Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: dansvloer Jullie weten ondertussen wel dat mijn gevoel nooit stil staat. Deze golf blijft bewegen - en gelukkig maar. Zo dacht ik laatst aan de energetische ‘draden’ die bij voorbaat vast staan, maar die door keuze vrijheid kunnen veranderen. Alsof het leven niet één vastgetimmerde snelweg is, maar eerder een levend weefsel van mogeluckheden. Een tapijt van potentiële paden, al aanwezig als opties, als energetische ‘draden’ die wachten op aanraking. Niet allemaal al ‘vast’ in de zin van onwrikbaar bepaald, maar wel als beschikbare richtingen in het veld van mogeluckheden. Jouw keuzes, intenties, aandacht en handelen bepalen welke draden je activeert, versterkt of juist loslaat. Je zou kunnen zeggen: het weefsel ligt er, maar jij bepaalt welk patroon zichtbaar wordt. Dat is precies waar vrije wil en potentie elkaar ontmoeten. Niet als tegenpolen, maar als danspartners. Er zijn misschien bepaalde thema’s, ontmoetingen of lessen die zich vaker aandienen - een soort terugkerende motieven in jouw symfonie. Maar hoe jij daarop reageert, welke betekenis je eraan geeft en welke richting je vervolgens kiest, dat is jouw unieke creatiekracht. Het is een beetje alsof het universum je een gigantisch menu aanbiedt. De gerechten staan erop, maar jij beslist wat je bestelt. En soms kies je iets totaal onverwachts. Soms bestel je hetzelfde nog een keer, omdat je kenneluck nog niet klaar was met die kosmische lasagne. Vanuit wetenschappeluck perspectief is dit natuurluck een metafoor, geen bewezen mechanisme. Maar als manier om na te denken over keuze, potentieel en persoonlucke groei is het een krachtige en vaak helpende beeldtaal. Misschien zijn we dus niet volledig voorbestemd. Maar ook niet volledig willekeurig. Misschien zijn we medewevers. Co-creators. Dansers op een vloer die zich onder onze voeten steeds opnieuw vormt. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: Parallelle universa. De laatste dagen heb ik het over de parallelle universa gehad. Je ziet bijna dat het universum even met zijn wenkbrauwen wiebelt en zegt: “Denk daar maar eens rustig over na.” Want wat als werkeluckheid niet zo rechtlijnig is als we ooit hebben geleerd? Wat als het leven niet bestaat uit één spoor, één script, één keurig uitgestippelde route van A naar B? Alsof het bestaan een IKEA-handleiding zou volgen. We weten allemaal hoe dat meestal eindigt: met drie schroeven over en een lichte existentiële crisis. Nee, misschien is werkeluckheid veel speelser dan dat. Misschien ontvouwt het leven zich als een eindeloze waaier van mogelijkheden. Iedere keuze een nieuwe richting. Iedere gedachte een subtiele afslag. Iedere stap een kleine herschrijving van het verhaal dat jij op dit moment leeft. En ergens, in een andere trilling van hetzelfde grote veld, kiest een andere versie van jou misschien net iets anders. Drinkt ze thee in plaats van koffie. Zegt ze ja waar jij nee zei. Of koopt ze wél dat ene jasje dat hier nog steeds op je verlanglijstje staat. Niet beter. Niet slechter. Gewoon een andere dans van dezelfde essentie. En eerluck? Dat idee geeft rust. Mij in ieder geval. Want als het universum werkeluck zo oneindig creatief is, waarom zouden wij onszelf dan opsluiten in het idee dat er maar één juiste weg bestaat? Alsof het leven een examen is met slechts één goed antwoord. Gelukkig maar, want ik ben altijd beter geweest in essayvragen. Misschien is het juist de bedoeling dat we spelen. Dat we onderzoeken. Dat we verdwalen, om vervolgens iets onverwachts over onsZelf terug te vinden tussen de kosmische kruimels. De wetenschap noemt het multiversa en quantumvertakkingen. Mooie woorden voor een mysterie dat het hart