Eror 1000 + 1

قبلا پول نداشتم مهاجرت کنم الان پول ندارم همینجا زندگی کنم.

آزاردهنده و غم انگیزه وقتی میدونی تمام این تقلاها نه برای یک زندگی مرفه بلکه فقط برای یک زندگی عادیه

چرا هرچی گریه میکنم غمم کم نمیشه؟ نکنه تا ابد غمگین بمونم..

ایرانی بودن فرسایشی‌ترین اتفاقیه که دچارشم.

‏علاوه بر فضای مجازی حتی علاقم رو به فعالیت در دنیای واقعی هم از دست دادم.

ی هفته دیگه به کنکور دکترا مونده اما اینجوریم که برای کی بخونم برای چی بخونم اصلا روان سالمی مونده:)

غم از دلم نمیرود از گریه کم نمیشود…

این حس بلاتکلیفی تو این مملکت واقعا زجرآور شده؛ نه میتونی در مورد آینده فکر کنی، نه گذشته ولت میکنه.

نوشته بود؛ پناه تورا قشنگ تر میکند چه باشی برای کسی ؛ چه کسی باشد برای تو.

خدانکنه من عاشق یا دشمنِ کسی بشم، توی جفتش شاهکارم.

حالِ ما تاسیان است. ما نمرده‌ایم ولی دیگه زنده هم نیستیم.

کسایی که عزیزی از دست دادن حتما حرف منو تایید میکنن که هیچوقت آدم هیچی یادش نمیره. در خوشی و در غم و در تمام لحظاتی که حتی منتظرش نیستی همه چی بهت برمیگرده. جوری واضح و آشکار برمیگرده که انگار در همون لحظه اتفاق افتاده. آدم صدها بار با خودش فکر میکنه یعنی چی شد؟ چجوری اتفاق افتاد؟ چی حس کرد؟ درد داشت یا راحت از این دنیا رفت؟ حمل این غم ها و نبودن جواب برای این سوالات دردناکترین میراثیه که برای آدم های زنده باقی میمونه. از این درد هیچ راه فراری نیست، هیچ راه فراری و چه کنیم که سهم ما از این غمها خیلی بیشتر از جغرافیای دیگه بود. ما تا آخر عمر این نام‌ها،داغها و چیزهایی که دیدیم رو فراموش نمیکنیم و نمیذاریم فراموش بشن چون این مسئولیتیه که برای ما مونده.

این زندگی دیگه لذتی نداره،ایشالله زندگی بعدی.

«این زندگی چیزهای زیادی به من بدهکار است اما مهم‌ترینش یک جوانی بدون رنج و نگرانی در یک سرزمین آرام است ..»

سال بلوا/عباس معروفی