡 حفره امنیتی یعنی چی و چرا ضروریه که اینترنت همین امروز وصل بشه؟! #سواد_دیجیتال نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید: 💡 @NooshDaroo_web

📰 اینترنت در کشور، این همه مسئول می خواهد چه کار؟/ چندمدیریتی در این حوزه، اعتماد مردم را از بین برده است سیدفرید موسوی نماینده مجلس در روزنامه شرق نوشت: ▫️کسب‌وکار اینترنتی باید مطمئن باشد تصمیمات خلق‌الساعه، آینده‌اش را نابود نمی‌کند. مردم نیز حق دارند بدانند درباره یکی از مهم‌ترین بخش‌های زندگی روزمره و حقوق دیجیتال‌شان، چه کسانی و با چه سازوکاری تصمیم می‌گیرند. ▫️فضای مجازی دیگر یک موضوع صرفا فنی یا امنیتی نیست؛ اینترنت امروز نان، آموزش، ارتباط، رسانه، اشتغال و زندگی مردم است. اداره چنین حوزه‌ای با تصمیمات چندگانه و ساختارهای موازی، بیش از آنکه نشانه اقتدار باشد، تصویر نوعی آشفتگی در حکمرانی را به جامعه منتقل می‌کند. ▫️اگر قرار است «ستاد ویژه» تازه‌ای تشکیل شود، نخستین مأموریت آن نه افزودن بر بوروکراسی موجود، بلکه باید پایان‌دادن به چندگانگی فرساینده و بازگرداندن شفافیت و مسئولیت‌پذیری به حکمرانی فضای مجازی باشد؛ زیرا اعتماد عمومی‌ با تکثیر نهادها بازسازی نمی‌شود، با شفافیت، پاسخ‌گویی و تصمیمات قابل پیش‌بینی ترمیم خواهد بود. 📌 متن کامل یادداشت را اینجا بخوانید: khabaronline.ir/xpSFJ @KhabarOnline_ir | Khabaronline.ir

🔻 اعتماد: احتمال اتصال #اینترنت_بین‌الملل تا اواسط خردادماه 🔹 روزنامه اعتماد ادعا کرد که ستاد ویژه ساماندهی و راهبری فضای مجازی کشور به ریاست دکتر عارف، قرار است زمینه‌های لازم برای رفع #انسداد_اینترنتی را فراهم کرده تا حداکثر تا میانه‌های خردادماه زمینه اتصال شهروندان به اینترنت بین‌المللی فراهم شود./ #سیتنا برای مشاهده جزئیات کلیک کنید 💬 CitnaNewsAgeny 🎞 CitnaNews 📷 Citna.ir 🌐 @Citna94

💡 ۶ حفره خطرناک در dnsmasq؛ چرا میلیون‌ها مودم خانگی در خطرند؟ تصور کنید یک پیک نامه‌رسان اختصاصی استخدام کرده‌اید که وظیفه‌ای ساده دارد: او نامه یا آدرس سایت‌هایی را که می‌خواهید به اداره پست مرکزی می‌برد و جواب را برایتان می‌آورد. او هر روز بارها بین کامپیوتر و فضای اینترنت سفر می‌کند، اما یک روز متوجه می‌شوید که این نامه‌رسان وقت‌شناس، به راحتی فریب می‌خورد و ممکن است به‌جای سایت بانک، شما را به آدرس یک سارق حرفه‌ای ببرد؛ بدون اینکه حتی روح‌تان خبردار شود! نقش این نامه‌رسان دیجیتال را نرم‌افزاری کوچکی به نام دی‌ان‌اس‌مسک (dnsmasq) در دنیای واقعی بازی می‌کند. این برنامه متن‌باز و سبک، نقش مرکز هدایت ترافیک را در شبکه خانگی برعهده دارد. در اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵، خبری منتشر شد که جامعه امنیت دیجیتال را تکان داد: ۶ حفره امنیتی (باگ) خطرناک در این برنامه کشف شد که سال‌ها مخفی مانده بودند. ⛓ مشاهده ادامه مطلب در نوشدارو ✍️ هوشیار ذوالفقارنسب #خبر_و_تحلیل نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید: 💡 @NooshDaroo_web