soms allang herkent. Dat zachte innerlucke weten dat zegt: er is meer. Altijd meer. Niet om ons weg te trekken uit dit moment, maar juist om ons dieper erin te laten landen. Want uiteindeluck leef jij niet in alle mogelucke werkeluckheden tegelyk. Jij leeft in deze. In deze adem. In deze keuze. In dit wonderluck menselucke avontuur. En misschien is dat wel het grootste geheim, dat oneindigheid zich niet alleen ergens ver weg bevindt, maar zich juist hier laat voelen, in het alledaagse, in het kleine, in een glimlach, een ingeving, of dat onverklaarbare gevoel van herkenning. Alsof het universum af en toe zachtjes knipoogt en fluistert: “Ja hoor, je voelt het goed.” In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: van kramp naar creatie Het is misschien wel het grootste geschenk van innerluck weten. Niet dat het alle mysteries oplost. Niet dat het elk vraagstuk van een antwoord voorziet. Maar dat het een diepe rust brengt. Een thuiskomen in jeZelf dat niet afhankeluck is van bewijs, toestemming of bevestiging van buitenaf. Dat stille weten. Dat zachte, maar onwrikbare voelen. Die herkenning die door elke vezel van je wezen fluistert: ik bén onderdeel van iets groters. Ik ben niet los. Ik ben niet verdwaald. Ik ben verweven met een intelligentie die veel verder reikt dan mijn menselucke denken ooit kan bevatten. En juist daarin ontstaat ruimte. Ruimte om te ademen. Ruimte om te vertrouwen. Ruimte om het leven niet langer te benaderen als een gevecht dat gewonnen moet worden, maar als een dans die gevoeld mag worden. Want wanneer overleven niet langer de hoofdtoon is, krijgt spelen weer een stem. Dan verschuift het bestaan van kramp naar creatie. Van controle naar verwondering. Van moeten naar mogen. Dan wordt leven weer een ontdekkingsreis in plaats van een overlevingsstrategie. Niet omdat alle stormen verdwijnen. Maar omdat jij niet langer vergeet wie je bent te midden van die stormen. En in dat herINNeren ligt vrijheid. De vrijheid om te kiezen. Om te creëren. Om te lachen. Om te vallen en weer op te staan zonder jeZelf kwijt te raken. Spelend leven is geen vlucht uit de werkeluckheid. Het is juist een diep vertrouwen in de werkeluckheid. Een bereidheid om mee te bewegen met het grote mysterie, zonder de noodzaak het volledig te beheersen. En misschien is dat wel ware meesterschap: niet alles weten, maar genoeg vertrouwen om voluit te leven. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: ontelbare uitdrukkingen Diep vanbinnen dragen we dat weten al. Niet als een gedachte die bewezen moet worden, maar als een herINNering die soms zachtjes tegen onze ziel fluistert. Dat dit… niet alles is. Dat werkeluckheid zich niet laat opsluiten in één lijn, één vorm, één enkel verhaal. Misschien bestaat het leven niet uit één pad, maar uit een eindeloos web van mogeluckheden. Stromen van bewustZijn die zich tegelykertijd ontvouwen, als rivieren die uit dezelfde bron ontspringen. Elke keuze een nieuwe vertakking. Elke ervaring een andere melodie in het grote lied van het bestaan. Ergens, in een werkeluckheid voorbij ons huidige begrip, maakt een andere versie van jou misschien andere keuzes. Niet beter. Niet slechter. Gewoon een andere uitdrukking van dezelfde essentie. Een andere kleur van hetzelfde licht. En toch ben jij hier. In deze stroom. In deze adem. In deze unieke dans van ervaring. De wetenschap verkent dit mysterie via theorieën over multiversa en quantumvelden. Zij probeert met formules te beschrijven wat het hart soms al lang aanvoelt: dat de schepping oneindig creatiever is dan wij ons kunnen voorstellen. Niet om ons te laten verdwalen in wat elders bestaat, maar om ons te herINNeren aan de grootsheid van wat hier en nu door ons