مَن

سعی کنیم زندگی سالم تر، آروم تر و شادتری داشته باشیم:)🤍

خبر خوب اینه که برعکس ژنتیک تغییرات اپی ژنتیکی دائمی نیستن و قابل تغییرن. یعنی کنترل زندگی دست خودمونه.

الان فهمیدم ما خیلی باید حواسمون به لایف استایلمون باشه. به تغذیه، استرس، روابط و همه اینا. چون هرچیزی میتونه تاثیرگذار باشه در آینده‌ی بچمون! برای همینه که آدما باید برن تراپی چون علاوه بر خودشون برای ژنی که میسازن و بچه هاشون هم مسئولن.

من به چی فکر میکنم؟ اینکه تو خیلی چیزا پدر یا مادر ما اوضاعشون بهتر از ما بود. استرس کمتر، تروماهای کمتر، شکست های عاطفی کمتر. و اوضاع ما اینه!😂

پدری که یک تجربه شدید عاطفی داشته پسرش بعد ها استرسش رو میکشه. مادری که رژیم غذایی بدی داشته پسرش احتمال داره بیماری های مربوط به اون موضوع رو بگیره! پدر یا مادری که سیگار میکشیده پسرش مستعد آسم میشه!!

نسل بعدی همون موش هارو بررسی کردن، بدون وارد کردن هیچ شوکی فقط با بو کردن همون بو، علائم ترس و اضطراب توشون زیاد شده!!

نمیدونم این موضوع اونقدری که برای من عجیب هست برای شما هم هست یا نه ولی یه آزمایش کردن روی موش ها یه بوی خاص رو بهشون دادن که بو کنن و همون موقع یه شوک الکتریکی بهشون وارد کردن.

مثلا اگه بابا یا مامان استرس زیادی تحمل‌کرده باشن، بعضی کلیدها رو جابجا میکنن و این باعث میشه بعضی لامپ ها در بدن ما جور دیگه روشن و خاموش بشن.

مثلا فکر کن ژن ها مثل لامپ هایی هستن که بدن ما رو کنترل میکنن. اپی ژنتیک، میشه مثل یه کلید که میگه کدوم لامپ روشن بشه و کدوم خاموش.

نوشت: اپی ژنتیک یعنی اتفاق ها و عادت هایی که برای مامان و بابات افتاده، می‌تونه روی تو هم اثر بزاره، حتی اگه خودت اون هارو تجربه نکرده باشی!

یه چیزی هست به اسم اپی‌ژنتیک. واسه اینکه ساده توضییح بدم به هوش مصنوعی گفتم "اپی ژنتیک" رو جوری توضییح که انگار یه بچه ۱۰ ساله داره میخونه.

میگه چیزایی که از پدر و مادر به ما میرسه خیلی فراتر از رنگ مو و چشم و قیافه‌ست. تجربه ها، ترس ها، استرس ها، حتی الگوی روابطشون رو هم به ما منتقل میکنن!

یه چیزی خوندم و پشمااام ریخته=) دارم بیشتر میخونم ولی خیلی عجیبه! #آزیتالیسم

سکسی ترین زبان وجود ندا__🇪🇸

یه چیزی که این روزا خیلی تو ذوقم می‌زنه اینه که سلیقه آدما به طرز عجیبی سخیف شده. انگار همه دنبال اینن که فقط چیزی رو دوست داشته باشن که بقیه دوست دارن، بدون اینکه واقعاً بفهمن چرا. همه چی شده رنگ جیغ، اسم برند، کپشن تکراری، و تقلید کورکورانه از یه ترند آبکی. کم کم داریم فراموش می‌کنیم که «سلیقه داشتن» یعنی انتخاب کردن با آگاهی، نه فقط دنبال موج رفتن. یه‌جوری شده که وقتی یکی یه چیز اورجینال و خاص دوست داره، به نظر بقیه عجیب میاد. واقعاً کی این‌همه بی‌ذوقی رو نرمال کرد؟