⭕️ الان اصلا موضوع باز شدن اینترنت نیست، موضوع اینه که چرا وقیحانه همون آشغال قبلی رو دولا پهنا به اسم #اینترنت_پرو میفروشید؟! 🆔 @Webamoozir

🔺️سخنگوی دولت: اینترنت پرو مصوبه شورای عالی امنیت ملی است که پزشکیان ریاست آن را بر عهده دارد پس از عبور از جنگ، اینترنت به شرایط عادی بازمی‌گردد. آی‌تی‌ایران @myITiran

اینترنت تبعیض‌آمیز: طرحی برای انباشتن نفرت   محمد فاضلی   حرف آخر را اول بزنم بهتر است: اینترنت طبقاتی، اینترنت پرو و هر گونه تبعیض در برخورداری از اینترنت، برای شقه شقه و عصبانی کردن جامعه، و انباشت نفرت طراحی شده است. هر طرحی غیر از برخورداری برابر همگان و برابری فرصت در برخورداری از اینترنت، باعث تبعیض و نابرابری است. نابرابری و تبعیض هم جامعه را عصبانی، بدبین و پاره پاره می‌کنند. اینترنت در دنیای امروز به آب و برق شباهت بسیار دارد و همان گونه که نمی‌شود مردم را به شکل طبقاتی و پر از تبعیض از آب و برق محروم کرد، اینترنت هم همین وضعیت را دارد. اینترنت طبقاتی و پرتبعیض چه کار می‌کند؟ افراد توانمندی‌های مالی، شبکه ارتباطی و قدرت متفاوتی در جامعه دارند. سطح نیازمندی آن‌ها به اینترنت هم متفاوت است. صاحبان کسب‌وکار، آدم‌های رسانه یا هر کس دیگری که نیاز بیشتری به اینترنت دارد، مجبور می‌شود راهی برای دسترسی به اینترنت پیدا کند. پول بیشتری می‌پردازد یا بالاخره تحت فشار اقتضائات زندگی، به اینترنت تبعیض‌آمیز دسترسی پیدا می‌کند. مشکل از همین‌جا شروع می‌شود. همان آدمی که دسترسی تبعیض‌آمیز پیدا کرده، دچار شرم و عصبانیت درونی می‌شود. دیده‌ام آدم‌ها بابت دسترسی‌شان به اینترنت شرمگین هستند اما چاره ندارند. آدم‌ها دچار عذاب وجدان می‌شوند و در دوراهی باقی می‌مانند که درخواست اینترنت پرو بدهند یا ندهند. قهرمان‌های اخلاق هم ظهور می‌کنند که علی‌رغم امکان دسترسی به این خدمت از آن چشم پوشیده‌اند. اما اکثریت جامعه که به چنین امکانی دسترسی ندارد، آن معدودی را که دسترسی دارند و به تدریج به میلیون‌ها نفر می‌رسند، با عصبانیت نگاه می‌کند. عده‌ای در فضای مجازی به آن‌ها فحش می‌دهند. جامعه ایرانی مملو از نابرابری‌ها و زخم‌خورده از آن‌ها، اکنون یک دلیل دیگر برای رویارویی پیدا می‌کند: اینترنت تبعیض‌آمیز. حتی فضا برای عملیات روانی هم باز می‌شود. حالا می‌توان به هرکسی که حتی با فیلترشکن وارد فضای مجازی می‌شود یا در آن فعالیت می‌کند، فحش داد و اتهام زد که از اینترنت سفید استفاده می‌کند. بهانه برای مناقشه کم بود، رویارویی دارندگان اینترنت سفید و محروم‌ماندگان از اینترنت هم افزوده شده است. خلاصه، اینترنت طبقاتی طرحی برای مضمحل کردن و پوساندن بن‌‌مایه‌های همبستگی جامعه ایرانی است؛ زخم بر زخم افزودن است. اگر کاسبی است، کاسبی احمقانه‌ای است؛ اگر طرح امنیتی است، طرح ابلهانه‌ای است؛ نمکی است که بر زخم‌ها پاشیده می‌شود، و زخمی است که نمک‌ها بر آن می‌پاشند. هیچ نفع اجتماعی، سیاسی، امنیتی و اقتصادی در آن نیست و جز افزودن نفرت بر انباشته نفرت پیشین نخواهد بود. التیام هیچ دردی در آن نهفته نیست.   #اینترنت_پرو #اینترنت_طبقاتی #اینترنت_تبعیض @fazeli_mohammad