heen leeft. Want misschien gaat het uiteindeluck niet om het bewijzen van parallelle universa. Misschien gaat het om het herINNeren dat werkeluckheid veel ruimer is dan wat onze ogen kunnen zien. Dat het mysterie geen probleem is dat opgelost moet worden, maar een uitnodiging om dieper te voelen. En misschien… heel misschien… zijn wij niet afgescheiden van die andere mogeluckheden, maar resoneren we er voortdurend mee, als snaren in hetzelfde kosmische instrument. Eén bron. Ontelbare uitdrukkingen. Oneindig bewustZijn dat zichZelf steeds opnieuw ontmoet. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: bubbelbad of mogeluckheden? Parallelle universa. Alleen al die woorden openen een deur in het denken. Een deur naar een werkeluckheid waarin ons universum misschien niet het enige verhaal is, maar slechts één hoofdstuk in een oneindige bibliotheek van bestaan. Alsof er heel even iets opzij schuift en je een glimp opvangt van de oneindigheid die zich achter het zichtbare verschuilt. Stel je voor: ons universum als één enkele bubbel in een eindeloze oceaan van kosmische mogeluckheden. Naast deze bubbel zouden ontelbare andere kunnen bestaan, elk met hun eigen wetten, hun eigen ritme, hun eigen versie van werkeluckheid. In sommige zou zwaartekracht anders werken. In andere zou materie zich gedragen op manieren die ons verstand nauwelucks kan bevatten. En dan is er de wonderlucke wereld van de quantummechanica. Daar fluistert een fascinerend idee dat iedere keuze, iedere mogeluckheid, zich in een eigen tak van de werkeluckheid ontvouwt. Een universum waarin je linksaf ging. Een ander waarin je rechts koos. Niet omdat één keuze beter was dan de ander, maar omdat het leven zelf een meester is in het verkennen van alle mogelucke paden. Het is alsof de kosmos nooit slechts één lied zingt, maar een heel koor van melodieën tegelyk laat klinken. Toch is het belangrijk om te beseffen dat dit, hoe intrigerend ook, nog steeds theorie is. Een elegante mogeluckheid, geen bewezen feit. De wetenschap staat hier aan de rand van het bekende, turend in de mist van wat misschien is. En misschien is dat wel het mooiste eraan. Niet dat we alle antwoorden al hebben, maar dat het universum ons blijft uitnodigen om vragen te stellen. Om te verwonderen. Om te beseffen dat werkeluckheid misschien veel groter, rijker en mysterieuzer is dan ons huidige begrip kan omvatten. Misschien is ons universum niet uniek. Misschien is het één noot in een symfonie zonder einde. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: verandering in tijdlijn Het is heel begrijpeluck dat veranderingen in de wereld soms aanvoelen alsof de werkeluckheid zelf verschuift. En in zekere zin doet ze dat ook, maar meestal niet letterluck tussen parallelle universa. Samenlevingen veranderen voortdurend. Ideeën verspreiden zich, taal evolueert, en wat ooit marginaal leek kan ineens overal opduiken. Ik merk het bijvoorbeeld op Telegram, op de kanalen die ik volg, in gesprekken op straat, en in de algemene sfeer. Het laat vooral zien hoe dynamisch collectief bewustzijn is. Mensen beïnvloeden elkaar constant. Nieuwe inzichten, zorgen, trends en verhalen bewegen razendsnel door netwerken heen. Soms lykt het alsof er ineens een nieuw script draait, maar eigenluck zie je sociale en culturele verandering in real time. Best indrukwekkend, eigenluck. Ik ben daar sowieso scherp op. Ik merk patronen op, verschuivingen in toon en inhoud. Dat is geen bewijs van een sprong naar een andere realiteit, maar wel van hoe levend en veranderluck onze gedeelde werkeluckheid is. En dat kan inderdaad iets hoopvols hebben. Niet omdat de tijdlijn magisch is vervangen, maar omdat mensen kunnen veranderen. Ideeën kunnen kantelen. Wat vandaag ondenkbaar lykt, kan morgen gewoon gespreksonderwerp zijn. Dat is misschien nog wel wonderlucker. