Written by M

فکر می‌کردم دارم واقعیتو می‌بینم... ولی بعد فهمیدم اون چیزی که می‌دیدم بازتاب خودم بود تو آینه‌ی ذهنم. دردام، باورام، خاطره‌هام همه با هم نشستن و برام داستان ساختن. شاید واقعیت همون چیزی نباشه که می‌بینم شاید فقط تفسیر منه تفسیر دختری که یه روز یاد گرفت از لابه‌لای بغض‌هاش، دنیا رو بخونه. ‌

فاصله‌‌ی‌مَهی‌با‌واقعیت

🤎🕯

دوری، احساسات سطحی را کاهش می دهد و احساسات عمیق را شعله ور می کند! همانطور که باد، شمع را خاموش می کند اما آتش را شعله ور می سازد.

یاد بگیریم تا آدم‌ها از احساسات‌شون خیلی واضح صحبت نکردن هیچ قصه‌ای توی سرمون نسازیم.

هیچ‌کس نمی‌داند که تو برای لبخند واقعی امروزت، چه روزهایی را بسیار گریه کرده‌ای.

من خیلی بیشتر از اون چیزی که فکر می‌کنی حواسم هست، ولی یه جاهایی ترجیح می‌دم بذارم تو فکر کنی زرنگی.

اون‌جوری بود که معمولی‌ترین حرفاش باعث می‌شد تک‌تک شاخه‌های خشک‌شده تو دلم جوونه بزنن روحم زنده بشه، کودک درونم صدای خنده‌هاشو بلند کنه و خودم انرژیم هزار برابر بشه.

‏اون‌جوری بود که معمولی‌ترین حرفاش باعث می‌شد تک‌تک شاخه‌های خشک‌شده تو دلم جوونه بزنن، روحم زنده بشه، کودک درونم صدای خنده‌هاشو بلند کنه و خودم انرژیم هزار برابر بشه.

آدما مثل موزیکن، بعضیاشون حقیقتُ میگن، بقیه فقط صدا میدن .

نه در تو گم شدم، نه از خودم دور... تو شدی تعادلِ آرامِ عشق و من.

به قولِ شاعر هوا،هوای خاطراتِ اوست.

خیلی راز دار شدم؛ دیگه حرفای خودم رو هم به هیچ‌کس نمیگم.

میشه گفت "رها کردن" توی اکثر تایم زندگیتون بیشتر از هرچیزی بدردتون میخوره.

کم‌ کم به مرحله‌ای تو زندگیت میرسی که برای نبودن‌ها بی‌قراری نمیکنی، دیر جواب دادن ناراحتت نمیکنه، حساسیت‌هات کمتر میشن و آدم‌ها رو تو جایگاهی از زندگیت قرار میدی که لیاقتش رو دارن.