🔺️ معاون رئیس‌جمهور: حتی در شرایط جنگی هم بستن اینترنت راهکار درستی نیست. افشین: دیدیم وقتی اینترنت کامل بسته بود هم ترورها ادامه داشت. آی‌تی‌ایران @myITiran

اقتصاد سیاسی فیلترینگ: از امنیت ملی تا بازار رانت فروش اینترنت موسوم به «پرو» با چند برابر قیمت، رونق بازار کانفیگ‌های گران، و شکل‌گیری شبکه‌ای از دسترسی‌های طبقاتی به اینترنت، یکی از رسواترین نشانه‌های فروپاشی منطق رسمی فیلترینگ است. مسئله دیگر فقط محدودیت دسترسی نیست؛ مسئله این است که در پشت بسیاری از شعارهای تکراری درباره «امنیت ملی»، نه یک دکترین امنیتی منسجم دیده می‌شود، نه حتی یک سیاست جنگی قابل دفاع، بلکه یک اقتصاد رانتی کثیف و پرمنفعت پنهان شده است. در نظریه حکمرانی دیجیتال، محدودسازی اینترنت زمانی می‌تواند ذیل منطق امنیت ملی توضیح داده شود که دست‌کم سه شرط داشته باشد: نخست، هدف امنیتی روشن و قابل سنجش؛ دوم، سازوکار اجرایی منسجم و غیرتبعیض‌آمیز؛ سوم، جایگزین‌های نهادی، فنی و اقتصادی برای حفظ کارکردهای عادی جامعه. یعنی اگر دولت واقعاً مدعی است که اینترنت آزاد برای امنیت ملی خطرناک است، باید بتواند نشان دهد که چه تهدیدی را مهار می‌کند، با چه ابزار قانونی و فنی این کار را انجام می‌دهد، و چگونه از آسیب به آموزش، اقتصاد، ارتباطات، کسب‌وکار و زندگی روزمره مردم جلوگیری می‌کند. نمونه چین، فارغ از آنکه با آن موافق باشیم یا مخالف، دست‌کم از منظر حکمرانی دیجیتال یک الگوی مشخص دارد: نظامی سخت‌گیرانه، متمرکز، پرهزینه و سرکوبگر، اما همراه با زیرساخت داخلی، پلتفرم‌های جایگزین، موتور جست‌وجو، پیام‌رسان، شبکه پرداخت، اکوسیستم تجارت الکترونیک، نظم اجرایی نسبتاً پایدار و منطق حکمرانی روشن. چین دیوار کشیده است، اما در کنار دیوار، شهر دیجیتال خودش را هم ساخته است. این الگو از منظر آزادی‌های مدنی عمیقاً قابل نقد است، اما از منظر دولت‌سازی دیجیتال، بی‌برنامه و تصادفی نیست. مسئله در ایران دقیقاً همین‌جاست: نه اینترنت آزاد باقی مانده، نه یک اکوسیستم ملی کارآمد ساخته شده است. نه شفافیت وجود دارد، نه مسئولیت‌پذیری، نه زیرساخت جایگزین، نه کیفیت خدمات، نه امکان رقابت سالم. آنچه شکل گرفته، نه مدل چینی است و نه مدل باز جهانی؛ بلکه یک وضعیت خاکستری، فرسوده