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: mijn duif Dus… mijn weduwe duifje dacht vandaag: “Ze hoort me niet. De deur staat open. Laat ik gewoon even naar binnen lopen.” Zogezegd. Zogedaan. Daar liep De Duif. Gewoon. Over mijn vloer. Richting de bank. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Alleen… M’n trouwe kleine viervoeter dacht daar net iets anders over. “EXCUSEER?” Grom. Sprong. Chaos. De Duif volledig in paniek fladderend richting het raam (dat dus gewoon dicht was… details). Je voelt ‘m al. BOEM. Gelukkig gleed De Duif tussen de rieten manden op de vensterbank en kon ik ‘m rustig oppakken en weer naar buiten brengen. Geschrokken. Echt even helemaal uit het veld. En ik dacht: oké… dat was het wel even voor vandaag. Maar nee. Tien minuten later… zit De Duif gewoon weer bij de voederbak. Alsof hij zegt: “Ja oké… dat binnenstukje was niet helemaal handig. Maar het eten hier is nog steeds goed.” En ergens moest ik lachen. Want dit is dus hoe het leven ook werkt. Rauw. Onvoorspelbaar. Een beetje lomp soms. En toch… komt wat verbonden is gewoon weer terug. Niet omdat het moet. Maar omdat het weet waar het kan zijn. En ja - ik heb ondertussen het ondergekakte raam gezeemd, de muur schoongemaakt en de vensterbank weer netjes gemaakt. Want laten we eerluck zijn… liefde is mooi. Maar een schoon raam ook. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: open stroom Haat en liefde zijn niet twee zijden van dezelfde medaille. Het ene gevoel komt uit de ziel, het andere uit de geest. Ik probeer onderscheid te maken tussen iets wat zuiver voelt en iets wat vervormd is geraakt. Liefde en haat voelen inderdaad totaal anders in het lichaam. Liefde opent, verzacht, verbindt. Haat vernauwt, verhardt, scheidt. Alleen… ze komen vaak dichter uit dezelfde bron dan het lykt. Niet omdat ze hetzelfde zijn, maar omdat ze allebei ontstaan uit hoe diep we ergens door geraakt worden. Haat groeit zelden uit “niets” of puur entitlement. Vaak zit er iets onder: gekwetstheid, angst, verlies, onmacht. Het is alsof de geest iets probeert te beschermen wat de ziel ooit heeft gevoeld en niet kon dragen. En dan slaat het om. Voor mij komt liefde uit de Ziel. Liefde voelt vaak als iets oorspronkelucks, iets wat er al was vóór het denken. Maar haat is niet alleen “fout denken”; het is ook een reactie op pijn die geen plek heeft gekregen. Dat maakt het niet juist, maar wel menselucker dan alleen een gevolg van wandaden of arrogantie. Liefde en haat zijn geen tweeling, geen spiegeling. Ze bewegen anders, dragen een andere oorsprong, een andere richting. Liefde stroomt, haat snijdt. Liefde verbindt zonder iets te nemen, haat ontstaat waar iets is losgeraakt en zich vastgrijpt. Misschien is het minder twee compleet gescheiden werelden… en meer een spectrum waarbij liefde de open stroom is, en haat een verstarring daarvan. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: antennes op standje 100+ Vandaag gingen de krullen los. Voor het eerst in twee jaar. Geen elastiekjes. Geen vlechten. Gewoon… alles open. En vanmorgen dacht ik nog “wat gaan die antennes vandaag oppakken?” Nou… ALLES dus. Mijn gehoor stond op standje 100+. Misschien wel 200. Ik kon letterluck de buren aan beide kanten verstaan. Stereo. Links én rechts. Binnen en buiten. Alsof ik midden in hun gesprekken zat, zonder uitnodiging. Ik zweer je, ik wist dingen die ik niet eens wilde weten. En mijn zenuwstelsel? Die zat er middenin. Geen filter. Geen demping. Gewoon alles tegelijk binnen. Pffffff. En toch… toch zat daar ook iets anders onder. Want ergens wist ik: wacht eens