𝑳𝒐𝒆𝒚

این روزا حتی قلم توی دستامم‌ نمیتونه غم قلبم رو تحمل کنه تا اونا رو توی جوهر خودش مخفی و روی برگه سفید دفتر بریزه. این‌روزا همه‌چی درد داره. رفتنت، نبودنت، گم‌شدنت؛ دارن از پا درم میارن. اگه بودی با دستای یخ زدم دستای همیشه گرمتو میگرفتم. اگه بودی با چشمایی که به خاطر قطره‌های اشک درست نمیدیدن‌ به سمتت می‌دویدم تا جوری بغلت کنم که هیچکس نتونه تورو ازم دور کنه. برای همه‌چی دیر شده و منطقم اینو حالیشه، اما هرکاری میکنه نمیتونه قلبم رو قانع کنه. قانع کنه که تو دیگه نیستی. دیگه خبری از صدای خنده‌هات و چشمای درخشانت نیست. خبری از کبوترِ کوچکِ من نیست:) گورِستانِ‌ مُردِه‌هایِ جَوان_کَبوتَرِکوچَکِ‌مَن دیآول_۳ ژوئن ۲۰‌۲۴

+ هر زخمی یه داستانی داره؛ شاید برام تعریف کردی داستانتو. منم زخم‌هایی دارم، شاید منم تعریف کردم داستانمو. •جهان•

دومین ژوئن‌م‌ شروع شد. میتونم بعد‌ها ازش به عنوان "ژوئن‌ نفرین شده" یاد کنم. هم بخاطر شروعش و هم بخاطر حال روحی خودم. یک سال پیش واقعا فکر نمیکردم این لحظه تو این نقطه از زندگیم باشم. زمان خیلی زود میگذره. همه چی باهم قاطی شده و همه مسئله‌هام‌ گره‌‌کور‌ خورده. گره‌ای‌ که برای باز کردنش زمان زیادی لازمه ولی خسته‌تر از اونیم که بتونم انجامش بدم. کاش فقط اون زمان قدر داشته‌هامو‌ میدونستم. ژوئن‌ سال پیش، اولین و آخرین ژوئن‌ زیبای زندگیم بود. چیشد که با خودم فکر کردم سال‌های بعدم قراره همینطور باشه؟:)

کاش زودتره‌ تابستون بیاد با اینکه ازش متنفرم. حداقل اونموقع جای درس خوندن، کتابای جدیدی که خریدم، فیک‌های جدیدی که پیدا کردم، فیلمایی که راجبشون کنجکاوم و سریال‌های یادداشت شده‌ام‌ رو میبینم.

و در نهایت امیدت تورا تنها می‌گذارد . .

گاهی‌اوقات‌چنان‌است‌که... ‌تمامِ‌وجودت‌گریه‌می‌کند،جزچشمانت!

داره بارون میاد. می‌دونستی من عاشق بارونم؟ از صدای افتادن قطره‌های آب رو زمین لذت میبرم. شبیه خودکشی میمونه. اونا آزادانه از آسمون میوفتن و تو بعدا میتونی جنازه‌شون‌ رو روی زمین ببینی. چیشد که تصمیم گرفتی توی یه روز بارونی ترکم کنی؟! باید از بارون متنفر بشم؟ ولی من هنوزم دوسش‌ دارم. از این به بعد هروقت بارون بباره بهت فکر میکنم. اینجوری دیگه فراموش نمیشی. گورِستانِ‌ مُردِه‌هایِ جَوان_روزِ نِفرین شُدِه ۱۲ آوريل ۲۰۲۴_ساعت: ۱۴:۵۸ دیآول