و رانتی است. دیواری ساخته‌اند که امنیت نمی‌آورد، اما بازار سوراخ‌های دیوار را پررونق کرده است. در چنین وضعیتی، فیلترینگ دیگر فقط ابزار کنترل سیاسی یا امنیتی نیست؛ به یک سازوکار بازتوزیع رانت تبدیل می‌شود. بخشی از جامعه باید برای دسترسی به همان اینترنتی که قبلاً حق عادی او بوده، پول اضافه بپردازد. بخشی دیگر به واسطه نزدیکی به نهادها، شرکت‌ها یا کانال‌های خاص، دسترسی بهتر می‌گیرد. کسب‌وکارهای کوچک، دانشجویان، پژوهشگران، روزنامه‌نگاران و کاربران عادی هزینه می‌دهند، اما گروه‌هایی از اختلال، محدودیت و تبعیض سود می‌برند. این دقیقاً لحظه‌ای است که سیاست امنیتی به اقتصاد غیررسمی قدرت تبدیل می‌شود. از نظر اقتصاد سیاسی، چنین وضعیتی یک تناقض بنیادین دارد. دولت از مردم می‌خواهد محدودیت را به نام امنیت بپذیرند، اما هم‌زمان اجازه می‌دهد بازارهای موازی برای دور زدن همان محدودیت شکل بگیرد. این یعنی خود ساختار حکمرانی، به‌طور غیرمستقیم، ناکارآمدی سیاست خود را به رسمیت می‌شناسد. اگر فیلترینگ واقعاً برای امنیت حیاتی است، چرا مسیرهای پولی و طبقاتی برای عبور از آن تحمل می‌شود؟ و اگر عبور از آن ممکن و رایج است، پس این نظام محدودسازی دقیقاً از چه چیزی محافظت می‌کند؟ پاسخ تلخ این است که فیلترینگ در این شکل، بیش از آنکه ابزار امنیت ملی باشد، به ابزار تولید نابرابری دیجیتال تبدیل شده است. دسترسی به اینترنت از یک حق عمومی به یک امتیاز طبقاتی بدل می‌شود. کسانی که توان پرداخت دارند، از دیوار عبور می‌کنند؛ کسانی که ندارند، پشت دیوار می‌مانند. این وضعیت نه تنها امنیت نمی‌سازد، بلکه سرمایه اجتماعی را فرسوده می‌کند، اعتماد عمومی را کاهش می‌دهد، بهره‌وری اقتصادی را پایین می‌آورد و شکاف میان دولت و جامعه را عمیق‌تر می‌کند. امنیت ملی، در معنای واقعی آن، محصول انسجام، اعتماد، کارآمدی نهادی، توان فناورانه و مشروعیت سیاسی است. امنیت با ایجاد اختلال دائمی در زندگی مردم ساخته نمی‌شود. امنیت با تبدیل نیاز روزمره شهروندان به منبع درآمد گروه‌های خاص ساخته نمی‌شود. امنیت با سیاستی که هم مردم را عصبانی می‌کند، هم اقتصاد دیجیتال را تخریب می‌کند، هم دسترسی نابرابر می‌سازد و هم بازار رانت را گسترش می‌دهد، به دست نمی‌آید.

