225
Подписчики
Нет данных24 часа
+37 дней
-430 дней
Архив постов
225
اونی که دوسِت داره،
تو رو با همون نقاط قوت و ضعفت میپذیره؛ اونی که خیلی دوسِت داره،
نقاط قوتت رو پررنگ و نقاط ضعفت رو کمرنگ میبینه؛
و اونی که خیلی خیلی زیاد دوسِت داره، واسه رشد و پیشرفت نقاط قوتت و رفع و از بین بردن نقاط ضعفت بهت کمک میکنه،
اما خیلی کم پیش میاد یکی انقد دوسِت داشته باشه؛ اگر همچین شخصی رو داری، بدون باارزشترین چیزی که یه آدم میتونه تو زندگیش داشته باشه رو داری...
225
Repost from N/a
قرارمون باشه یه عصرِ بارونخوردهی پاییزی، یه پیاده روی خلوت...
که دستمو بگیری و تا بیام بگم خسته شدم، بگی یه کم دیگهم قدم بزنیم
که طبقِ معمولِ پاییز که آدم سردرنمیاره چی بپوشه، لباس گرم نپوشم و یهو باد شه یخ کنم و بگی بدوییم گرمت شه تا برسیم به اولین کافه و بریم بشینیم قهوه با طعم لبخند و نگاه بخوریم
قرارمون باشه پاییز اونجا که هوهوی باد صدامونو تو خودش گم میکنه و جوری همو بغل میکنیم باد نتونه از بینمون رد شه و من جوری که نفسام بخوره به گردنت، زیرِ گوشت بگم:
دیدی ما رسمِ پاییزو عوض کردیم؟
دیدی پاییز فصلِ اومدنه نه رفتن؟
آخه منی که به این دنیاام تو پاییز اومدم، از دنیای کی تو پاییز دل بکنم برم؟
پاییز فصل اومدنه نه رفتن. اینو از هوای عاشقانهی هر عصرش و عکسای نارنجیِ دونفرهشم میفهمن همه و خودشونو میزنن به اون راه...
پس قرارمون شد پاییز
باشه؟
225
گاهی حس میکنم خودم را گم کردهام؛ انگار خستگی روی تمام روزهایم سایه انداخته. چیزهایی که روزی قلبم را گرم میکردند، حالا فقط خاطرهای دورند. دیگر چیزی درونم نمانده، جز سکوتی که نمیدانم مرهم است یا زخم.
