Eror 1000 + 1

امروز، روز جهانی قطع ارتباطه. ‏ بعضی وقتا لازمه به خودتون بگید: برای آرامش و سلامت روانم بلاک میکنم، میوت میکنم، پاک میکنم، قطع ارتباط میکنم، ایگنور میکنم، میذارم میرم دلیلشم اصلا لازم نیست چیزی به جز اهمیت روان خودتون باشه ..

بودنت از من یه ادم دیگه میسازه٫ادمی که یادش نمیاد غمگینه

بچه ها کسی می‌دونه چقدر دیگه باید بزرگ شیم که یادمون بره! چون من دیگه زانو درد اینامم شروع شد ولی هنوز یادمه.

زیاد وقت گذاشتم برای همه، برای همه چی؛ وقتشه کمی تماشا کنم.

بعضی وقت‌ها بهتره هیچی نگی فقط یادت بمونه چی شنیدی.

از آدم‌هایی که از یه حدی بیشتر برونگران بدم میاد. خفه‌شو دیگه چقد درباره زندگیت زر میزنی.

دایره اجتماعی کوچیکتر+زندگی پرایوت تر+ذهن خلوت تر=روحِ خوشحال تر

من همونم که هم فرفریم و خوشحالم هم موهامو دوست ندارم و میخام صافش کنم موجی هم خودتی.

من به احساسات نیازی ندارم، من نباید احساسی داشته باشم. -Hell's Paradise

ذهنی پر از حرف و مغزی با میل به سکوت.

امیدوارم هر وقت غمگین بودی،احساس کنی به جایی تعلق داری.

ما زنده بودن رو بدون زندگی کردن تجربه کرده ایم.

کلافگی ۱۰۰/۱۰۰

هر چه باداباد هیچ‌کس هیچ‌وقت به من فکر نمی‌کرد. حالا که مُرده‌ام، فکرم به‌شدت درگیر چیزهایی شبیه این‌هاست: چه تعداد از تصمیمات مهم زندگی‌ام را فقط به این خاطر گرفته بودم تا کسانی که حتی متوجه حضورم نشده بودند درباره‌ام بد فکر نکنند؛ چه‌قدر له‌له زده بودم برای خوش‌آمد کسانی که از آن‌ها خوشم نمی‌آمد فقط چون می‌ترسیدم بیزاری از من مسری باشد و به کل جمعیت سرایت کند؛ و اگر ــ حقیقت تأسف‌بار این‌جاست ــ همهٔ بخت‌برگشتگی‌هایم منحصر به خودم بودند و کسی درگیرشان نمی‌شد، مشکل چندانی با آن‌ها نداشتم. هر چه باداباد – استیو تولتز