معاون رئیس‌جمهور: نظر دولت بازگشت اینترنت به وضعیت عادی است 🔹افشین، معاون علمی رئیس‌جمهور: وضعیت اینترنت در دولت در حال پیگیری است. نظر دولت بازگشت اینترنت به وضعیت عادی است. قطعی اینترنت قطعاً به رتبه علمی ما ضربه می‌زند. در زمان قطعی اینترنت رتبه علمی ما قطعاً پایین می‌آید. 🔹وقتی اساتید و دانشجویان قدرت جستجوی بین‌المللی ندارند، تحقیقاتمان دچار رکود می‌شود. در دولت یک کارگروه زیر نظر معاونت اول رئیس جمهور در حال شکل‌گیری است. احتمالاً در این کارگروه تصمیمات قاطع خواهیم گرفت. ✅ کانال رسمی روزنامه دنیای اقتصاد👇 @den_ir

اطلاعیه هاست ایران در خصوص درخواست دسترسی به اینترنت https://hostiran.cloud https://www.irannsr.org/fa/services/form_ipr/add/swd_id/54504/

اما برخی برابرترند؛ آسیب‌های توزیع یک اینترنت تبعیض‌آمیز طبقاتی 🔹می‌نویسیم تا دسترسی به اینترنت طبقاتی به هر شکل را محکوم کرده باشیم و به یاد بیاوریم در روزی که ۱۵ میلیون نفر دیگر به جامعه دریافت‌کنندگان کالابرگ اضافه شده‌اند، پرداخت هزینه‌های گزاف ۵۰۰ هزار تومانی و یک میلیون‌ تومانی برای دسترسی به یک گیگ اینترنت بین‌الملل نه‌تنها در توان اقتصادی مردم نیست بلکه به کرامت انسانی آن‌ها آسیب می‌زند. می‌نویسیم به امید آن که روزهای بهتری در انتظار ایران و ساکنان صبورش باشد. https://www.zoomit.ir/op-ed/459679-social-impacts-of-internet-pro/

. اشتباه فیلترینگ هر بار تکرار می‌شود. دیدن ویدئو https://youtu.be/xwnZFUiP9jE @irantalk_sn

وقتی برای دیگری فانوسی روشن می‌کنی، خود‌به‌خود راه خودت را هم روشن می‌کنی.

وزارت علوم: برای بخش قابل توجهی از استادان، دسترسی اینترنت بین‌الملل برقرار شده است. برای دانشگاه‌ها نیز تعدادی IP اینترنت بین‌الملل فعال شده است تا دانشجویان، محققان و پژوهشگران در داخل دانشگاه بتوانند به این خدمات دسترسی داشته باشند. آی‌تی‌ایران @myITiran