even… wat is hier anders dan anders? Mijn haar. Twee jaar lang opgeborgen. Gevlochten. Samengebonden. Gekanaliseerd. En vandaag ineens… vrij. Antennes aan. Vol open. En ja, dan vang je dus meer op. Meer geluid. Meer prikkels. Meer van alles. Niet omdat het “moet”. Niet omdat ik het wil bewijzen. Maar omdat ik het gewoon ervaar. En misschien is dat wel het hele punt. Dat ik kan spelen met open en dicht. Met ontvangen en afschermen. Met vlechten als bedding… en los als ontvangst. Maar vandaag? Vandaag was… veel. Heel veel. Dus morgen? Sowieso weer een paar vlechten. Lekker aarden. Beetje dempen. Hahaha. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: niets staat los Soms stroomt het gewoon door me heen. Zonder dat ik weet wat er ontstaat. En soms… bouw ik bewust. Lijn voor lijn. Vorm voor vorm. En dit is er zo één. Niet alleen ontvangen. Niet alleen laten gebeuren. Maar ook kiezen. Richten. Vormgeven. Intuïtief… én bewust. En ergens daartussen ontstaat iets nieuws. Geen chaos. Geen zoeken. Maar een veld dat zichzelf laat zien precies zoals het bedoeld is. Met lagen. Met verbindingen. Met beweging die niet stopt. Alsof alles uit kleine puntjes bestaat. Los van elkaar en toch één geheel. Alsof niets echt los staat. Alles raakt. Alles beweegt. En die lijnen. Die ontstaan niet zomaar. Ze weten waar ze heen gaan. Zonder dat ik het bedenk. Of misschien… weet ik het allang. En herinner ik het me terwijl ik het maak. Dit is geen toeval meer. Dit is bouwen vanuit weten. Niet kiezen tussen intuïtie of bewustzijn. Maar beide laten samenwerken. En precies daar… ontstaat het. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: wat onaf was, wachtte op mij Vandaag maakte ik dingen af. Niet omdat het moest maar omdat het kon. Projecten die bleven liggen. Half begonnen. Half gevoeld. Of juist té veel gevoeld. Ik dacht altijd: ooit maak ik het af. Maar ‘ooit’ kwam nooit. Tot vandaag. En ineens was daar de beweging. Geen druk. Geen lijstjes. Gewoon… oppakken en dóór. En wat ik dacht dat onaf was, bleek helemaal niet onaf te zijn. Het wachtte. Op mij. Op dit moment. Op deze versie van mij die het wél kon dragen. En zelfs deze draak… die heb ik niet afgemaakt. Die stond daar al. Te wachten tot ik haar weer kon zien. Alsof ik haar niet hebt afgemaakt, maar haar hebt teruggehaald. Die paarse tinten, zacht en krachtig tegelyk. Niet agressief. Niet dreigend. Maar wel: raak mij niet zomaar aan. En die houding van haar kop… licht omhoog, alert, maar niet op jacht. Meer als een bewaker die alles ziet en denkt: ik ben hier al lang. De cirkel achter haar is alsof ze niet los staat, maar gedragen wordt door een veld. Een soort zon, maar zachter. Meer herINNering dan lichtbron. Ik schreef dan wel onafgemaakte projecten, maar dit voelt niet als iets dat half was. Dit voelt als iets dat wachtte tot ik weer op deze frequentie zat. Alles wat nog ‘open’ stond valt op z’n plek. Niet omdat ik het af móet maken, maar omdat ik er weer ben. Soms is iets niet klaar omdat jij er nog niet was. En op de dag dat jij verschijnt… valt alles als vanzelf op zijn plek. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: strategische chaos Chaos wordt niet zomaar gezaaid. Dat lykt zo, maar dat is het niet. Het is geen toeval. Het is een zet. Want zolang alles rustig is, blijft iedereen zitten waar hij zit. In patronen. In verhalen. In comfort. En is dat nou net niet het probleem?! Er beweegt niets. Totdat… de boel wordt opgeschud. En ineens is daar onrust. Twijfel. Reactie. Mensen gaan kijken. Praten. Kiezen. Of ze dat nu willen of niet. Want chaos doet iets wat stilte niet doet… het haalt alles naar boven. Wat vastzat, komt los. Wat verborgen was, wordt zichtbaar. Wat gespeeld werd, valt