🪷𝒏𝒊𝒍𝒐𝒇𝒂𝒓 𝒆 𝒅𝒂𝒓𝒐𝒐𝒏🪷

. او که باشد ..... □ یک سالک فهیم ، از خدا ، خود خدا را می‌خواهد. چنین کسی  گاهِ نیایش ، سرگرم این چیز و آن چیز نمی‌شود و مثل غافلان لیست مایحتاجش را ردیف نمی‌کند و فرصت ناب با او بودن را از دست نمی‌دهد. چنین کسی حتی اجازه نمی‌دهد که کیفیتی به نام بهشت ، حجاب لقایش شود. زیرا نیک می‌داند که هیچ پاداشی والاتر از خود او نیست. او که باشد همه‌ی زیباییها هستند ، زیرا او خود منشاء زیبایی است. همه‌ی آگاهیها هستند ، چه او خود حقیقت آگاهی است. او که باشد ، آزادیِ ناب هست ، حیاتِ پاک هست ، زیرا او خود عین رهایی و سرچشمه‌ی زلال زندگی است. او اصل همه‌ی خیرات و برکات است و هر چیزی از او حیات و بالندگی گرفته است. وقتی او هست ، همه‌ی خوبیها هست، و چیزی کم نیست. و خوشا به حال آن کس که عاقبتش خود او و وصل به اوست. چنین کسی به حیات حقیقی دست یافته و در بهترین جایگاه سکنا گزیده است. چه "مَن کانَ لِله کانَ اللهُ لَهُ" (آن که از آنِ خداست، خدا نیز از آنِ اوست) مسعود ریاعی🪷

در این صحنه فقط یک دختر در حال دویدن نیست... این تصویر روحی است که دیگر در قفس نقشها، ترسها و هویتهای تحمیل شده جا نمی شود. ما سال ها خودمان را با افکارمان اشتباه میگیریم. با خاطراتمان. با ترس هایمان با موفقیتها و شکست هایمان اما در مسیر ،آگاهی لحظه ای فرا میرسد که چیزی در درون نجوا می کند «اگر من میتوانم افکارم را ببینم پس خودِ فکر نیستم... اگر میتوانم احساساتم را مشاهده کنم پس احساسات هم هویت واقعی من نیستند...» در آن لحظه ترکهای کوچکی در زندان ذهن ظاهر میشود. آنچه در این سکانس میبینیم شبیه همین بیداری است. خطوط منظم فرو میریزند ساختارها از هم میپاشند. و چیزی عمیق تر میخواهد خود را آزاد کند. بسیاری از سنتهای عرفانی از جمله آموزههای ابن عربی بودا لائوتسه و یوگای اصیل به همین حقیقت اشاره کرده اند: تو موجهای ذهن نیستی تو اقیانوسی هستی که موج ها در آن پدیدار میشوند. مدیتیشن تلاشی برای ساختن آگاهی نیست. آگاهی از قبل اینجاست. مدیتیشن فقط گرد و غبار هویتهای موقت را کنار میزند تا آن شاهد خاموش آشکار شود. شاید آزادی واقعی زمانی آغاز شود که دیگر سعی نکنیم ذهن را کنترل کنیم بلکه ببینیم که از همان ابتدا ما شاهد ذهن بوده ایم نه زندانی آن. «تو آسمانی افکار فقط ابرهای رهگذرند. @nilofaredaroon

آرامشی که در جستجویش هستی در جستجوی توست. وقتی مراقبه می کنید،با الوهیت ارتباط برقرار می کنید. 🕉️پاراماهانسا یوگاناندا

اگر بتوانی درک کنی که همه ی اینها بازیچه دست خداست،آنگاه هیچ چیز بد نیست. آناندامای ما🪷🙏🏼 @nilofaredaroon پذیرش واقعیت، تسلیم شدن نیست؛ رها کردن جنگی ست که برنده ای ندارد…|

یوگا به انسان می آموزد هرکجا خداوند هست ،اثری از ترس و اندوه نیست. دایاماتاجی🪷 باد وقتی می وزد نمی دانی از کجا می آید یا به کجا می رود این چنین است در روح زیستن . عیسی مسیح 🕊️ @nilofaredaroon