بیانیه انجمن جامعه‌شناسی در خصوص تداوم محدودیت بر شبکه بین‌المللی اینترنت و اتصال اینترنت‌ طبقاتی بیش از دوماه است که انسداد گسترده و مداوم اینترنت، سازمانِ زندگی روزمره در ایران را با اختلالی عمیق مواجه کرده است. در جهان شبکه‌ای امروز، دسترسی به اینترنت نه یک امتیاز اعطایی، بلکه «حق طبیعی» و زیرساخت بنیادینِ زیست‌جهان شهروندان است. هرگونه تحدید در این عرصه، به معنای تعرض به «حق بر فضای عمومی» و مخدوش کردن پیوندهایی است که قوام‌بخش جامعه در لایه‌های مختلف اقتصادی، فرهنگی و آموزشی است. توجیهاتِ ناظر بر «امنیت زیرساختی و ضرورت‌های جنگی» در حالی دسترسی توده مردم را مخلِ ثبات می‌پندارند که تداوم بهره‌مندی مسئولان از این فناوری و از سوی دیگر، فروش اینترنت آزاد با قیمت‌های گزاف در بازارهای غیررسمی، اعتبار این استدلال‌ها را مخدوش کرده است. این رویکرد دوگانه نشان می‌دهد که امنیت، به ابزاری برای فرصت‌طلبی‌های مالی و تبدیل یک حق عمومی به «کالایی طبقاتی» بدل شده که تنها برای صاحبان نفوذ و اقشار برخوردارِ اقتصادی در دسترس است. از سوی دیگر، نسبت دادن «ساخت‌یابی اعتراضات» به فضای مجازی، نادیده گرفتن ریشه‌های عینی نارضایتی در بطن جامعه است؛ ابزارها صرفاً حامل پیام‌اند و انسداد آن‌ها نمی‌تواند جایگزین تدبیر برای حل بحران‌های ساختاری شود. همچنین، رویکرد حذفی با هدف کنترل تربیتیِ «نسل ارتباط‌بنیادِ جوان و نوجوان»، نشان از عدم درک هویتی نسلی دارد که کار، آموزش و فراغت خود را در این بستر معنا کرده است؛ این نگاه قیم‌مآبانه تنها به انباشت خشم و بیگانگیِ بیشتر میان این نسل و ساختار حکمرانی دامن می‌زند. پیامدهای این وضعیت، فراتر از نابودی معیشتِ میلیون‌ها نفر در کسب‌وکارهای خرد، به شکل‌گیری یک «شکاف دیجیتال» عمیق و «بی‌اعتمادی ساخت‌یافته» منجر شده است. تداوم این روند، فاصله میان مردم و حاکمیت را به مرزی نگران‌کننده رسانده و سرمایه اجتماعی را به‌شدت فرسوده می‌کند. در این میان، اصرار بر طرح‌هایی چون «اینترنت طبقاتی» (که در قالب‌های تبعیض‌آمیزی چون اینترنت پرو یا ویژه مطرح می‌شود)، مصداق بارز «نابرابری ساختاری» است. ایجاد شهروندان درجه‌بندی‌شده در دسترسی به اطلاعات، احساس محرومیتِ نسبی را در اکثریت جامعه به خشمی پایدار بدل کرده و انسجام ملی را بیش از پیش تهدید می‌کند.

انجمن جامعه‌شناسی ایران هشدار می‌دهد که تضعیف بی‌محابای پیوندهای ارتباطی جامعه در لوای تصمیمات کوتاه‌مدت، گسست‌های جبران‌ناپذیری را در آینده رقم خواهد زد. ما خواهان بازگشایی فوری، پایدار و بدون تبعیض اینترنت هستیم و باور داریم که راه رسیدن به ثبات، نه در انسداد فضای مجازی، بلکه در احترام به حقوق شهروندی و بازسازی اعتمادِ آسیب‌دیده میان دولت و ملت نهفته است.

