t e l e p a t h テレパシー能力者 ᓷᓺᓺᕿᔍᕣᒔᖍ

از عنوان آلبوم(星間性交 / «آمیزش بین ستاره‌ای») تا کاور آرت و ترانه‌هایش مشخص است که تله‌پث فضایی‌ترین اثر خود را تدوین کرده است. هر کدام از آلبوم‌های تله‌پث برای من یکتاست و یگانگی این شاهکار در افراط‌های شدید هنری کاملا هویداست: تله‌پث سبک Slushwave را در این اثر بسیار ریتمیک‌تر و اتمسفریک‌تر از معمول به حرکت در آورده است. چه استادانه Reverbهای عمیقی را برای هر ترانه نقش بسته است و چه زیرک و خوش‌ذوق ترانه‌های شرقی را برای سمپل کردن ماهرانه خود برگزیده است: همگی ملودی‌های شیرین و Call and Response های قابل هضمی دارند ولیکن به سختی می‌توان از آن تالارهای اتمسفریک که با آن اشعار تلخ عاشقانه و صداهای بغض‌آلود عجین شده است بگذری بدون آن که کمی قلبت ترک بخورد. تعجبی هم ندارد محبوب‌ترین و تحسین‌شده‌ترین آلبوم اوست و بسیاری آن را magnum opus اش می‌دانند.

تنها من نیستم که «یک شب دیگر با هم» را سایکدلیک‌ترین اثر تله‌پث می‌دانم. مگر می‌شود که آن 88 دقیقه و 88 ثانیه هیپنوتیزم مشوش و اتسمفریک با آن سمپل‌های صداییِ ناموزون را چون یک کابوس تراژیک ندانست که در آن همه چیز در یک چرخه بی‌آغاز و بی‌پایان انداخته شده است که با وجود آشفته‌ساز بودنش، تنها یادی است که از یک رویای تب‌آلود تلخ و شیرین داریم. آهنگ اول (که به نظرم زیباترین آهنگ این آلبوم دو آهنگیست)،کرختی جنون‌آوری را به شنونده اهدا می‌کند با لطافت زخم‌زننده‌ای حس گذر زمان را از او می‌گیرد. https://www.youtube.com/watch?v=Bpm9_ePCwUs

از مجموعه عکس «سرزمین من» با محوریت زندگی زنان افغانستانی (عکس‌‌ها قبل از به قدرت رسیدن طالبان در سال ۲۰۲۱ گرفته شده‌اند) عکاسان: مهشید راستی، معصومه جعفری، الهه ساحل

با اینکه ممکن بود بمیرن تو افغانستان برای زنان ایرانی بیرون اومدن :)

زیرشاخه Slushwave که در آثار میانی تله‌پث توسعه یافت را می‌توان با سمپل‌های چندلایه، Reverb های شدید‌تر از معمول و با بهره‌جویی از استتیکِ تبلیغات دهه 80‌ای شرقی شناخت. به نظر من می‌توان آثار این سبک را پلی میان آثارِ رویامحور دریم‌پانک و آثار مقدم Vaporwave کلاسیک (با آن تمرکز معروفش بر پست‌مدرنیسم، مصرف‌گرایی و کاپیتالیسم) دانست؛ گویی اینجا بود که هنرمندان متوجه پتانسیلِ Vaporwave خارج از حالت Parody و انتقاد اجتماعی‌اش شدند. اثر پیشِ رو از گیراترین، ریتمیک‌ترین و دلنشین‌ترین کارهای تله‌پث در سبک Slushwave است.

نایت سیتی مثل یک آزمایش افسارگریخته‌ای در داروینیسم اجتماعی بود که انگار توسط محققی که حوصله‌اش سر رفته بود طراحی شده بود؛ محققی که انگشتش را مدام بر دکمه پخش سریع نگه می‌داشت. اگر سگ‌دو نمی‌زدی، بدون هیچ نشانه‌ای ناپدید می‌شدی ولی اگر هم بیش از حد سریع حرکت می‌کردی موجب می‌شدی تنش سطحی شکننده بازار سیاه بشکند. در هر صورت نابود می‌شدی و چیزی از تو باقی نمی‌ماند جز خاطره‌ای مبهم در ذهن کسانی مثل رتز. Neuromancer William Gibson ترجمه خودم

شناخته‌شده‌ترین کار 2814 (یک همکاری دو نفره بین تله‌پث و HKE) که در یکی از آیکونیک‌ترین آلبوم‌های Vaporwave یعنی «تولد یک روز جدید» گنجانده شده است و در آن استتیکِ سبک "Dream Punk" به خوبی نمایان است. استتیکی که تداعی کننده این گفت‌آورد معروف از اف‌ام-۲۰۳۰ است: «من نوستالژی عمیقی نسبت به آینده دارم.» مالیخولیای شبانه‌ای که بارش فوتون‌های بنفش تابلو‌های نئون تبلیغاتی در هنگ‌کنگ سال 2814 همراه با یک نجوا از فیلم 2046 از Wong Kar Wai همراهی‌اش می‌کند: 为什么我们不能像以前一样啊？ 你不要走 今天晚上留下来陪我 算我借的 چرا دیگه هیچی مثل گذشته نمی‌شه؟ خواهش می‌کنم نرو امشب رو با من بمون اجازه بده قرضت بگیرم

آن ایزد نواپردازی که با نام t e l e p a t h テレパシー能力者 بر ما شهروندان اینترنت ظاهر شد، با سمپل کردن آثار ناشناخته ژاپنی و با ترسیم تصاویر محو گذشته دیجیتالی، چنان دیسکوگرافی‌ باشکوهی خلق کرده است که شنونده را یاد رویا‌هایی می‌اندازد که در عمیق‌ترین لایه‌های روانی‌اش خاک خورده است. تله‌پث نه تنها رساترین صدای اینترنت و سبک Vaporwave است بلکه خنیاگر تمام آن رویاهای محو خجالتیست. در ماه July چنل قضیه پیشیِ بی‌نهایت با نواختن آثارش این خدا را ستایش می‌کند و آن رویاها را فرا می‌خواند تا ادامه‌ای باشد بر تم و محتوای هانتولوژیک چنل: باستان‌شناسی صفر و یک‌های فراموش شده.

I'll open the group in a few days. For now I want to see which devote followers I can recruit.

"and on this rock I will build my Church." Luke Laurila 28:14

The principled communist leaving my body and turning into a liberal as i read this