Written by M

غم‌انگیزترین قسمت رابطه اونجاست که حسین صفا میگه: تصورم از تو دودِ هوا شد رفت...

احساساتم؟ چطور بگویم انگار کند شده‌ است، نه آرزویی دارم نه به چیزی دلبسته‌ام و نه به کسی علاقه مندم.

یه⁩ ‌ مرحله⁩ ‌ از⁩ ‌ زندگی⁩ هم ‌هست⁩ که بهش میگن: «بی تفاوتی ناشی از⁩ صبر بیش ‌ از⁩ حد» اینجوریه که دیگه مثل گذشته واسه نبودن ها بی قراری نمیکنی، بابت دیر جواب دادن ها ناراحت نمیشی، حساسیت هات کمتر میشه، حسودی کردنات کمرنگ تر میشه و قبول میکنی که گاهی وقتا آدما رو باید با لیاقتشون تنها بذاری..!

دلم از اون ذوق‌ها که بخاطرش خوابت نمیبره میخواد :)

دیگه اینطوری شدم که حتی برام مهم نیست طرف مقابل دروغ میگه یا حقیقت، در هر صورت من هیچی رو باور نمیکنم.

همزمان گیج، خوشحال، خسته، کلافه، مبهوت، خشمگین، متاسف و نگرانم.

‏دلم می‌خواد برگردم به دوران " سرپرست گویندگان مهرداد رئیسی "

ادمایی که از ما بدشون میاد، هیچ وقت با خودشون فکر نکردن ما بیشتر؟

میگن یه چیزی به اسم شانس تو زندگی وجود داره و چیز قشنگیه ولی خب چون من ندیدم و ندارمش نمیدونم چجور چیزیه💔😂🙂

از لحاظ روحی نیاز دارم به یکی اعتماد کنم و پشیمون نشم.

زندگیمون وقتی سخت شد که برای عادی‌ترین و کوچک ترین خواسته‌هامون کلی صبر کردیم تحمل کردیم، چقد دوندگی کردیم، سختی کشیدیم ولی وقتی بهش رسیدیم هیچ حسی نداشتیم یا کلا دیگه نمیخواستیمش.

یه جوری نسبت به آدما بدبین شدم که حالا حالاها قرار نیست برام جذاب یا جالب باشن.