انجمن جامعه‌شناسی ایران #انجمن_جامعه‌شناسی_ایران ‏@iran_sociology

⬅️ داستانِ جدید چوب و پیاز این روزها داره برای یه سری از اصناف پیامک فعال شدنِ "اینترنت پرو" میاد؛ نظام پزشکی، پژوهشگرها، نظام مهندسی، پرستاری، وکلا و … احتمالاً به‌زودی نوبت به بقیه اصناف هم می‌رسه. بعد از جنگ رمضان و قطع چهل‌روزه اینترنت، اول از همه "اینترنت پرو" برای گروه‌های بازرگانی وصل شد و حالا ذره‌ذره دارن برای بقیه اصناف هم فعالش می‌کنند. این پروژه در واقع همون طرحیه که مدت‌هاست مسولین فصای مجازی دنبال اجراش هستند؛ طرحی که به اسم "اینترنت طبقاتی" شناخته میشه. فلسفه‌ی پشتِ این طرح این باوره که از نگاه مسئولین جمهوری اسلامی، اینترنت یه نیاز همگانی نیست و "نیازهای واقعی" مردم با یک شبکه داخلی که به "اینترنت ملی" معروف شده، برطرف میشه: کارهای بانکی، تاکسی آنلاین، سایت‌های خبری و سرگرمیِ داخلی و پیام‌‌رسان‌های بومی. در این نگاه، اینترنت فقط به درد گروه خاصی از اصناف می‌خوره و نه همه، یعنی همین اصنافی که الان داره براشون پیامک میاد که برن "اینترنت پرو" بگیرن. البته همین "اینترنت پرو" محدودیت‌های دیگه‌ای هم داره تا کسی جز مصرف کاری، نتونه کار دیگه‌ای بکنه؛ هم محدودیت مصرف روزانه داره و هم بسیار گرونه (هر گیگ ۴۰ هزار تومن). هدف نهایی کاهش اتصال به شبکه‌ی جهانیه، اما مسئله اینه که این مدل خیلی زود از کنترل خارج میشه. اول از همه، یه رانت جدید ایجاد میشه و سر و کله کسانی پیدا میشه که می‌تونند برای بقیه اینترنت پرو یا سیم‌کارت سفید بگیرن، کما اینکه همین الان هم این فرایند شروع شده. از طرف دیگه، وقتی یه‌سری پورت‌ها و مسیرها برای دور زدن فیلترینگ باز میشه و فروشنده‌های فیلترشکن هم از همین راه‌ها استفاده می‌کنن و فیلترشکن می‌فروشند، البته با قیمت‌های خیلی بالاتر از قبل. یعنی در نهایت اینترنت قطع نمیشه، فقط گرون‌تر میشه و جیب یه سری کاسب پر میشه. نتیجه‌ این "طرح داهیانه" هم از قبل مشخصه: اینترنتِ گرون‌تر، سرعتِ پایین‌تر و نارضایتیِ عمومیِ بیشتر. اگر واقعاً می‌خواستید با گرون کردن مصرف رو کنترل کنید، خوب بدون این طرح و این همه داستان هم می‌تونستید این کار رو بکنید! استراتژیِ قورباغه پخته رو که خوب بلدید ... اما طبق معمول روشی انتخاب شده که همه رو عصبانی می‌کنه و در نهایت هم خروجی خاصی نداره. در نهایت هم ج.ا طبق معمول هم چوب نارضایتی رو می‌خوره و هم پیاز استفاده اینترنت رو. @Naghal_bashi

💡 وایب کدینگ (Vibe Coding) چیست و چطور «کدنویسی امن» را به هوش مصنوعی بسپاریم؟ عصر پنجشنبه است؛ در خانه نشسته‌اید، چای می‌نوشید و ناگهان ایده‌ای درخشان برای یک اپلیکیشن به ذهن‌تان می‌رسد. در گذشته احتمالاً باید ماه‌ها زمان می‌گذاشتید، ده‌ها میلیون تومان هزینه می‌کردید تا یک تیم برنامه‌نویسی استخدام کنید و درنهایت با کلی باگ و تاخیر روبه‌رو می‌شدید. اما امروز شرایط فرق کرده؛ لپ‌تاپ را باز می‌کنید و به هوش مصنوعی می‌گویید: «یک اپلیکیشن شبیه به فلان برنامه برایم بساز که این چند ویژگی خاص را داشته باشد» و صبح نشده، اپلیکیشن‌تان آماده می‌شود… شما هم احساس جادوگر بودن می‌کنید! به این پدیده جذاب «وایب کدینگ» (Vibe Coding) می‌گویند. اما بیایید واقع‌بین باشیم؛ آیا این جادوی دیجیتال واقعاً بی‌نقص است یا بدون آنکه بدانیم، در حال کار گذاشتن یک بمب ساعتی در زیرساخت کسب‌وکارمان هستیم؟ در این مقاله با زبانی ساده و به دور از اصطلاحات پیچیده کامپیوتری، پرونده وایب کدینگ را باز می‌کنیم، خطرات پنهان آن را می‌شناسیم و می‌بینیم که چطور می‌توانیم از این غول چراغ جادو به شکلی امن استفاده کنیم. ⛓ مشاهده ادامه مطلب در نوشدارو ✍️ هوشیار ذوالفقارنسب #فروش_آنلاین #امنیت_سایبری نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید: 💡 @NooshDaroo_web