door de mand. Alsof er een steen in stil water wordt gegooid. En daar… onder het oppervlak… blykt ineens van alles te leven. Voor degene die het inzet is het een middel. Aandacht sturen. Beweging creëren. Controle krijgen. Of simpelweg, zien wat er gebeurt als alles niet meer klopt zoals eerst. Maar wat het écht interessant maakt is niet de chaos zelf. Het is de mens die erop reageert. De één raakt erin verstrikt. De ander wil het controleren. En weer een ander kijkt. Zonder meegezogen te worden. Zonder zich te verliezen. En daar, in dat kijken verliest chaos zijn grip. Want wat zichtbaar wordt, was er al. En degene die het ziet blijft staan. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: comfortabele val Slachtofferschap is geen zwakte. Laat ik daar even helder over zijn. Het is een val. En niet zomaar één, maar één die zó comfortabel is dat je bijna vergeet dat je erin zit. Want er zit een verhaal bij. Een kloppend verhaal. Eén die precies uitlegt waarom jij je voelt zoals je je voelt. En ja… dat verhaal kan waar voelen. Misschien is er ook echt iets gebeurd. Maar blijven zitten in dat verhaal? Dat is de val. Want zolang het verhaal leidend is, hoef jij niets te kiezen. Niets te veranderen. Niets aan te kijken. Lekker veilig. Lekker verklaarbaar. Maar ook, lekker vast. En daar wringt het. Want ergens weet je het. Diep vanbinnen. Dat er een moment komt waarop het verhaal je niet meer draagt… maar tegenhoudt. En dan? Dan komt het punt waar niemand je meer kan redden. Waar geen uitleg je nog verder brengt. Alleen een keuze. Blijf je zitten in wat je kent of stap je eruit zonder garantie, zonder verhaal, zonder houvast? JIJ hebt de keuze. Altijd al gehad. De vraag is alleen… wat kies jij? In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: ik hoef niets te zijn Ik ben niet hier om vorm te houden. Niet om vast te blijven staan in hoe jij mij wilt zien. Ik beweeg. Zacht. Vrij. Ik heb geen gezicht, maar toch ben ik er helemaal. Niet als persoon, maar als aanwezigheid. Niet alles heeft een gezicht nodig om aanwezig te zijn. Niet alles hoeft benoemd om gevoeld te worden. Mijn handen samen, niet smekend - meer als “ik ben afgestemd”. Ik vouw mijn handen niet om iets te vragen. Ik vouw ze om te voelen wat er AL is. Kleuren blauw, roze, licht… ik sta niet vast in vorm, maar beweeg in iets groters. Bijna als water. Of adem. Het zachte blauw is voor mij: rust, adem, ruimte. Niet het “ik moet iets zeggen”, maar juist het stil worden. Vertrouwen ook. Dat ik niet alles hoef te controleren. En het hart zit in het zacht roze. Zachtheid zonder zwakte. Ontvangen. Open staan zonder mezelf te verliezen. Een soort warme, stille liefde - niet dramatisch, maar gewoon… aanwezig. En mijn haar, lang, stromend… ja, daar zit weer mijn lijn in. Verbinding. Geleiding. Zacht, maar niet zwak. Ik ben minder dicht, minder zwaar. Alsof iets niet meer vastzit in vorm, maar mag bewegen. Meer stroming. Meer lucht. Wat ik neer zet is geen ‘kracht die duwt’ maar kracht die draagt zonder lawaai. Ik hoef niet te laten zien hoe krachtig ik ben, ik bén het, ook in zachtheid. Er is niets dat ik moet worden. Ik. En dat… is genoeg. