Written by M

هپروت از همه جا بهتره!

دوتاشم خوب خوندن حقیقتا:))))

تو یه مودی گیر کردم بین غمگین و عصبی بودن نمیدونم ناراحت باشم یا عصبی نمیدونم به چپم بگیرم یا اهمیت بدم نمیدونم چه ری اکشنی نشون بدم پر از حرفم ولی نمیدونم بگمشون یا سکوت کنم، واقعا نمیدونم، فقط میدونم اصلا از این وضعیت خوشم نمیاد.

متاسفانه اصلا نمیتونم سیاست داشته باشم حالم از یکی بهم بخوره قشنگ از تک تک اجزای صورتم، حرکاتم و حرف‌هام مشخصه.

درمسیر زندگی یک دردهایی می رسد اشک هم قادر به تسکین دادن آن درد نیست!

آدما رو اون غصه‌هایی پیر میکنه که هیچکی ازشون خبری نداره.

تنهایی بزرگت میکنه اونقدر بزرگ که دیگه شاید هیچوقت تو زندگی کسی جا نشی...

اینکه دیگه نمیتونم به کسی اعتماد کنم و روش حساب باز کنم واقعا اذیتم میکنه:)

‏‌کاش به همون اندازه‌ ای که از نگاه آدم ها بیخیالم ، از درونم بیخیال بودم .

دعوا و بحث کردن با من بی‌فایدس، چون من بحث نمی‌کنم که ببرم، بحث می‌کنم تا عصبیت کنم.

ولی من این طوریم که یهو دلم میخواد از دنیای مجازی ناپدید بشم ولی بعدش یادم میاد با ارزش ترین آدمای زندگیم و اونایی که میخوام باهاشون دور از این فضا وقت بگذرونم همشون مجازین...