empty

پاییز را دوست ندارم ، زمستان بهتر است چون آخرش یک بهار هست . آستانه ی بهار از خود بهار خوبتر است

دنیا جای بدیه ، اما ارزش جنگیدن داره...

آدم‌ها همه می‌پندارند که زنده‌اند؛ برای آن‌ها تنها نشانهٔ حیات، بخارِ گرمِ نفس‌هایشان است کسی از کسی نمی‌پرسد آهای فلانی! از خانه دلت چه خبر؟ گرم است؟ چراغش نوری دارد هنوز؟

چقدر بعضی وقتا قلبمون سنگینه ...

خود می‌دیدم که برایِ زندگی ساخته نشده ام...

اینجا چنان ناامن و ناپایدار است که اگر برای یک ساعت از کسی جدا شوی ممکن است مجبور شوی در ابدیت دنبالش بگردی...

چیه این آدميزاد یهو از غصه پاره می‌شه؟

خدایا! مرا در قلب کسی سنگین قرار مده! و از هرکس آرزوی دور بودنم را دارد، دورم بگردان... آمین

و ما در نهایت به گونه ای روابط رو قطع می کنیم که گویی هرگز چیزی وجود نداشته است...

دوست داشتن آدما، فقط از توجهشون پیداست، زیاد به دنبال کلمات نباشید!

آدم هایِ بی تفاوت ،‌ همیشه ، بی تفاوت نبوده اند ! روزی ، جایی ، برایِ کسی ، تمامِ احساسشان را گذاشته اند و ندیده ، حرف هایشان را زده اند و نشنیده ، آنقدر که به مرزِ بی حسیِ مطلق رسیده اند جایی که حتی خودشان را یادشان نیست ، جایی که دیگر ، حرفی برایِ گفتن ندارند ! بی توجهی ، آدم ها را بی توجه می کند ، حتی به خودشان ! و این یعنی یک فرو پاشیِ مزمن ، یعنی ؛ یک مرگِ تدریجی ...

از یه جایی به بعد همه جوره دیره...

یه جایی علیرضا قربانی میگه دلم گرفته خدا را ، خدای تازه بیاور کاش میشد یه خدای تازه آورد . شاید یکم مهربون تر شاید یکم با انصاف تر...

دنیا پر از آدم‌هایی است که همدیگر را گم گرده‌اند؛ ولی من دیگر گمت نمی‌کنم...

همه چیز خاکستری میشود...

هرشب به خودش می‌گفت فردا دیگر طاقتش تمام میشود اما فردا که می آمد باز زندگی جریان داشت ...

ببین و بگذر و خاطر به هیچکس مسپار...