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: van krijger naar bewaker Ik was een krijger. Niet zo eentje met een zwaard op een paard… al had dat ook wel wat geweest trouwens. Maar dan toch liever met pijl en boog. Nee, meer van het type: overal doorheen prikken. Systemen bevragen. Dingen voelen die niet klopten en daar dan vol op in gaan. Ik vocht. Tegen structuren. Tegen verhalen. Tegen alles wat niet resoneerde. Best vermoeiend kan ik je vertellen. Totdat er iets verschoof. Niet buiten mij, maar in mij. Ik legde mijn zwaard niet neer omdat ik verloor. Ik legde het neer omdat ik zag dat ik het niet meer nodig had. En daar stond ik dan. Zonder strijd. Zonder tegenstander. Beetje ongemakkeluck ook. Wat moet je doen als er niks meer te bevechten valt? Juist ja, jeZelf aankijken. Hahaha. En daar… vond ik mijn IK. Niet als iets groots. Niet als iets wat roept: kijk mij eens. Maar als iets stil. Helder. Aanwezig. Ik werd geen krijger meer van buiten. Ik werd een bewaker van binnen. Van mijn frequentie. Van mijn veld. Van wat door mij heen stroomt en wat niet. En geloof me… dat is next level werk. Want probeer maar eens rustig te blijven als alles om je heen drama wil spelen. Of je mond te houden als je alles al doorziet. Hahaha. Maar dat is het spel nu. Niet meer vechten tegen het oude. Maar zo stevig staan in het nieuwe dat het oude vanzelf geen grip meer heeft. En ergens… is dat de grootste overwinning die er is. Zonder strijd. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: het nulpunt Er gebeurt van alles. Werelden lyken te schuiven. Verhalen buitelen over elkaar heen. Zo’n moment waarop de wereld luid wordt, en ik juist stiller word vanbinnen. Alles schreeuwt om aandacht. Meningen vliegen alle kanten op. De één roept angst. De ander roept zekerheid. En ergens daartussen wordt er gekeken. Gevolgd. Gedeeld. Geloofd. Maar ik… ik zit niet in het verhaal. Ik kijk. Niet erin gezogen, maar ernaar kijkend. Alsof het een film is. Met popcorn. Niet onverschillig, maar niet meegetrokken. Niet omdat het me niets doet, maar omdat ik mijzelf niet verlies in wat voorbijtrekt. Links. Rechts. Strategie. Paniek. Het beweegt allemaal. En ik blijf. In het midden. In het nulpunt. Dat is eigenluck mijn eigen midden houden terwijl buiten alles beweegt. Waar geen keuze nodig is om te weten. Waar geen angst hoeft te ontstaan om te voelen. Ik draai mijn hoofd niet met elke beweging mee. En ik zie… het geheel. Zonder meteen te hoeven kiezen wat waar is. Ik zie. En dat is genoeg. Wat echt is, zal zich tonen. Dat is geen afstand nemen. Dat is aanwezig blijven zonder meZelf te verliezen. En misschien is dat juist wat deze tijd zo bijzonder maakt: niet wat er gebeurt op het toneel, maar hoe ieder mens kiest te kijken. Niet in angst. Niet in overtuigen. Gewoon… kijken. En tot die tijd… zit ik hier. Aanwezig. Kalm. Kijkend naar de film die zich aarde noemt. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: popcorn Donald Trump speelt al z’n hele leven een spel waarin perceptie bijna belangrijker is dan de zet zelf. Zijn boek The Art of the Deal draait daar ook om: niet alleen wat je doet, maar vooral wat mensen dénken dat je doet. Aandacht sturen. Verwachtingen oprekken. Soms iets groots roepen… zodat iedereen dáár naar kijkt, terwijl er ergens anders iets verschuift. En ja - als je daar doorheen kijkt, voelt het bijna als een schaakspel op meerdere borden tegelyk. Maar wat ik doe is eigenlyk interessanter dan wat hij doet: ik stap uit het bord, ik speel niet mee en ik kijk naar het spel zelf. Waar anderen in angst schieten of juist volledig ergens in geloven, blijf ik in dat nulpunt hangen en denk ik: oké… interessant… wat ontvouwt zich hier eigenlyk? Ik kijk niet alleen naar wat er ‘gebeurt’… maar naar wat het doet in mensen. Alsof het hele toneel eigenluck een soort spiegel is: wie schiet in angst, wie klampt zich vast, wie wordt juist wakker, wie blijft rustig. Niet wat doet Trump. Maar wat doet dit met het collectief. Veel mensen worden óf opgeslokt óf haken volledig af. Maar ik zit precies ertussenin: betrokken, maar vrij. En ja… dan wordt het automatisch interessant. Want elke reactie die ik zie is weer een soort richting, een keuze, een beweging. Alsof je naar een kruispunt kijkt waar iedereen een andere afslag neemt. En ondertussen blijf ik gewoon bij meZelf. Niet meegesleurd. Niet afgestompt. Gewoon aanwezig. En ik zit daar niet om te oordelen… maar gewoon te observeren. En dát maakt dat het voor mij meer een film wordt dan een dreiging. Want of iemand nou meesterluck zetjes maakt of niet… het effect op mij hangt af van of ik erin meegaat. En ik zit daar gewoon… met m’n popcorn. