معشوقه جناب پاریس.

کسی در من دیوانه شده من از او می ترسم. _یونان

شمع ها شب را روشن نمی کنند فقط تزئین می کنند ای بادی که بر بام و در می کوبی! کمی آرام تر کمی آرام تر ای گربه ای که روی کلاویه ها می دوی! من از تاریکی می ترسم.

روز ها در کافه ها جمع می شویم و شعر می خوانیم تا حوصله مان سر نرود اما می رود شب ها نیز شهر را مثل ماه دیوانه کوچه به کوچه ویرانه به ویرانه می گردیم تا بلکه جایی در گوشه خوابی آرام بگیریم اما مضطرب تر از آنیم که پلک هایمان روی هم بیفتد زندگی بعد از تو ادامه نداشت ما به سختی ادامه دادیم! -یونان

اگه به من بود و وقت هم داشتم همه اش رو نمایشنامه می خوندم

الان باید توی کافه مشغول کتاب خوندن باشم نه اینکه درسام پارم کنن!

الان گرم ترین ماه ساله و اینجا بارونه.

حالا درد کشیدن معنی پیدا نمی کنه، همه چیز تاریک و بی روحه.

از دست دادنت سخت بود، انگار که گلوم رو بریده باشن انگار که چشم هامو در آورده باشن انگار که تمام استخوان هام رو شکسته باشن انگار که نفس کشیدن رو یادم رفته باشه اما بالاخره زمان گذشت و من رو با زخم هام تنها گذاشت.

کلماتم هم دم دستی شدند، تا دست دراز می کنم که جایگزینی بیابم می بینم که صفحات پر شده اند.

حرف هایی که طعم تلخشان را در دهان حل می کنیم و به شیرینی هرچه تمام تر بالا می آوریم.

دیگر به آن ها فکر نکن! آن ها رفته اند هیچکس پشت عکس ها نیست. -یونان

انگار که ستاره توی چشمام هم مرده...

دریاچه ای شناور در افکار کثیفش، همان تو که انسانیتش را زنده می گذاشت.

این حوالی ساعت ها عجیب سخت می گذرد، دلتنگی احاطه ام می کند، افکار پوچ و مسخره مغزم را می جوند و من در مسیری ایستاده ام که در آن پایی برای رفتن ندارم.