به نام خداوند بینهایت بخشنده و مهربان ‌ “دریایی باش بیکران” ⭐️ “دریا باش تا دچار گندیدگی نگردی”. حتی آب کُر هم نباش. آب کُر را هم می‌توان آلوده نمود اما دریا را به هیچ روی نمی‌توان آلوده کرد. آن که جامع اضداد است همان دریادل است. در این دریای بیکران، در این جامع اضداد، همه‌چیز هست. پر از اتفاقات شگفت و غیرقابل پیش‌بینی است. اما همچنان یکپارچه پاک و پاک‌کننده است. ذهن محدود و در بند نمی‌تواند دریا باشد. آن به هر فکر و عقیده‌ای، به هر خواهش و آرزویی آلوده می‌گردد. دریا شدن، تنها با مراقبهٔ اصیل محقق شدنی است… و چون از پوستهٔ ذهن خود بیرون آمدی و سلطهٔ افکار و اوهام را در هم شکستی، دگر لازم نیست از چیزی بترسی یا به چیزی طمع کنی. زیرا از آن پس؛ هر چیزی -چه بخواهد چه نخواهد- در خدمت این دریای پاک و پاک‌کننده و حیات‌بخش قرار دارد. مسعود ریاعی🪷

شهود چیست؟🪷 شهود درونی و باطنی وسیله ارتباط انسان با وجود اصلی خود می‌باشد، این وجود با عالم هستی مرتبط بوده و به آن راه دارد. اصطلاح ساده‌ای که ما را به این مفهوم نزدیک می‌کند این است: به دلم افتاد! یعنی، چیزی را عمیقاً با قلب خود و بدون دخالت ذهن استدلالی حس می‌کنیم. و یا به عبارت دیگر همان ندای درون که ما را به انجام کاری فراخوانده یا از کاری باز می‌دارد یا قبل از انجام حس خاصی (بد یا خوب) به ما می‌دهد. شهود به معنای گواهی دل است. این تجربه شهود را هر کسی داشته و دارد. اما کیفیت آن در افراد متفاوت است. قطعاً استفاده بهینه و ارتباط بیشتر با این شهود مرتبه و درجه بالایی را می‌طلبد که همراه با آگاهی عظیم است. خالی کردن ذهن (مراقبه) و تعطیل کردن آن قدمی برای رسیدن به درون خود و کسب آگاهی و ارتباط قوی با شهود است. ذهن استدلالی (برخلاف تصور عوام) نه تنها چیزی غیر از درون واقعی ما بوده بلکه در اصل مانع ارتباط با درون می‌باشد که دراین باره عرفا و شعرا مطالب زیادی بیان کرده‌اند. مولانا روش خموشی (سکوت) و عرفای دیگر مانند بودا ناظر بودن بر ذهن  (مراقبه) و برخی دیگر خوب گوش دادن را بعنوان راهکار ارائه داده‌اند که این روش‌ها به یکدیگر خیلی نزدیک است. روش‌های دیگری هم وجود دارد اما همگی با آرامش و تعادل جسمی و روحی و رها و شناور بودن سرو کار دارند و از آنها کمک می‌گیرند. این روش‌ها به هماهنگی درونی و همسویی با قوانین هستی و کائنات منتهی می‌گردند. توانایی در انجام مراقبه قدرت مکاشفه و دریافت الهام و تعامل با عالم درون را میسر می‌سازد. شهود نیرویی است معنوی که برتر از عقل و ذهن است. اسکاول شین در آثار خود تعریف جالبی از خوش شانسی و بد شانسی دارد. وی می‌گویند: خوش شانسی و خوشبختی همان موفقیت در پیروی از شهود و بد شانسی و بدبختی همان شکست در پیروی نکردن از شهود باطنی است ! به بیان دیگر هماهنگی بیرونی (اوضاع مرتب و هنجار) ناشی از هماهنگی درونی و ناهماهنگی و ناهنجاری بیرونی (اوضاع خراب) ناشی از ناهماهنگی درونی است.  ا ندیشمندان احترام به شهود و پیروی از آن را راز موفقیت و شادمانی می‌دانند. این همان ارتباط واقعی بین انسان و خداست که در فرهنگهای مختلف به اشکال گوناگون بیان شده است. تکیه بر شهود همان خود را به خدا سپردن یعنی: توکل است. اسکاولین شین در کتاب "چهار اثر..." خود چنین می‌گوید: " دعا تلفن شما به خدا و شهود تلفن خدا به شماست." اگر این تلفن اشغال باشد ما پیامی دریافت نمی‌کنیم. بزرگ‌ترین مانع در این راه عواطف منفی (خشم / یاس / نفرت / اندوه...) می‌باشد.  هر رنجی زاییده نافرمانی از شهود است.