B✧

شهریورِ سال ۱۴۰۲ بود. دیت اولمون بود و من نشسته بودم تو ماشین که مردی بره بستنی بخره. همین آهنگ داشت پلی میشد و من داشتم به این فکر کردم که این آدم چقدر درونگراعه و حتی یه لبخند هم به زور میزنه و حتی میشه گفت اصلا لبخند نمیزنه. به خودم گفتم “یعنی قراره رابطه ی تازه شروع شدمون به جایی برسه؟” بستنی رو اورد اما من همچنان ذهنم درگیر بود. حرکت کردیم که بستنی ریخت رو شلوارم و حدس بزنید دیگه کجا؟:) روی صندلی ماشین. ماشینو نگه داشت و پیاده شد اومدم سمتم و من از ماشین پیاده شدم. میدونستم رو ماشینش حساسه ولی فقط یه پارچه اورد و اروم شلوارمو تمیز کرد. تقریبا ۳ سال از اون روز میگذره و ما الان داریم به لباسِ نامزدیمون فکر میکنیم. مردی الان خیلی قشنگ میخنده و دلیلِ لبخندهای از ته دل منه. وجودش، وجودمه. 🤍