My thoughts storm.

میرم و دور میشم مثل بادی که خونه نداره.

‏حرفام با خودم تمومی نداره، همش دارم با خودم حرف می‌زنم.

نیاز دارم بشینم دونه دونه سوالامو بپرسم و یکی با حوصله پاسخگو باشه بهش، یکی بهم بگه اینقدر کلنجار نرم با خودم، یبارم کاری که دلم میخوادو کمتر اذیتم میکنه رو انجام بدم و اینقدر سر کوچیکترین چیزا شب و روزمو سیاه نکنم و وقتی نمیتونم یکاریو بکنم بزور از خودم انتظار بیجا نداشته باشم تا ذره ذره اب بشم و صدام در نیاد و همه فکرکنن میتونن هر بلایی که دلشون میخوادو سرم بیارن.

خوابام دیگه خواب نیست تبدیل به سریال شده

میشه بخورمت ؟

منی که قبلا فکر میکردم که نمیشه همزمان حرف زد و به یچیز دیگه فکر کرد و تو یه دنیای دیگه بود و همچنان من این چندوقت اخیر:

قبلا دوست داشتم ادمارو بیشتر بشناسم اما الان فقط فاصله، فاصله، فاصله.

باز لاقل گربه‌ها زبونمو میفهمن و آرومم میکنن و ناز کردن و قیافه ملوسشون بعدس قشنگترین حس توی این دنیاست.