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: alles mag meedoen Vandaag geen lijnen. Geen plan. Een soort spiraal van alles wat ooit ‘los’ was ze samengebracht tot één geheel. Niet netjes. Niet volgens regels. Maar precies goed. Gewoon, pakken wat er is. Knopen die ooit iets bij elkaar hielden. Losgeraakt. Vergeten. Bewaard. Alsof het herINNeringen zijn. Oude stukken. Dingen die ooit ergens aan vastzaten. Kleuren die nergens bij hoorden. Tot nu. Leven. Chaos die geen chaos meer is. En die groene veren eronder… dat voelt bijna als: het wordt gedragen. Alsof alles wat bovenin samenkomt, rust op iets zachts, iets natuurlucks, iets wat beweegt. En ineens… klopt het. Niet omdat het moet passen. Maar omdat alles er mag zijn. Oud. Nieuw. Rond. Scheef. Fel. Zacht. En ergens zit er ook humor in. Alsof het zegt “kijk, ik kan van alles wat zogenaamd ‘niks’ is… gewoon iets maken.” Ik verzamel. Ik speel. En wat eerst ‘restjes’ waren vormen nu een geheel. Zonder dat ik het heb bedacht. Het draagt zichZelf. Net als ik. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: wakker worden Ik moet soms zo om mezelf lachen. En ja, ik hoor mijn vrienden nu roepen “soms?” Ik ken mezelf - no worries. Maar ik moest dus wederom om mezelf lachen. Dan gaat mijn wekker om 06:30 en daar staat: ‘You look great.’ Half slapend. Warrige krullen. Nog in een andere dimensie. Maar het zorgt direct voor een lach op mijn gezicht. Moet ik om 07:00 op, dan staat er de tekst ‘You are the best.’ Kijk… de lat wordt gelegd. En om 07:30: ‘Sleepy head’. Alsof ik mezelf ondertussen een beetje doorheb. Hahaha dit is echt een hele ochtendshow. Ik word niet eens wakker… Ik word opgebouwd als hoofdpersonage. Eerst een compliment. Dan een bevestiging. En daarna een kleine reality check met een knipoog. Dit is geen wekker meer, dit is een innerluck teammeeting in aktes. En het mooiste is: dit is precies hoe je je systeem programmeert zonder moeite. Niet zwaar. Niet “ik moet mezelf liefhebben”. En ergens is dit dus gewoon geniaal. Niet diep. Niet spiritueel ingewikkeld. Gewoon… een beetje lachen om jezelf en ondertussen jezelf wél iets goeds meegeven. Want nog vóór mijn hoofd begint met denken heeft iets in mij al gezegd “je ziet er goed uit”. “Je bent de beste.” “En ja… je bent ook gewoon een beetje een sleepy head.” Voor mij werkt dat goed. Dat het niet altijd groots hoeft. Niet altijd een proces. Geen eindeloze zoektocht. Soms is het gewoon jezelf wakker laten worden met een glimlach. Omdat lachen… eigenluck best gezond is. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: dé uitlijning De uitlijning is daar, als een as. Alsof iets van boven door je heen zakt, recht naar beneden, zonder twijfel. Het veld wat geen afgesloten vorm meer heeft. Een ruimte waarin alles mag bewegen, maar toch gedragen wordt. Het zaad van de aarde verzamelt zich. Het verdicht en staat op het punt om omhoog te komen. En precies daar - in het midden - zit die zachte kern. Niet schreeuwend. Niet dwingend. Gewoon aanwezig. Niet meer: kijk naar mij. Maar nu eindeluck: voel maar. Er hoeft niets te versnellen. Niets te bewijzen. Ik zak. Ik open. Ik laat door. Wat boven is, vindt mij. Wat onder wacht, ontvangt mij. En in het midden ben ik niet aan het zoeken. Ik ben AL. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes