هُبوط؛

فرار از زندانِ «نظرِ دیگران» اروین یالوم می‌گوید: اگر می‌خواهی با همسرت خوشبخت باشی، باید بتوانی بدون او هم خوشبخت باشی... حرف حساب است! ما مدام دنبالِ تاییدِ محیط هستیم. اگر لایک نگیریم، انگار وجود نداریم. اگر کسی نگوید “چقدر خوب هستی”، انگار فرو می‌ریزیم. واقعیت این است که آدم‌ها آن‌قدر درگیرِ حفره‌های روحِ خودشان هستند که فرصت نمی‌کنند واقعاً به تو فکر کنند. پس این همه تلاش برای “خوب به نظر رسیدن” برای کیست؟ نقابت را بردار؛ بگذار بقیه با “واقعیتِ زمختِ تو” کنار بیایند. این‌طوری خیالت راحت است که اگر کسی ماند، خودش است، نه تماشاچیِ نمایشِ تو!

🖤...

سندرومِ «باید خوشحال باشم» این روزها یک جور استبدادِ "مثبت‌اندیشی" راه افتاده که اگر غمگین باشی، انگار مجرمی! اما داستایوفسکی خوب می‌دانست که رنج، تنها منبعِ آگاهی است. کسی که رنج نکشیده، سطحِ روحش صیقلی و صاف باقی می‌ماند؛ هیچ چیزی به او گیر نمی‌کند، هیچ عمیقی را نمی‌فهمد. غم، بخشی از سیستمِ دفاعیِ روح است. اجازه بده گاهی ابری باشی. لازم نیست مدام لبخندِ ژتونی بزنی. درخت‌ها هم تمام سال شکوفه نمی‌دهند؛ مدتی را باید در سکوت و سرمای زمستان بمانند تا ریشه‌هایشان قوی شود. حقِ غمگین بودن را از خودت نگیر.

گفتی بیا گفتم کجا!؟ گفتی میان جان ما.

وارد ۵/۵/۵ شدیم.

شب بخیر.