diary_of_stager

با تبریک به همه عزیزانی که رزیدنتی قبول شدن یه چیزی میخواستم توصیه کنم به عنوان یک بازمانده‌ی سال یک، امیدوارم از سختی کار براتون کم بکنه. اگر رشته‌ی سختی قبول شدین بدونین که سختی جسمی سال یک به گرد سختی روانی و ذهنیش نمیرسه. بار مسئولیت و فرسودگی ذهن شما از همه بی خوابی ها و دویدن ها سنگین تره. توصیه میکنم حتما یک هدف و اولویت شخصی غیر از رزیدنت بودنتون داشته باشید. هرچی. ورزش یا ساز یا هرچیزی که به شما هدفی خارج از کارتون بده. که احساس کنید شخصیتتون بزرگتر از بیمارستان و رزیدنت بودنه. سال یک آدم احساس میکنه همه هویتش در رزیدنت بودن خلاصه میشه و این مهم ترین عامل فرسودگی ذهنی من بود. چیزی به جز بیمارستان و شیفت بعدی تو ذهنم نمیچرخید. مرتب خواب کشیک و بیمارستان میدیدم. شما جدای از رزیدنت یک آدم هستید با اولویت‌ها و اهداف خودش. نذارید همه هدفتون توی رزیدنت بهتری شدن خلاصه بشه. خوشحال و موفق باشید. میگذره. _Asclepius_ @utmeds