BLUE!

خلاصه که هرچی آدم کمتر زندگی آروم تر

از آدما بریدم و این جزو بهترین تصمیمایی که گرفتم.

ی‌نفر چند وقت پیش ازم پرسید تو چرا همیشه فقط با ی‌نفر میری بیرون چرا با بقیه دوستات نمیای اون همه آدم دورته تنها جوابی که براش داشتم این بود ، وقتی وجود ی‌آدم واسم بسه و واقعی میدونمش ترجیح میدم با این باشم تا تهش حتی چیزای تکراری رو بارها و بارها حاضرم باهاش تجربه کنم اما نمیخوام با کسایی برم بیرون که فازشون مشخص نیست معلوم نیست کدوم وری ان و از شدت دو رو بودنشون حالم بهم میخوره. من هیچکسیو جز اون ۳ نفر واقعی نمیدونم حاجی

من جاتون بودم مغزمو با آدمای دورم پر و درگیر نمیکردم..

به شخصه آدمای خیلی خیلی خیلی زیادی رو میشناسم ، اما هیچوقت اونارو واقعی ندیدم و تعداد کسایی که واسه‌ی خودم به صورت ثابت نگهداشتم از ۳ تا بیشتر نمیشه حتی زیادم هست.. میدونین چی میگم؟ به نقطه‌ای رسیدم که آدما فقط حالمو بهم میزنن

هرچقدر شلوغ باشی و هرچقدرم دوست و رفیق قدیمی و جدید داشته باشی.. قرار نیست اونا ناجیِ تو باشن؛ اونا صرفاً هستن تایمشم برسه میرن.

فقط میتونم بگم تهش هیچی نیست

چقدر عجیب آدما واسم سطحی و پوچ شدن

نتونستم زنده نگهش دارم!..

همه رو مخم ان و قابلیت ریدن به هرکسیو دارم

واسه‌ی همینه هیچوقت دورمو شلوغ نمیکنم

آدما فقط بلدن کیر کنن تو اعصاب من؛ دور وریام چه گذشته چه الان بدون استثنا همشون از دم کیری‌ان؛ خودمم بدتر از همشون.

من..