экстаз

Басшылар «мемлекеттік билік болмаса, әлсіздерді зұлымдар билеп алады» дейді. Бірақ қазірдің қазірдің өзінде-ақ зұлымдығы көп адамдар зұлымдығы азырақ адамдарды билеп отыр. Оның себебі де – дәл сол мемлекеттік биліктің бар болуы. Ал мемлекеттік билік мүлде болмаса, не боларын біз нақты айта алмаймыз. Бірақ қисынға салсақ, зорлық жасап жүргендер зорлығын тоқтатса, адамзат үшін өмір бұдан нашар болмайды. Керісінше, жақсара түсер еді. Лев Толстой Тәржіман Абзал Мақаш

Кеткелі қашан өлкемнің менің көкжиегінен құс ұзап, Көктем келгенше көңілім мұңға құрсанды тағы Қыс - ұзақ. Тып-тыныш түздің теңбіл жыңғылы, жеңілтек тал да салмақты, Дамылсыз бір ән салып жататын даланың бетін қар жапты. Селтиген қамыс сілкілеп басын суықтан кімді қорғайды, ал, Тобылғы түбін түрткілеп жатыр түбіті селдір торғайлар. Көктегі сәуле қағып қояды күміс төгілген кірпігін, Түзде жазылған өлеңге ұқсайды түскен іздері түлкінің. Анау бір қырда дала-төсегім, жамылғым мына көгім деп, Үрілген қарды үгітіп жатыр үйірлі жылқы тебіндеп. Шексіз әлемнің көкжиегіне кеткенше кеште Күн сіңіп, Ұйықтап қалған сәбиге ұқсайды оранған қарға Тіршілік. Сонда да қыс қой тоңады бәрі, Тоңады жаным ызғардан, Күні бір кеше күлкімді ұрлап күлшесі суып күз қалған. Сол күзден әлі көңілде жүрген күңкіл ойлардан жоқ маза, Болса ғой, шіркін, жаным да менің төселген қардай тап-таза. Осы бір уақыт білемін тағы оралмас қайта сәт, Кемі – Жалғыздығымнан толмай-ақ қойды жанымның аппақ дәптері. Жылытайын деп жаураған қолды ошаққа төніп от үрдім, Жазылмай қалған өртеп өлеңді ...сағынып сені отырмын. Жанна Ерекина

Я всегда твердил, что судьба - игра.       Что зачем нам рыба, раз есть икра.       Что готический стиль победит, как школа,       как способность торчать, избежав укола.       Я сижу у окна. За окном осина.       Я любил немногих. Однако -- сильно.       Я считал, что лес -- только часть полена.       Что зачем вся дева, раз есть колено.       Что, устав от поднятой веком пыли,       русский глаз отдохнет на эстонском шпиле.       Я сижу у окна. Я помыл посуду.       Я был счастлив здесь, и уже не буду.             Я сказал, что лист разрушает почку.       И что семя, упавши в дурную почву,       не дает побега; что луг с поляной       есть пример рукоблудья, в Природе данный.       Я сижу у окна, обхватив колени,       в обществе собственной грузной тени.       Я сижу в темноте. И она не хуже       в комнате, чем темнота снаружи.       Бродский❤️

Меня окружают молчаливые глаголы,       похожие на чужие головы       глаголы,       голодные глаголы, голые глаголы,       главные глаголы, глухие глаголы.       Глаголы без существительных. Глаголы -- просто.       Глаголы,       которые живут в подвалах,       говорят -- в подвалах, рождаются -- в подвалах       под несколькими этажами       всеобщего оптимизма.       Каждое утро они идут на работу,       раствор мешают и камни таскают,       но, возводя город, возводят не город,       а собственному одиночеству памятник воздвигают.       И уходя, как уходят в чужую память,       мерно ступая от слова к слову,       всеми своими тремя временами       глаголы однажды восходят на Голгофу.       И небо над ними       как птица над погостом,       и, словно стоя       перед запертой дверью,       некто стучит, забивая гвозди       в прошедшее,       в настоящее,       в будущее время.       Никто не придет, и никто не снимет.       Стук молотка       вечным ритмом станет.       Земли гипербол лежит под ними,       как небо метафор плывет над нами! ❤️ Бродский

Иә, сағындым! Аласұрдым! Аһ ұрдым! Мен өзіңе жүрегіңнен жақынмын. Кей кездері аяп кетем мен сені – Ақылынан азап шеккен ақылдым. Азамат Әбілқайыр

Небо, помнишь, Как их глаза горели, Когда они смотрели, как в тебе звезды тлели, И как они любили, когда им пели? Они же надышаться не успели…

Ештеме өзгермеді Кеш батты бұрынғыдай, Түн сондай Қап-қараңғы Көкте жоқ Тірілгір Ай. Әлемде бәрі ап-анық Әр өмір-бір құпия Білетін шығар жалғыз Бәрінің сырын Құдай... Көшеде сүрлеу сол жол Көліктер зулайды ағып, Сезім де сол баяғы... Басылар Тулай қалып. Жел Бейне сәби сынды Ентігіп,  құлап,  жылап, Танауын бір тартып ап, Тынады, шулай қалып.   Өзгерген ештеме жоқ Аспан Жер Бәрі, бәрі... Соқыр шам, иесіз үй Не қажет? Табылады. Бәрі сол... Тек өмірдің  Есігі біреулерге  Ертерек жабылады Тым ерте жабылады.   Ештеме өзгермеді Өкініш Үміт Қайғы,  Санада ой көшіп жүр, Көшеді Түк ұқпайды. Бұл жанның иесі кім? Неліктен бәрімізді Бір өмір ұшырады, Бір өлім құлыптайды.    Ештеме өзгермеді Өзгерген жоқ Білемін  Бәрі де артта қалды Ол сондай  Өрт күн еді... Қар басқан тоң топырақ Сен мені естимісің Мен бүгін өлгендерді Оралсын деп тіледім Оралсын деп тіледім.

Қамықпа, күнім, сағынбады деп,  Сезімнен ада жоқ адам. Екеуміз барда сағыныш-әуен Жер менен көкке толады ән.  Дүниеден осы көшкен шағымда өлең боп сіңіп ғайыпқа,  Оралар болсам дүниеге қайта Сағыныш болып оралам…