𝙫𝙖𝙧𝙞𝙖𝙗𝙡𝙚

Winter is coming…

یادم نمیاد قبلا چه احساسی داشتم، هرچیزی بود ولی غمِ کمتری داشت. با چیزایی که دوستشون دارم به زندگی وصل نمیشم، درونم چیز عمیقی احساس می‌کنم. نمی‌دونم درست میشه یا نه، ولی باز هم کارهامو انجام میدم.

چرا انقدر کارتونِ این چشم تنگ هارو میبینی و کوفت.

هر روز بعد تموم شدن دانشگاه نیاز به ماساژ دارم. اینطوری که من بخوابم کف خیابون، اتوبوسای دانشگاه از روم رد شن.

انا لله و انا الیه راجعون🖤

ماهیام مردن💔

جمعه یه طوریه انگار همه چی تقصیر منه.

من شیفته‌ی انسان‌هایی هستم که تنهایی‌شان را شناخته‌اند؛ با او حرف زده‌اند، چای خورده‌اند، در آغوشش گرفته و همچون گنجی گران‌بها از آن مراقبت کرده و می‌کنند. آن‌ها انسان‌هایی رشد یافته‌اند که اگر روزی به کسی اجازه‌ی ورود به حریم تنهایی‌شان را بدهند، به این دلیل است که او را همچون تنهایی خود ارزشمند یافته‌اند و این بدان معناست که او نیز انسان رشد یافته‌ی دیگری‌ست.

آقای گلزار احساس میکنم خودم خراب کردم همه چیزو.

نمیدونم برای شماهم اینجوری هست یا نه ولی، من وقتی خیلی رندوم دارم گالری گوشیم رو نگاه میکنم و همینطوری میرم پایین‌تر، به عکس‌هایی برمیخورم که تو دلم میگم “ اا پسر بعد این عکس بگا رفتیا” یا مثلا “ بعد این عکس بهترین حال رو تجربه کردیا” پروسه جالبیه.